นิวเยียร์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าโซฟาภายในห้องรับแขก คอยชะเง้อคอมองไปทางห้องทำงานของคนเป็นพ่ออยู่แทบจะตลอดเวลาอย่างเป็นกังวล
“น้องนิว”
“คะ?” สองเท้าที่กำลังเดินย่ำไปมาหยุดชะงัก รีบเงยหน้าขึ้นขานรับด้วยท่าทางงุนงง เมื่อมีเสียงเรียกจากคนเป็นแม่ดังขึ้นมา
“เลิกเดินไปเดินมาแล้วมาช่วยแม่ทำขนมหน่อยสิคะ”
“เดี๋ยวน้องนิวตามไปค่ะ” นิวเยียร์รีบตอบรับคำพูดของคนเป็นแม่ ก่อนจะหันกลับไปชะเง้อคอมองไปทางห้องทำงานของคนเป็นพ่ออย่างเดิม รอว่าเมื่อไหร่คนด้านในจะออกมาสักที
เธอไม่เคยรู้สึกกังวลแบบนี้มาก่อนเลย และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้กังวลหนักขนาดนี้ ทั้งที่พ่อของเธอกับนิกซ์ก็สนิทกัน กังวลจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วในตอนนี้
“น้องนิวคะ” หนูดีที่ยืนมองปฏิกิริยาของลูกสาวอยู่ที่เดิมเอ่ยเรียกขึ้นอีกครั้ง
ที่เธอชวนให้นิวเยียร์ไปช่วยทำขนมเพราะไม่อยากเห็นท่าทีที่ดูกังวลใจของลูก ที่เอาแต่ชะเง้อคอมองไปที่ห้องทำงานคนเป็นพ่ออยู่ต
