รักนี้...ใครออกแบบ

กาลครั้งหนึ่ง

เสียงระฆังเลิกเรียนของโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดดังกังวานไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณที่ทำให้ "โบว์" ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย คอซองสีขาวสะอาดและกระโปรงบานสีกรมท่า รีบเก็บสมุดจดเข้ากระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ล้อมรอบด้วยเส้นผมหน้าม้าประบ่าดูสดใสกว่าทุกวัน เพื่อนร่วมกลุ่มต่างแซวกันเกรียวเมื่อเห็นท่าทีรีบร้อนของเธอ

"รีบไปไหนจ๊ะยัยโบว์ นัดพี่เตรียมทหารคนนั้นไว้อีกแล้วล่ะสิ" เพื่อนสนิทเอ่ยล้อพลางสะกิดไหล่

โบว์ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยิ้มเขินๆ จนแก้มป่อง ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากประตูโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นสถานที่นัดพบ "กึ่งลับ" ของเธอกับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจ

ที่ม้านั่งใต้ต้นจามจุรีใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองแต่ดูภูมิฐานผิดจากวัยรุ่นทั่วไปนั่งรออยู่ก่อนแล้ว "แมน" ในวัยหนุ่มกระทง ผมตัดสั้นเกรียนตามระเบียบของโรงเรียนเตรียมทหาร ผิวพรรณของเขาเริ่มคล้ำแดดจากการฝึกหนัก แต่ใบหน้ากลับดูละมุนกว่าปัจจุบันมากนัก เมื่อเขาเห็นร่างเล็กๆ วิ่งตรงมาหา รอยยิ้มที่หาได้ยากก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นทันที

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรีบวิ่ง เดี๋ยวก็หน้ามืดหรอก" แมนเอ่ยเสียงดุที่ไม่จริงจังนัก พลางยื่นน้ำเก๊กฮวยเย็นเจี๊ยบที่เขาเตรียมไว้ให้

โบว์รับน้ำมาดื่มพลางหอบแฮ่ก "ก็โบว์กลัวพี่แมนรอนานนี่นา พี่แมนอุตส่าห์ลาพักกลับบ้านทั้งที โบว์อยากใช้เวลาอยู่กับพี่แมนให้คุ้มที่สุด"

แมนเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู ความรักในวัยนั้นช่างบริสุทธิ์และเรียบง่าย ไม่มีความยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่มีความกดดันจากหน้าที่การงาน มีเพียงเด็กหนุ่มที่ใฝ่ฝันอยากเป็นรั้วของชาติกับเด็กสาวที่ฝันอยากเป็นแม่พิมพ์ของชาติที่สัญญากันว่าจะเติบโตไปพร้อมๆ กัน

"ฝึกหนักไหมคะช่วงนี้?" โบว์ถามพลางมองรอยถลอกที่หลังมือของเขา

"หนักครับ แต่พอคิดว่าวันศุกร์จะได้กลับมาเจอโบว์ พี่ก็หายเหนื่อย" แมนตอบสั้นๆ ตามสไตล์คนพูดน้อย แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นปิดความรู้สึกไม่มิด มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะปกป้องคนตรงหน้าไปตลอดชีวิต

ทั้งคู่นั่งเบียดกายเข้าหากันบนม้านั่งไม้ ทอดสายตามองเรือกระแชงที่ค่อยๆ แล่นผ่านไปในแม่น้ำ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาไอเย็นจากน้ำมาปะทะผิว กลิ่นแป้งเด็กจากตัวโบว์ผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวแมน กลายเป็นกลิ่นแห่งความสุขที่โชยกรุ่นอยู่ในความทรงจำ

"พี่แมน... ถ้าเรียนจบแล้ว พี่แมนต้องไปประจำการไกลๆ โบว์จะทำยังไง" โบว์เอ่ยถามเสียงแผ่ว ความกังวลตามประสาวัยรุ่นเริ่มก่อตัว

แมนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น "ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน พี่จะกลับมาหาโบว์เสมอ พี่สัญญา... พี่จะสร้างอนาคตไว้รอโบว์นะ"

ในตอนนั้น พวกเขาเชื่อสนิทใจว่า "คำสัญญา" และ "ความรัก" คือทุกอย่างของชีวิต พวกเขาออกแบบความรักไว้สวยงามราวกับภาพวาด นัดเจอกันที่ร้านไอศกรีมเล็กๆ ในตัวเมือง แอบไปนั่งดูหนังในโรงภาพยนตร์เก่าๆ ที่แอร์ไม่ค่อยเย็น แต่หัวใจกลับอบอุ่นจนล้นอก แมนมักจะเขียนจดหมายด้วยลายมือโย้เย้ฝากเพื่อนมาส่งให้โบว์บ่อยๆ ในวันที่ต้องกลับเข้าโรงเรียนประจำ

"พี่แมนดูนี่สิ" โบว์หยิบพวงกุญแจตุ๊กตาทหารตัวเล็กๆ ออกมา "โบว์ซื้อมาให้พี่แมน เอาไว้ดูต่างหน้าเวลาต้องฝึกหนักนะ"

แมนรับตุ๊กตาตัวนั้นมาไว้ในมือ ความรู้สึกตื้นตันตีตื้นขึ้นมาในอก "ขอบคุณนะโบว์ พี่จะรักษามันเท่าชีวิตเลย"

ภาพความหลังตัดสลับกับภาพการนัดพบที่หลังโรงเรียนในวันสุดท้ายก่อนที่แมนจะต้องเดินทางไปศึกษาต่อที่กรุงเทพฯ และโบว์ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยครู ทั้งคู่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีนวลของถนนข้างทาง

"ตั้งใจเรียนนะโบว์ พี่จะรอวันที่เราสองคนบรรจุรับราชการ วันนั้นพี่จะพาพ่อกับแม่ไปขอโบว์นะ"

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่แมนทิ้งไว้พร้อมจูบเบาๆ ที่หน้าผาก เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝันที่สวยงามที่สุดเท่าที่วัยรุ่นคู่หนึ่งจะจินตนาการได้ ความรักในช่วงเวลานั้นไม่มีความอึมครึม ไม่มีเงื่อนไขซับซ้อน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน...

ทว่า โลกแห่งความเป็นจริงกลับไม่ได้ใจดีเหมือนภาพวาดในจินตนาการ 5 ปีหลังจากนั้น สิ่งที่เหลืออยู่กลับมีเพียงพวงกุญแจเก่าๆ ที่สีซีดจางในลิ้นชักของแมน และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของครูสาวที่ชื่อโบว์

ไม่มีใครรู้ว่า "แบบแปลนความรัก" ที่พวกเขาร่วมกันวาดไว้อย่างสวยงามในวันนั้น ถูกใครบางคน หรือโชคชะตาบทไหน ขีดฆ่าและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความลับที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างในปัจจุบัน... ความสดใสในวันวานกลายเป็นเพียงภาพฝันที่ย้อนกลับมาทำร้ายใจในทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากันในความเงียบ