ตอนที่12. รับผิดชอบ 1.

1043 Words

“เดี๋ยวนะนี่จะพาไปไหน มันมืดระวังฉันกลัวตกนะ” คาเรนพูดเสียงสั่นเครือเพียงเพราะว่ากลัวจะร่วงลงมา เพราะในตอนนี้เธอไม่รู้วาร่างกายมันเสียวที่ช่วงล่างที่โดนเสียดแทงหรือว่า เสียวเพราะกลัวจะร่วงในความมืดกันแน่ “ถ้ากลัวตกก็เกาะแน่น ๆ กอดพี่ไว้ให้ดี ๆ แต่ถ้าเสียวก็ร้องออกมาดัง ๆ จะได้ปลดปล่อย” มาร์ตินตอบออกมาหน้าตายโดยที่ไม่คิดว่าคนฟังจะอับอายมากแค่ไหน “แล้วตกลงจะไปไหน อือออ” คาเรนที่ถามมากไปเลยทำให้มาร์ตินงับเข้าที่ริมฝีปากบางก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปภายในช่องปากและกวาดความหวานภายในอีกครั้ง ระหว่างทางที่ขึ้นบันไดทีก็เสียวไปยันท้องน้อยที แต่ไวกว่าความคิดเมื่ออยู่ ๆ มาร์ตินก็จับสะโพกงอนของเธอเขย่าคาบันได อึก อ่า ซี๊ดดด อืมมม...มาร์ตินร้องออกมาด้วยความพอใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างกับคาเรนที่ร้องออกมาด้วยความรู้สึกสับสนไปหมด กว่าจะมาถึงห้องนอนชั้นบนของตึกได้ทำเอา แทบหมดแรง มาร์ตินพาคาเรนมานอนยังที่นอนของเ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD