My Lonely Ms. Architect

Chapter 11- Sadness

Halene

Pagkarating ng overlooking ay marahang umupo si Halene sa batong upuan doon. Mula roon ay kitang kita ang buong Metro Manila. Alas-dos na iyon ng madaling araw. Naramdaman na lang niya ang pagtabi sa kanya ni Neo.

“You’ve got a nice place here” simula nito.

“Thank you” mahina niyang bigkas “Thank you rin sa pagsama mo” binigyan niya ito ng kaunting ngiti at bumunntong ng hininga ng malalim na tila naman narinig nito. Kaya natawa ito ng bahagya.

“Ang lalim nun ah parang may pinanggagalingan at parang nakakasanayan mo na rin gawin iyon” pagbibiro nito sa kanya.

Tiningnan ko lang siya at ngumiti.

“A penny for your thoughts” sabi nito.

“May iniisip lang” sagot dito. Hinayaan lang niya si Neo na nakamasad sa mga ilaw ng basagin nya uli ang katahimikan

“Remember what I said a while ago?” usad nito “Talking to a stranger will help you ease the pain but technically I am not a stranger since I am your client, so would you like to share, I promise I won’t bite and judge” biro nito.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko…

“Mukhang mahihirapan na akong makabalik ng bar ah?" pilit niya tugon kay Neo.

"Paano mo nasabi? Dahil ba kay Mark?" magkasunod na tanong nito.

"Oo, siguro, mabait naman un, baka nadala na lang ng emosyon kaya siguro nagkaganoon" pagtatanggol pa niya dito. Nakita niyang nagbago ang mood ni Neo sa sinabi niya.

"I can't believe that you still defend that man after what he did" takang turan nito.

"He is still a friend" tugon niya sa kanya.

Binaling niya uli ang aking tingin sa mga ilaw. Malamig ang simoy ng hangin. Pumikit sya sandali.

"Neo, have you lost someone? Someone you loved?" hindi nya napigilan tanungin si Neo. Nanatili syang nakapikit habang nagaantay ng sagot mula rito. Lumipas ang ilang segundo bago ito sumagot.

"Yes" tipid na sagot nito.

"Was it so painful?" sunod niyang tanong dito.

"At first, but I learned to move on" narinig niyang tugon

Dumilat siya ng mga mata at sumulyap sa katabi. Nakatingin rin ito sa mga ilaw. She feels different whenever she is with him pero may kung anung naguudyok sa kanya na pagkatiwalaan ang binata.

"Then what is wrong with me?"

Lumipat ang tingin sa kanya ni Neo, mukhang nagtataka ito.

"Joshua was my everything, I let my life revolved around him kaya siguro ako ganito hindi pa nakakalet go” pagkukuwento niya. Hudyat na, there is something with this guy that she could trust on. Hindi ko rin maipaliwang kung bakit magaan ang loob niya magbahagi sa kanya samantalang kay Nessie ay hindi niya magawa. Siguro dahil iba ang pananaw ng kaibigan sa mga ganitong bagay at isa pa masyadong itong taklesa.

“The moment he left me, I was broken and I still am. I want to be okay, I want to move forward pero parang ang hirap” nagsisimula na gumaralgal ang boses niya . He looked at Neo and he was patiently listening to every word she was saying. Then he started to talk..

"Grieving is a part of the process and yes, you have to endure it" panimula ni Neo "But if you let it consume you, it would be a lot painful" pagpapatuloy ni Neo. "Start moving on by doing the things you love to do, I mean you love to do not the thing you two love to do. Love yourself first." payo pa nito.

"How do you I will start?" humikbi niyang tanong dito

"Start it by making me your friend" biro nito sa kanya. At hindi naman ito nabigo sa banat nito. Napangiti sya sa turan nito. "See, making you smile today, I mean your real smile makes me feel valuable, feeling ko ang gwapong gwapo ka sa akin"

Lalo na siyang napangiti dito. Pinunas niya ang kanyang luha at marahan hinampas ang balikat nito.

"Loko" sagot na lang nya.

Lumipas ng mabilis na isang oras na naroon lamang sila ng overlooking, nakamasid. Minsan ay magbubukas ng kaunting paguusapan, na natutuloy sa biruan. Siya na ang nagyaya umuwi sapagkat nakakaramdam na rin siya ng pagod at antok at marahil ay ganito rin ito.

Dahil sa iisang building sila nakatira ay hinatid na lamang siya ni Neo sa unit nya.

"Thank you, Neo." pagkabukas niya ng pinto

"I hope you had a wonderful morning Hal" nakingiti nitong sabi

"I did. Sige na, baka matraffic ka pa." biro niya dito.

Natawa ito sa usad nya. "Nice one Hal, sige I'll go ahead, sleep tight. Huwag mo ako masyadong isipin baka hindi ka makatulog" ganti nyang biro.

Napailing sya sa biro nito. Pumasok na sya loob na tila ba na kinikilig sa biro nito. Hinawakan niya ang kanyang dibdib, after two years ngayon lang uli siya nakaramdam ng ganito.