Cage in Law

CHAPTER SIX: OPERATION

Operation

Walang tigil sa pagliwanag ang mga lampara, buwan at bitwin sa kalangitan sa madilim na daan para sa mga babaeng lumalaban sa kinabukasan at sa problemang kinahaharapan. Base sa kilos at ngiting binibigay ay nagmumukha masigla at wili sa ginagaea, ngunit hindi nila maloloko ang kanilang mga mata na salamin sa damdaming kinimkim sa bawat isa.

Kung titignan mabuti ay para silang lumalangoy sa gitna nang dagat habang kumikidlat at umaalon ng malakas ang dagat. Pilit silang pinapalubog ng dagat—ang problema ng sumpa na hindi matakasan at malagpasan sa loob ng ilang libong taon na. Ngunit kahit anong pilit nilang ahon ay uulit at uulit lang silang hihilahin pababa.

Napakagat labi at lukot ng kamao ako habang tinitignan ang buhay na buhay na lugar sa iba na parang walang problemang kinahaharap.

That’s how it supposed to be, right? To let them now that you’re fine but actually not. But what can we do? Even though we cry for tons everyday, this curse will not vanish; even though how many good things we do, this curse will not leave. Everyone is longing from their love.

Why do I care that right now? I don’t know either.

“Selene,” rinig kong tawag ni Xavy.

Hindi ako gumalaw at nanatiling nakatingin sa ibaba. Still thinking about the next decision that I will take.

“Deity, nandito na ating panahuin,” anunsyo ni Xavy na nakayoko sa babaeng nakaupo sa kanyang trono.

Hindi ko makita ang mukha nito at tanging paa, ang gintong buhok nito at mahabang roba lamang ang naaaninag ko.

“Ang nasa aking kaliwa na may kulay rose na buhok ay si Selene. Ang nasa kanan naman na may berdeng buhok ay si Cloud. Nagmula sila sa Yaleda. Ang ating kapatid na bayan, Supreme Deity.”

“Salamat, Xavy at Miss. Makakaalis na kayo.”

Umayos na ako ng tayo at pinagmasdan ang Deity. Walang emosyon itong nakatingin sa amin—sa akin. May kung ano sa tingin nito na parang may gustong sabihin pero hindi makawala.

Isinantabi ko ‘yun at umupo sa sahig. Sa harapan ng maliit na lamesang may kape sa gilid.

“Kung hindi n'yo masamain ano, pero bakit n'yo kami pinapunta dito at kailangan kausapin ka ng harapan?”

Napalingon ako kay Cloud sa tono nito. Gumalaw sa upuan ang Deity. Pinatong ang parehong kamay sa armrest at masinsin siyang tinitigan.

Napaayos ng upo si Cloud at iniyuko ang ulo.

“May nakaabot sa aking mensahe…tungkol sa mga nilabag n'yo sa ating patakaran.”

Mabilis akong napatingin dito. “What do you mean by that, Deity? Masyado ba itong mabigat at kailangan pa kaming ipatawag dito?”

“Meron akong ibang nais at kailangan ko ang partipasyon n’yo.”

Tahimik lang kaming pareho habang pinapakinggan ito. Medyo kinakabahan sa mga sasabihin nito.

“Selene, at Cloud. Kailangan ko ang kakayahan n'yo para malutas na ang matagal na problemang kinahaharap natin na sumibol noong 300 taon na ang nakakalipas.”

“Kailangan ko kayo upang matapos na ang sumpang ito.”

“Ngunit supreme Deity,” ani ko. “Wala pang nakakahanap na paraan upang mawala ang sumpa. Thinking this is already impossible to achieve.”

“Tama s'ya,” singit ni Cloud at inayos ang salamin nito. “Kung may paraan ay malamang noon pa tapos na itong sumpa—”

“May paraan pa.” putol ng supreme deity. Nagulat kaming pareho sa naging tugon nito.

Tumingin ito sa akin. “Selene, ang bigay impormasyon sa akin ay isa kang manunulat sa Yaleda. Paniguradong nabasa mo na lahat ng aklat sa aklatan. Tama ba?”

I nodded and raise my brows. “What’s with it, diety?”

Hindi ito sumagot at tinignan si Cloud. “Ikaw naman ay nag-aaral ng mga halaman at pinage-eksperimentuhan ito. Tama ba?”

“Yes…but what can we do to help with the curse? Ni hindi kami propesyunal, Supreme Deity.”

“Makinig kayo.” Tumayo ito at lumapit sa bintana na kita ang bayan sa ibaba ng bundok.

“Selene, your knowledge is enough to know something about the curse. And Cloud, your experiments can help us to do an antidote or any superficial that can help with the curse. Also, I believe you already knew Traversa? They can also help.”

“Sorry to butt in, but—” singit ko—“What’s with this curse? Why are you all so eager to vanish it?”

“Paumanhin ngunit hindi n'yo pa pala naiintindihan ang ganitong bagay. Hayaan niyong ipaliwanag ko.”

“This curse started 300 years ago. Magkasama ang mga babae't lalaki. Nasa iisang bayan lang ang lahi natin. Malaya pang nagmamahalan ang bawat isa at nagkakaroon ng panibagong bunga sa ating lahi. Walang batas dahil payapa pa noon.

Ngunit bigla nalang nagiba noong may mabalitaang bigla na lamang naglalaho ang kapareho nila once they got physical contact. Doon pa lang ay matinding paghihirap ang dinanas ng lahi natin. Nanganganib na tayong maubos dahil pilit may nagsasakripisyo kahit alam nila ang mangyayari.

Napagdesisyun na paghiwalayin ang babae’t lalaki kesa tuluyan maglaho ang lahi natin. Nagkaroon rin ng solusyon upang manatili tayong dumami kahit sa ganitong sitwasyon. And that is by inserting the semen into the woman’s womb to create a baby without contact.”

Napabuntong hininga ang Deity at nagmamakaawang tumingin sa amin. Nababakas dito ang hirap na dinanas nito. Kung hindi mo ito tititigan maiigi ay hindi mo mapapansin ang kulubot nito sa mukha at ang itim sa ilalim ng mata nito.

“We have been suffering for long and I think that is enough. We don’t want anymore reports, na makakarating sa amin na, may nawala na naman. Hindi ba mas mapapanatag na tayo kung ang sumpang ito ay mawala na? Naiintindihan n’yo ba ang punto ko, Selene at Cloud? Kayo lang ang nakikita kong kaya lang ang makakagawa nito.”

“Mukhang ang lalim ng iniisip mo.” I laughed on what she said. “Is it too obvious?”

“Oo. Gusto mo bang sabihin ‘yang iniisip mo? Kanina pa kita tinitignan simula nung lumabas ka sa usapan n’yo ng Supreme Deity.”

“Maniniwala ka ba kung sabihin kong wala akong pakielam sa sumpang ito? I really don’t mind. Wala naman akong natitipuhan at kailangan kong lumabag sa patakaran natin na wag makipagkita sa mga lalaki.”

Nakatanaw rin sa ibaba si Xavy at mukhang napaisip din sa sinabi ko. Parehong tinatangay ang mahabang buhok namin sa lakas ng hangin. Gabing gabi na pero marami pa ring tao sa ibaba. Sa sentro ng bayan ay merong dalawang babaeng nakaanyong lobo na nagaaway—mukhang isang paligsahan dahil naririnig mula dito ang sigawan ng tao.

“You know, I fall in love. Nakilala ko na sawakas ang mate ko, nitong 20 years nang nakakaraan. Alam mo ba, kilig na kilig ako. Sabi ko ‘yes ang gwapo!’.” Natawa ako sa sinabi nito at napatingin sa kanya. Mukha itong masaya habang nagk-kwento.

“Patago kaming nagtatagpo dahil pinagbabawalan ako ng supreme deity na makipagkita sa kanya…Alam ko ang sitwasyon pero wala e. Wala akong magagawa, mahal ko siya.” Tinignan n'ya ako na maluha luha na. I feel bad for her all of the sudden.

“Ginawa namin ang lahat para lang hindi kami magkahawak kahit magkasama. Ngunit, gagawa at gagawa ang mundo para paghiwalayin kami.”

“What happened?” I asked.

She smiles with a lone tear on her eyes. “He died saving me from a witch.”

“The funny thing is, hindi nga kami nagkahawak. Walang naglaho sa amin pero namatay pa rin siya.”

I looked away and stayed silent. I don’t know what to say. But saying something won’t change a thing. What happened is already been done.

“Nagalit ang supreme deity at pinadakip ang witch na iyon. Habang ako nakatingin lang sa malayo. Hindi man lang nakita ang huling saglit ng mahal ko. Hindi ko na nahawakan, hindi ko pa nakita.” Pinahid niya ang sunod-sunod na luha na dumaloy sa pisngi n’ya. Napabuntong hininga ako.

“Kaya ang tanging hiling ko na sana, ‘yung ibang katulad mo na hindi pa nahahanap ang kapareho ay makapaghintay pa bago mawala ang sumpa. Sa naging desisyun ng Deity, paniguradong may pagasa pa.”

Sana nga.

Natahimik kami ng ilang oras at inabangan ang pagangat ng araw na simbolo na panibagong araw at buhay. Sa ilang oras na rin na ‘yon ay nakapagisip isip na ako sa tamang gagawin.

“Bago ako tanungin nang supreme diety tungkol dito sa sumpa ay humiling na rin sa akin ang mga taga Traversa.”

“Talaga? Paano?” Gulat itong napalingon sa akin. Hindi inaasahan ang sinabi kong ‘yon.

I cross my arms and look away. “Well, I kinda meet someone so,”

“So? Anong nangyari?” Hinahabol nito ang pingin ko na pilit kong iniiwasan. I feel like blushing remembering what happened that time.

“—so I met the leader and, you know, asked.”

“Pumayag ka sa alok nila? Paano ang alok ng Supreme Deity?”

“Hmm, two teams are better than one, right?” naging hugis ‘o' ang bibig nito at napabungisngis pagkatagal.

“Let’s end this cursed then!”

...

Forgive me for the grammar and typos.