รักนี้...ใครออกแบบ

มากกว่านี้ ก็เคยทำ

แสงแดดอบอุ่นยามเช้าทอแสงส่องกระทบยอดหญ้าที่ยังคงชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนจากพายุเมื่อคืน บรรยากาศรอบบ้านไม้ใต้ถุนสูงดูสดชื่นผิดกับความตึงเครียดที่ยังคงอบอวลอยู่ระหว่างคนสองคน "โบว์" ในชุดเดรสสีชมพูตัวเก่งก้าวลงบันไดบ้านมาพร้อมกับกระเป๋าสอนหนังสือและเอกสารพะรุงพะรัง เธอตั้งใจจะรีบเดินออกไปหน้าปากซอยเพื่อต่อรถไปโรงเรียนเหมือนอย่างเคย

ทว่า เมื่อเดินลงมาถึงลานปูนใต้ถุนบ้าน เธอกลับต้องชะงักฝ่าเท้าลงทันที ร่างสูงใหญ่ของ ร้อยโทแมน ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศ แผงอกกว้างประดับด้วยป้ายชื่อและเครื่องหมายสังกัดดูสง่างาม เขากำลังยืนพิงท้ายรถกระบะคันใหญ่ในท่ากอดอก สายตาคมกริบจ้องตรงมาที่เธอราวกับมารออยู่ก่อนแล้วนานนับชั่วโมง

โบว์กวาดสายตามองรอบตัว ไม่เห็นวี่แววของ "แนน" เลยแม้แต่น้อย "แนน... แนนยังไม่ลงมาเหรอคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตากับเขาตรงๆ

"แนนมันกำลังหาเอกสารอยู่บนบ้าน เดี๋ยวก็ลงมา" แมนตอบเสียงเรียบพลางยืดตัวตรง ขยับกายก้าวเข้ามาหาครูสาวช้าๆ "วันนี้พี่จะไปส่งทั้งสองคน รถโบว์เสียอยู่ข้างทาง ขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างไปทำงานในชุดนี้คงไม่สะดวก"

โบว์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดจากเหตุการณ์บนรถเมื่อคืนย้อนกลับมาอีกครั้ง เธอไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปใกล้ชิดกับเขาในพื้นที่จำกัดแบบนั้นอีกแล้ว "ไม่เป็นไรค่ะผู้กอง โบว์เกรงใจ โบว์ไปเองได้ค่ะ เรื่องรถเสียเดี๋ยวตอนสายๆ โบว์ค่อยโทรตามช่างจากอู่ในเมืองให้ไปลาก..."

"เอากุญแจรถมา" แมนพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดพลางยื่นมือหนามาตรงหน้าเธอ

โบว์ชะงัก ถอยหลังหนีหนึ่งก้าวและกระชับกระเป๋าถือในมือแน่นขึ้น "โบว์บอกว่าไม่เป็นไรไงคะ โบว์จัดการเองได้ ไม่อยากรบกวนเวลาข้าราชการของผู้กอง"

"พี่บอกให้เอากุญแจมา" แมนยังคงย้ำคำเดิม ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ยอมแพ้ "พี่ประสานงานกับรถยกของกองร้อยไว้แล้ว ตอนสายๆ พวกรถซ่อมบำรุงจะผ่านทางนั้นพอดี พี่จะให้พวกทหารช่างลากรถโบว์ไปเข้าอู่ที่สนิทกันให้ จะได้ไม่โดนอู่ข้างนอกโกงค่าซ่อม"

"โบว์เกรงใจค่ะ!" โบว์โพล่งออกมา น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความอัดอั้น "เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว... ผู้กองไม่ต้องมาลำบากทำอะไรให้โบว์ขนาดนี้หรอกค่ะ โบว์ไม่อยากค้างคา หรือรบกวนอะไรพี่แมนอีกแล้ว"

คำว่า 'เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว' และคำว่า 'รบกวน' เหมือนลิ่มที่ตอกย้ำความห่างเหินบีบหัวใจของคนฟังให้เจ็บแปลบ แมนสาวเท้าเข้าหาเธออีกหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นไอสะอาดและกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจากชุดเครื่องแบบของเขาแผ่ซ่านจนโบว์สัมผัสได้

ชายหนุ่มก้มใบหน้าคมเข้มลงมาใกล้ นัยน์ตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้สั่นระริกไปด้วยอารมณ์ขื่นขมที่ปนเปไปด้วยความรักที่ยังเต็มอก เขาเค้นเสียงต่ำพูดลอดไรฟัน แต่อ่อนโยนจนคนฟังใจหาย

"รบกวนงั้นเหรอโบว์?... ที่ผ่านมา พี่เคยทำให้โบว์มากกว่านี้ตั้งเท่าไหร่ เรื่องแค่นี้ทำไมพี่จะทำให้ไม่ได้"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขลิ้นชักความทรงจำในอดีตให้พรั่งพรูออกมา...

ภาพในวันวานย้อนคืนมาทันที วันที่โบว์ป่วยหนักช่วงสอบปลายภาค แมนในชุดนักเรียนทหารแอบหนีค่ายปั่นจักรยานลุยฝนปนดินเลนเป็นสิบกิโลเมตรเพื่อเอายาและข้าวต้มมาแขวนไว้ที่หน้าต่างห้องนอนของเธอ วันที่เธอไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม เขาก็ยอมสละเงินเบี้ยเลี้ยงทั้งหมดของตัวเองแอบใส่ซองมาให้เธอโดยไม่บอกยศบอกนาม ทุกความลำบาก ทุกหยาดเหงื่อในอดีต แมนเคยหยิบยื่นและทำให้เธอด้วยความเต็มใจและรักสุดหัวใจ โดยไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่อง 'รบกวน' เลยแม้แต่ครั้งเดียว

โบว์เบิกตากว้าง หยาดน้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อคลอที่เบ้าตาเมื่อถูกคำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจ ความทรงจำอันแสนหวานและอบอุ่นในวันวานกลายเป็นกำแพงหนาที่พังทลายลงมาทับถมเธอในปัจจุบัน เธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งรัก ทั้งเจ็บปวด ทั้งอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"พี่แมน..." เสียงของเธอหลุดเรียกชื่อเก่าออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับคนละเมอ

แมนมองสบตากับเธอ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนลึกๆ เขาไม่ได้อยากใช้อำนาจหรือยศถาบรรดาศักดิ์มาขู่บังคับเธอ แต่เขาแค่อยากดูแลผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แม้ว่าในตอนนี้สถานะและข้อจำกัดรอบตัวจะออกแบบให้เขาต้องทำมันภายใต้หน้ากากของความเฉยชาก็ตาม

"เอากุญแจมาให้พี่เถอะนะโบว์ ให้พี่ได้ช่วยทำอะไรเพื่อโบว์บ้าง" แมนพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นไม่แพ้กัน

โบว์ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดหน้าผากทำให้เธอไม่มีแรงจะต่อต้าน มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆล้วงลงไปในกระเป๋าถือ หยิบพวงกุญแจรถยนต์คันเล็ก... พวงกุญแจที่มีตุ๊กตาทหารตัวจิ๋วที่สีซีดจางผูกติดอยู่ด้วย... ออกมายื่นให้เขา

แมนเหลือบเห็นพวงกุญแจตุ๊กตาทหารตัวนั้น หัวใจของหนุ่มทหารบกกระตุกวูบด้วยความตื้นตันใจ เธอยังเก็บมันไว้... เธอยังไม่เคยทิ้งอดีตของเราไปไหน เหมือนกับเขาที่ยังเก็บมันไว้ในลิ้นชักลึกที่สุดเช่นกัน มือหนาเอื้อมไปรับพวงกุญแจมา กุมมันไว้แน่นจนเนื้อเหล็กฝังเข้ากับฝ่ามือ แต่อมยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากกลับผุดขึ้นที่มุมปากเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตึงตังมาจากบนบ้าน

"มาแล้วๆ! โทษทีนะโบว์ โทษทีค่ะพี่แมน แนนหาแผนการสอนไม่เจออ่า" แนนวิ่งกระหืดกระหอบลงบันไดมาพร้อมกับหอบข้าวของพะรุงพะรัง

โบว์รีบดึงสติกลับคืนมา ขยับก้าวถอยห่างจากแมนไปสองก้าวทันที ปรับสีหน้าและน้ำตาที่จวนเจียนจะไหลให้กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไม่เป็นไรหรอกแนน เราก็เพิ่งลงมาเหมือนกัน"

"อ้าว พี่แมน ได้กุญแจรถยัยโบว์มาแล้วเหรอ" แนนทักเมื่อเห็นพวงกุญแจในมือพี่ชาย "ฝากด้วยนะพี่ แป๊บๆ ซ่อมให้เสร็จล่ะ เพื่อนแนนจะได้มีรถขับ"

"เออ รู้แล้ว ขึ้นรถเดี๋ยวสาย" แมนตัดบทเสียงเรียบ เดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับและก้าวขึ้นรถไปทันที

โบว์มองตามหลังร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารบก ความอึมครึมและสับสนในใจยังคงไม่จางหายไปพร้อมกับแสงแดดเช้า คำพูดของเขาเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว 'พี่เคยทำให้โบว์มากกว่านี้...' เธอก้าวขึ้นรถไปนั่งข้างหลังก่อนที่แนนจะไปนั่ง และปล่อยให้ความเงียบและความลับที่เริ่มสั่นคลอนทำหน้าที่ออกแบบเส้นทางชีวิตของเธอกับเขาต่อไปในเช้าวันใหม่นี้