รักนี้...ใครออกแบบ

รอยร้าวบนความเงียบ

แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบทอท้องฟ้าจังหวัดแถบภาคกลางให้กลายเป็นสีส้มอมม่วง บรรยากาศรอบบ้านไม้ใต้ถุนสูงพ้นดินของครอบครัว "แมน" ดูสงบเงียบทว่าแฝงไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น "โบว์" ยืนอยู่ตรงระเบียงไม้ชั้นบน มือเรียวเล็กกำราวพนักพิงไว้แน่นขณะมองออกไปที่รั้วหน้าบ้าน ความรู้สึกวูบโหวงในอกทำงานอย่างหนักนับตั้งแต่วินาทีที่เธอตัดสินใจหิ้วกระเป๋าเดินทางมาที่นี่

"โบว์ มานั่งพักก่อนสิแก บ้านพักครูมันโทรมเกินกว่าจะอยู่ได้จริงๆ นะ อีกแค่สองอาทิตย์เอง เดี๋ยวช่างซ่อมเสร็จแกค่อยย้ายกลับไปก็ได้" "แนน" เพื่อนร่วมงานและน้องสาวเจ้าของบ้านเดินออกมาพร้อมแก้วน้ำแดงเย็นฉ่ำ

โบว์ฝืนยิ้มให้เพื่อนสนิท "เราเกรงใจน่ะแนน มาอยู่บ้านแกแบบนี้ พ่อกับแม่แกจะลำบากหรือเปล่า"

"ลำบากอะไรกัน พ่อกับแม่แกก็เห็นแกเป็นลูกสาวอีกคนไปแล้ว อีกอย่าง..." แนนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดรอยยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงรถกระบะทรงขับเคลื่อนสี่ล้อเลี้ยวเข้ามาในตัวบ้าน "พี่แมนกลับมาแล้ว! วันนี้พี่ชายฉันกลับมาจากค่ายพอดีแก จะได้แนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการเสียที"

คำว่า 'แมน' เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของโบว์ เธอพยายามปลอบใจตัวเองมาตลอดทั้งสัปดาห์ว่าโลกคงไม่กลมขนาดนั้น รุ่นพี่ที่เธอเคยรักสุดหัวใจในสมัยเรียนต่างจังหวัดเมื่อ 5 ปีก่อน กับพี่ชายของแนน อาจจะเป็นคนละคนกัน แต่แล้วความหวังลมๆ แล้งๆ ของเธอก็ทลายลงเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดฝึกลายพรางเดินลงมาจากรถ

เขายังคงเหมือนเดิม... ร่างกายกำยำที่ดูแข็งแกร่งขึ้นในชุดเครื่องแบบทหาร ยศ 'ร้อยโท' บนบ่าบ่งบอกถึงภาระหน้าที่ที่เขาแบกรับไว้ ใบหน้าคมเข้มที่ดูขรึมลงกว่าแต่ก่อน ผิวพรรณกร้านแดดจากการฝึกหนัก แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยจ้องมองเธอด้วยความรัก ทว่าบัดนี้มันกลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น

"พี่แมน! ทางนี้" แนนตะโกนเรียกพลางกวักมือหยอยๆ

แมนเดินขึ้นบันไดไม้มาด้วยจังหวะที่มั่นคง เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นไม้ดัง 'ตึก ตึก' ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจของโบว์ เมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าระเบียง สายตาสองคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้ที่สุดในรอบ 5 ปี

โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ กลิ่นอายของดินหลังฝนตกและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจากตัวเขาพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของโบว์จนเธอเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ ความทรงจำในอดีตพรั่งพรูเข้ามาเหมือนทำนบกั้นน้ำแตก ภาพเด็กสาววัยใสกับรุ่นพี่หนุ่มที่แอบนัดเจอกันหลังเลิกเรียน ความสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ทุกอย่างถูกขุดขึ้นมาจากการฝังกลบ

"พี่แมน นี่ 'โบว์' ค่ะ เพื่อนครูที่โรงเรียนแนนเอง ที่แนนเคยเล่าให้ฟังไงว่าบ้านพักครูเขาพัง แนนเลยชวนมาอยู่ด้วยชั่วคราว" แนนแนะนำด้วยน้ำเสียงสดใสโดยไม่สังเกตเห็นประกายไฟแห่งความร้าวรานที่ส่องประกายอยู่ในดวงตาของทั้งคู่

แมนจ้องมองใบหน้าหวานที่เขาเคยประคองกอดในวันที่ลาจาก ใบหน้าที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกครั้งที่ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่ในป่าลึก เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ในบ้านของเขา และในฐานะเพื่อนของน้องสาว

"สวัสดีครับ" น้ำเสียงของแมนทุ้มต่ำและเรียบเฉยจนน่าใจหาย

"สวัสดีค่ะ... ผู้กอง" โบว์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอเลือกใช้คำเรียกตามยศเพื่อขีดเส้นตายให้กับความสัมพันธ์ในอดีต

คำว่า 'ผู้กอง' ทำเอาแมนหัวใจกระตุก ความห่างเหินที่เธอหยิบยื่นให้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการไม่ได้เจอกันเสียอีก เขามองเห็นความประหม่าและความเจ็บช้ำในดวงตาของเธอ แต่วินัยทหารและการปกปิดความลับทำให้เขาทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับน้อยๆ

"พักผ่อนตามสบายนะ คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเอง" แมนพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในบ้าน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความเย็นชาที่อบอวลไปทั่วระเบียง

"เห็นไหมแก พี่ชายฉันน่ะเสือยิ้มยาก นิ่งเป็นหินเลย" แนนบ่นอุบอิบ "แต่อย่าไปถือสาเลยนะพี่แมนเขาใจดี แค่แสดงออกไม่เก่ง"

โบว์ทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ ในขณะที่ข้างในใจพังยับเยิน เธอต้องอยู่ที่นี่ชั่วคราว ต้องร่วมโต๊ะอาหาร ต้องเจอหน้าเขาทุกวัน ในขณะที่ความลับระหว่างเธอกับเขายังคงเป็น "แผลสด" ที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งแนน

คืนนั้น ในห้องนอนไม้ที่กั้นด้วยผนังบางๆ โบว์นอนมองเพดานด้วยความรู้สึกอึมครึม เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของแมนที่เดินอยู่ภายนอก ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาทำให้เธอหวาดหวั่น เธออยากจะวิ่งไปถามเขาว่า 'ทำไมถึงทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน' แต่เธอก็รู้ดีว่าสถานะในปัจจุบันของทั้งคู่ถูกออกแบบมาให้เป็นเพียงเส้นขนาน

ส่วนในห้องทำงานเล็กๆ แมนนั่งจ้องมองจดหมายฉบับเก่าที่เขายังเก็บไว้ในลิ้นชักลึกที่สุด เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางมองออกไปทางหน้าต่างที่เห็นเงาของโบว์ลางๆ ผ่านม่านหน้าต่างห้องข้างๆ ความรักของเขายังคงอยู่เต็มอก แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความรับผิดชอบและจรรยาบรรณที่เขาต้องรักษาไว้ โดยเฉพาะเมื่อมี 'แนน' เข้ามาเกี่ยวพันในฐานะตัวกลางที่ไกลเกินกว่าจะข้ามผ่าน

ความเงียบสงัดของค่ำคืนนี้ กลับดังสนั่นไปด้วยเสียงเรียกหาของหัวใจสองดวงที่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้เลย...