Life is meaningless

Prologue

PROLOGUE

Paradise Ramirez Point of view

It shows two lines.

It's positive.

I stared at it.

Sa iba ay gano'n 'din.

Parang nakalimutan ko kung paano ba huminga nang mag sink-in sa isip ko ang resulta.

I blinked, rubbed my eyes, pinch my self. Pa ulit ulit kong ginagawa 'yon hanggang sa mapagtanto ko na hindi nga talaga ako nana-naginip.

Kahit anong pananakit ko sa sarili ay hindi talaga ako magising. . . Dahil nasa reyalidad ako.

Tang'na. Hindi ako maka-paniwala. . .

Totoo ba talaga 'to?

Napapikit ako ng mariin. I smacked my head.

Tanga mo talaga, Paradise! Bobo ka pa! Inis na napa-sabunot ako sa sarili.

Tinitigan ko ulit ang mga ito–na para bang may mag babago pag ginawa ko 'yon. . .

Five pregnancy test. . . All of it. . . Positive. . .

Napasinghap ako.Tang'na! No, hindi 'to pwede. . .

Hindi talaga!

Ayoko. . . Bakit may nabuo? Hindi niya 'to tatanggapin. . .

Bakit. . . Bakit ngayon pa. . .?

Nag init ang bawat sulok ng mga mata ko, hanggang sa isa isang bumagsak ang luha sa mga ito. Para itong sirang gripo na hindi mapigilan at patuloy lang sa pag agos.

Napa-takip ako sa bibig gamit ang mga kamay na naginginginig. Tahimik akong umiiyak sa sulok dahil sa halo-halong nararamdaman.

Hindi ko alam kung dapat ba akong maging masaya o malungkot sa resulta ng pregnancy test, dahil nangingibabaw ang takot na nararamdaman ko ngayon.

Hindi lang para sa sarili ko kung hindi para na 'rin sa batang 'to.

I sighed, chewed my trembling lower lip.

I don't even know what to think anymore, ang gulo gulo ng isip ko. What am I gonna do with this life inside my tummy? Maka-kaya ko bang buhayin ang batang 'to? Paano na ang pag aaral ko?

Trabaho ko? Paano ko 'to bubuhayin?

Nang hinawakan ko ang aking tiyan ay mas lalo akong napaiyak. Para na ako'ng mababaliw sa kaka-isip.

I'm sorry kung ako pa ang naging mama mo. . .

Hindi ako nag sising dumating ka, nag si sisi lang akong nakilala ko ang tatay mo–no he doesn't deserve to be called father.

Right now, you only have me. .

Wala siyang kwenta.

Isa siyang lalaking walang bayag!

Hindi marunong umako ng responsibilidad!

Bakit ka kasi ang padala, Paradise?! Galit na sigaw ng isang boses sa utak ko.

A soft knock stop me from sobbing, followed by a soft voice calling my name.

Hindi ako um-imik at tahimik lang na umiiyak pero muli itong nag salita, na para bang hindi ito ma-papa-kali hangga't hindi ako nakikita o naririnig man lang ang aking boses.

''Paradise, ayos ka lang ba d'yan? Halos isang oras kana sa loob ng banyo, 'wag mo sabihing nag iisip ka ng paraan para ma deds ka ha? Jusko dai ayaw gyud!" It's Farhana–my best friend. Her voice laced with worry.

Lumabas na ako at mahigpit na yumakap sa kaniya.

I cried hugging her and she just let me. Wala siyang sinabi o tinanong, marahan niya lang hina-hagod ang aking likod–na para bang tahimik niyang sinasabi na nasa tabi ko lang siya ano man ang mangyari. And that calms me.

Nasa gano'n kaming posisyon nang dumating si Anekim–my other best friend. Ang gulo ng buhok nito at mukhang pagod galing pa ata sa trabaho. Hindi pa ito naliligo dahil dito dumiretso sa apartment ni Farhana.

"Anong nangyari bakit umiiyak si Paradise, Far?" Nag aalalang tanong ni Anekim kay Farhana.

Bumuntong hininga ito at nag simulang mag kwento sa nangyari.

"Aba'y putang inang lalaki 'yan, ah?! Awatin niyo ako, ha papatayin ko ang hayop na 'yon!"

"As if, ang laking tao no'n. Balibag ka pa no'n 'e," Naiiling na sabi ni Farhana kay Anekim.

Lumapit ang huli sa amin at mahigpit na yumakap

Grabe, I'm so lucky to have them as my best friends. . . No, they are like my sisters.

Nang kumalma na ako ay doon ko sinabi sa kanila ang kanina pang bumabagabag sa 'kin.

''Ano na ang gagawin ko ngayon mga bam bam ko?'' Nai-iyak na saad ko sa kaniya. "Siguradong papalayasin ako ng tyahin ko pag nalaman niya 'to, hindi na 'rin ako makakapag aral. . . Paano na ang mga pangarap ko?"

"Paradise. . ." Saad nila sa pangalan ko na para bang hindi niya alam kung anong dapat sabihin sa 'kin para kumalma ako.

Napahikbi ako.

Ano ba 'tong pinasok ko?

"Tinawagan mo na ba si 'yung animal?" Anekim, inquired.

Umiling ako. "Hindi ko na siya ma kontak. . . Ilang beses ko nang tinawagan ang number niya pero out of coverage at ti-next pero hindi talaga siya nag re-reply. . . I tried to contact him through social media pero naka blocked na ako sa kaniya. . . Her friends can't help, too. Problema ko na daw 'to. . . Ang huling usap namin no'ng sinabi ko na kung paano pag may nabuo may plano ba siya pero. . . Bahala na 'daw ako. . . Either buhayin o abort it."

Napa-pikit ako ng mariin nang sumakit ang ulo ko. Maybe from crying too much. "But no, abortion would never be my option, Bams. Kahit mahirapan ako, I don't care. Itataguyod ko 'to, normal lang naman siguro mahirapan hindi ba? Dahil hindi ko kayang kumuha ng buhay. . . Sariling dugo't laman ko pa. . ."

Napailing si Farhana at Anekim, galit na galit ang mga mukha.

"Sinasabi ko na nga bang walang magandang dulot 'yung lalaki na 'yon sa buhay mo! Akala mo naman kung sino, pangit niya! Ang manyak pa no'n maliit naman titi no'n!" Ngumiwi si Anekim sa sariling sinabi. "Pero hindi ko nakita, okay? Sinabi lang sa 'kin ng mga babaeng dumaan, do'n. Ikaw, maliit 'di ba?"

Napa-ngiwi ako sa tanong niya. Pero tumango 'rin.

Malakas na natawa si Farhana. "Delikado pala ang maliit, na-kaka-buntis! kaya ako, mang hahanap talaga ako ng malaki! 'Yung pinkish para masarap kainin!"

"Landi nito!" Komento ni Anekim sa sinabi ni Farhana.

"I'm sorry. . ." I whispered.

Anekim's face softened, looking at me and pouted her lips. "It's not your fault, Paradise. . ." She cupped my face. "Kasalanan ng Sho Koy na 'yon ang lahat lahat, sana maputol na ari niya! Mabasag itlog niya!"

Tumango ako, sumasang-ayon at ngumiti siya.

"Bam bams, kailangan ko ng umalis dito. . . Aalis ka papunta sa probinsya niyo hindi ba, Farhana? Baka pwede mo ba akong Isama? Isama mo na ako!" Parang batang ungot ko.

Marahan itong napa-hinga ng malalim at marahang pinisil ang pisnge ko, smiling softly.

"Sige na, isa-sama kita, hmm? Alam mo namang hindi kita kayang tiisin. . . Kaka-usapin ko sila mama okay? Kaya tumahan kana ha. . . Kanina ka pa umiiyak 'e, Makaka-sama sa ina-anak ko 'yan. . ."

"Oo nga, bawal ma stress ang buntis kasi nakaka-pangit. 'Wag mo na iyakan maliit na titi na 'yon, hindi niya deserve." Malumanay na ngumiti si Anekim sa 'kin. "Dadalaw na lang ako sa inyo, 'don, ha? Alam mo naman na nandito ang trabaho ko at hindi ko 'din kasi pwedeng iwan ang nanay at mga kapatid ko. . ."

Nakaka-intindi akong tumango at yumakap ng mahigpit sa kaniya.

I love her–both of them. Sila 'yung laging nasa tabi ko, and we treated each other like sisters.

Not by blood but by soul.

Mabuti na lang talaga at nandito sila dahil kung hindi–siguradong hindi ako maka-kapag isip ng matino at baka maka-gawa pa ako ng mali na siguradong pagsisihan ko 'rin sa huli.

I don't want that. Marami na akong mga bagay na pinagsisihan, I don't want to add another one.

No not regret but–a sin perhaps.

A sin that will hunt me for life. . .