หลังจากผ่านศึกหนักแล้วนั้นตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้า สองคนแต่งตัวอยู่นานโดยที่ไม่มีการพูดอะไรกันเลยสักนิด มาร์ตินมองดูคาเรนที่แต่งตัวเสร็จและนั่งหวีผมที่หน้ากระจก หมอหนุ่มเดินเข้าไปโอบกอดจากด้านหลัง
“หิวไหมไปหาอะไรกินก่อนกลับนะเดี๋ยวพี่ไปส่ง อ้อลืมไปเลยก่อนไปต้องไปล้างแผลที่ข้อเท้าด้วย” พูดจบก็หอมไปที่พวงแก้มของหญิงสาวไปหนึ่งที
“ทำไมทำแบบนี้คะ ต่อไปอย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกนะคะ บอกแล้วว่าให้มันจบไปแค่นี้” คาเรนบอกเสียงเรียบทั้งที่ความคิดของเธอตอนนี้มันมีมากมายนักที่ยังคิดไม่ตกในตอนนี้ ทั้งสับสนทั้งงุนงงไปเสียหมด หมอคนนี้มันจะร้ายเกินไปแล้ว
“ทำไมล่ะ ทำไมมองว่าเรื่องแบบนี้จะมีอะไรกันได้ง่าย ๆ เป็นใครก็ได้ หรือว่ามีแล้วก็ให้มันจบไปแบบนี้ได้เหรอมันไม่ง่ายเกินไปไหม”
“ค่ะ มันไม่ได้เกิดจากความรักนี่คะ ถ้าเรารักกันก็ว่าไปอย่างจะเอากันตั้งแต่เช้าวันนี้ไปจนถึงเช้าอีกวันมันก็ไม่ใช่ป
