ในขณะที่พายุอารมณ์จากภายนอกกำลังพัดกระหน่ำใส่โบว์และแมน ณ ร้านอาหารริมน้ำ ทว่าภายในบ้านพักครูหลังใหม่ท้ายโรงเรียน บรรยากาศกลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันแสนหดหู่และตึงเครียดไม่แพ้กัน
"แนน" นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาไม้ตัวยาวในห้องโถง ดวงตาคู่กลมโตที่เคยฉายแววสดใสระคนเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับบวมช้ำและหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เธอนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น มองดู "ครูบอย" ที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางสำรวมและก้มหน้ายอมรับผิด ครูหนุ่มหน้าตี๋ขยับเก้าอี้ไม้มานั่งฝั่งตรงข้าม ระยะห่างเพียงไม่กี่ช่วงตัวกลับดูห่างไกลและเต็มไปด้วยกำแพงแห่งความกระอักกระอ่วนที่ไม่มีใครกล้าทลายลงก่อน
ความเงียบดำเนินไปเนิ่นนาน จนกระทั่งครูบอยลอบสูดลมหายใจเข้าลึกยาวเหยียดเพื่อเรียกความกล้าหาญของลูกผู้ชาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับน้องสาวของผู้กองแมน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและละอายแก่ใจอย่างที่สุด
"ครูแนนครับ..." ครูบ
