ตอนที่2. 5ปีต่อมา
1169 Words
เพราะความเจ็บใจที่โดนปฎิเสธเลยทำให้เขาตามสืบว่าเธอทำงานที่ไหน ทำอะไร มีคนรักไหมและกลายเป็นว่าเขา เป็นพวกสต๊อกเกอร์มาหลายปีแล้ว ที่เขาตามเธอจนผ่านมาตอนนี้ คือห้าปี ห้าปีที่เขาเฝ้าแต่จะทำให้เธอกลับมาร้องขอให้เขากลับไปแต่งงานกับเธอนั่นเอง
ทั้งที่จำได้ว่าพ่อกับแม่บอกว่าคาเรนไม่มีใคร ไม่มีคนรัก แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่มีใครเลยสักที ถึงแม้ที่ผ่านมาจะมีคนเข้ามาจีบเธอมากหน้าหลายตาแค่ไหนก็ตาม มาร์ตินคิดย้อนไปในอดีต
“บอกมันว่าถ้ายังยุ่งกับเธออีกธุรกิจมันได้พังแน่”
“ครับนาย”
“ถ้ามันยังยุ่งกับเธออีก บอกมันว่าเราจะไม่ลงทุนกับมัน”
“ครับนาย”
และอีกหลาย ๆ เหตุการณ์ที่ผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบคาเรนมักจะมีจุดจบแบบไม่สวยเท่าไหร่เพราะสาเหตุหลักมาจากมาร์ตินนั่นเอง
“แม่งเอ้ย คิดแล้วก็เจ็บใจทำไมนะผู้ชายทุกคนถึงต้องหนีหาย และจากลาไปจากฉัน บ้างก็ว่าเราไปกันไม่ได้ บ้างก็ว่าเข้ากันไม่ได้ จะเข้ากันไม่ได้ยังไงยังไม่ลองได้เข้าเลย ปั๊ดโธ่ !! ” คาเรนคิดอยู่เพียงลำพังก็เจ็บใจเป็นอย่างมาก
“พี่คาเรนคะ เครียดอยู่หรือเปล่าคะ ? ” สายฝนเด็กที่ทำงานด้วยกันเดินเข้ามาถามอย่างกลัว ๆ กล้า ๆ
“อืม ว่าไงมีอะไรหรือเปล่า”
“คือว่าวันนี้พวกหนูเอาต้นไม้ไปส่งตามที่อยู่ที่ให้มาอ่ะค่ะ”
“ว่าไง อย่าบอกนะว่าเขาไม่รับอีกแล้ว ? ”
คาเรนถามด้วยความสงสัยเพราะพักนี้กิจการของเธอบ้างก็สั่งต้นไม้ไว้แล้วไม่รับ บ้างก็ยกเลิก บ้างก็บอกว่าไม่ตรงปก
“เปล่าค่ะพี่คืออย่างนี้ค่ะหนูได้ยินเจ้าของบ้านเขาบอกว่าต้นไม้ และดอกไม้ที่ร้านเราสวยงาม และเห็นว่าอยากจะร่วมลงทุนด้วยสักสิบล้าน แต่หนูไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่นนะคะ แต่ก็ได้ยินว่า...”
“ว่าไงฝน เขาว่ายังไงรีบบอกพี่มาเร็ว” คาเรนรีบจับไหล่ของสายฝนเขย่าอย่างแรง
“เขาบอกว่าเสียดายที่ไม่ได้เจอเจ้าของร้านค่ะ ถ้าเจอคงจะได้พูดคุยทักทายกันสักหน่อย อีกอย่างรู้สึกว่าพรุ่งนี้เขาจะเข้ามาที่บ้านหลังนั้นอีกค่ะพี่”
“โอเคพรุ่งนี้พี่จะไปส่งต้นไม้และดอกไม้ด้วย ตามนั้นเลยนะ อย่าลืมเตือนพี่ล่ะ อะไม่ๆ ไม่ต้อง ไม่ต้องเตือนเดี๋ยวพี่ตั้งปลุกเอาไว้เลย”
คาเรน เธอทำธุรกิจเกี่ยวกับพันธุ์ไม้ ไม่ว่าจะเป็นไม้ล้อม ไม้หายาก พันธุ์ไม้เมืองหนาว และอื่น ๆ ขายอยู่แถวตลาดจตุจักร แต่เธอมีฟาร์มพักต้นไม้อยู่แล้วลาดหลุมแก้ว ปทุมธานี พ่อแม่อยากให้เธอมาสานต่อธุรกิจทำร้านอาหาร ที่มีอยู่หลายสาขา แต่เธอก็ไม่เอา เพราะยังมีพี่ชาย และพี่สะใภ้ดูแลอยู่ เธอไม่อยากไปข้องแวะกับเงินกงสี ที่ต้องปวดหัวกับการแก่งแย่งชิงดีกัน เรื่อย ๆ
แต่ทว่าหลายปีที่ผ่านมาเธอรู้สึกว่า ทั้งหน้าที่การงานความรักของเธอล้มเหลวไม่เป็นท่า ไม่ว่าจะกี่คนที่ผ่านเข้ามาก็หายไปหมด บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอคงอาภัพเรื่องเนื้อคู่ แม้แต่ต้นไม้บางปีก็น้ำท่วมเพราะเก็บไม่ทัน บางทีก็เหมือนโดนสารพิษ ซึ่งหาสาเหตุไม่ได้ แต่เธอก็ไม่เคยย่อท้อต่อปัญหาที่ผ่านเข้ามาเลยสักนิด
เพราะเธอเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเป็นอย่างมากนั่นเอง
“ฝนพี่สงสัยว่าทำไมพักนี้ fackbook. ของพี่มันขึ้นแต่พวกเทรดหุ้น เงินตรา อะไรพวกนี้เยอะจัง” คาเรนถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“อ่อ คงเป็นเพราะพี่เปิดเฟสทิ้งไว้ แล้วพี่ชอบพูดเรื่องเงิน อะไรแบบนี้หรือเปล่า เพราะพักนี้เห็นเขาพูดกันว่าเอไอในเฟสมันจับว่าเราต้องการอะไร มันจะขึ้นแบบนั้นค่ะพี่ ว่าแต่ไม่ลองเปิดไปอ่านล่ะ บางทีมันอาจจะมีวิธีที่ทำให้พี่ทำเงินได้บ้าง”
“เออ ๆ จะเอาเงินที่ไหนมาลงทุนก่อน ขนาดที่ร้านยังไม่มีเงินจะมาหมุนเลย หรือว่าสงสัยต้องไปเปิดร้านอาหารกิจการของที่บ้านเสียแล้วมั้ง”
ว่าแล้วคาเรนก็ลองเปิดดูและไปอ่านเจอบทความหนึ่งที่เอ่ยถึงนักธุรกิจหนุ่มดีกรีคุณหมอที่จบจากนอกและประสบผลสำเร็จทุกอย่าง
“คุณหมอมาร์ติน วัฒนพานิชสกุล จบนอกเป็นเจ้าของคลินิก และว่าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล และเจ้าของห้องเช่า มากมายในย่านธุรกิจ นักเทรดหุ้นมือหนึ่งอีกทั้งยังเป็นที่หมายปองของสาว ๆ แว่ว ๆ ว่าสาว ๆเตรียมตัวอกหักเพราะ คุณหมอหนุ่มจะหมั้นกับนักธุรกิจสาวชื่อดัง” คาเรนใจจดใจจ่อกับการอ่านข่าวนี้เป็นอย่างมากก่อนจะยกมือมาเกาหัวแกรก ๆ ด้วยความงุนงง
“เอ...จะว่าไปฉันเคยได้ยินชื่อหมอนี่ที่ไหนกันนะ ทำไมมันติดที่ปากแต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ทำไมเขาประสบผลสำเร็จขนาดนี้นะ ต่างกับเราจัง นี่สาบานได้เลยว่าถ้าได้พี่หมอคนนี้เป็นผัว อะไรดีนะ จะบนอะไรดี ถ้าได้พี่หมอคนนี้เป็นผัวนะจะฟิตเจอร์ริ่งสามวันสามคืนเลยอ่ะให้มันฟ้าเหลืองกันไปข้างหนึ่งเลย”
คาเรนพูดทีเล่นทีจริงแต่ก็ยกมือไหว้ท่วมหัวของเธอก่อนที่จะคิดได้แล้วรีบยกมือปิดปากตัวเองอย่างไว
“บ้าไปแล้วฉันจะมาฟิตเจอร์ริ่งอะไรก่อน อย่าว่าแต่ผัวเลยแฟนยังไม่เคยมีเลยด้วยซ้ำ บ้าไปแล้ว” เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เลยหัวเราะออกมาไม่ต่างจากคนบ้า
“พี่คาเรนคะแย่แล้วค่ะ !! ” ฝนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำงานของคาเรนอีกครั้งทั้งที่ก่อนหน้านี้คุยกันเสร็จเธอออกไปดูงานด้านนอกเพื่อเตรียมตัวส่งงานให้กับลูกค้า
“อะไรกันฝนหน้าตาตื่นเชียว ”
“ไม่ตื่นได้ไงคะพี่ตอนนี้ดอกไม้ล็อตนั้นที่จะส่งไปที่พัทยามีคนมาส่งตัดหน้า แถมยังตัดราคาเราไปแล้วค่ะพี่”
“อะ อะไรนะฝน ??? ”
“พี่ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ เขาขายตัดหน้าเราแบบถูกมากเรียกว่าแทบจะให้ฟรีแล้วค่ะ เพราะเห็นเขาบอกว่าทางร้านแจ้งมาว่าคนขายบอกว่าให้ครึ่งราคาของที่ร้านเราค่ะพี่”
- Writer
