แม่หม้ายแฝดสาม

แผนร้าย

แผนร้ายในครัวหลวง

เช้าวันนั้น ครัวหลวงเต็มไปด้วยเสียงสับวัตถุดิบและกลิ่นหอมของอาหารที่กำลังถูกปรุงอย่างพิถีพิถัน ซูหนิงเหยียนกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมซุปปลาผสมสมุนไพรสูตรพิเศษของตนเอง

แต่ในขณะที่นางกำลังตักซุปลงถ้วย เสียงร้องของนางกำนัลคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"แม่ครัวคนใหม่! เจ้ากล้าดีอย่างไรใส่ยาพิษในอาหารของวังหลวง!"

เหตุการณ์พลิกผัน

ซูหนิงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองนางกำนัลที่ยืนชี้หน้านางด้วยสายตาตื่นตระหนก รอบตัวของนางตอนนี้เต็มไปด้วยสายตาของแม่ครัวและข้ารับใช้ในครัวหลวงที่หันมามองเป็นตาเดียว

แม่ครัวใหญ่เดินตรงเข้ามา น้ำเสียงเย็นเฉียบ

"เจ้าใส่ยาพิษลงไปในซุปจริงหรือ?"

"ข้าไม่ได้ทำ!" ซูหนิงเหยียนตอบทันที

"โกหก! นางกำนัลลิ้มรสซุปของเจ้าก่อนนำไปถวายขุนนาง แต่กลับล้มลงตรงนั้น เจ้ายังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือ?"

เสียงซุบซิบดังไปทั่วครัวหลวง หลายคนเริ่มมองนางด้วยสายตาหวาดระแวง

แผนร้ายที่ถูกวางไว้

ซูหนิงเหยียนขมวดคิ้วก่อนจะรีบเดินไปดูนางกำนัลที่เป็นลมอยู่บนพื้น ปากของนางกำนัลมีคราบขาวจาง ๆ และตัวสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะมีอาการของพิษจริง ๆ

แต่ซูหนิงเหยียนรู้ดีว่าในซุปของนางไม่มีพิษอย่างแน่นอน!

"ข้าขอตรวจซุปของข้าเอง" นางกล่าวเสียงหนักแน่น

แต่ก่อนที่นางจะได้แตะถ้วยซุป เสียงของแม่ครัวใหญ่ก็ดังขึ้น

"พอได้แล้ว! ซุปนี้มีพิษจริงหรือไม่ ข้าจะให้ผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบ!"

การตรวจสอบซุป

ไม่นานนัก ขันทีที่ดูแลวังหลวงก็เดินเข้ามาพร้อมกับหมอหลวงผู้หนึ่ง

หมอหลวงตรวจซุปด้วยวิธีการต่าง ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น

"ในซุปไม่มีพิษ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วครัวหลวง บางคนที่เคยเชื่อว่านางใส่พิษถึงกับอ้าปากค้าง

ซูหนิงเหยียนมองหน้านางกำนัลที่เป็นลมก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ

"เช่นนั้น… นางกำนัลผู้นี้เป็นลมไปเพราะสิ่งใด?"

หมอหลวงตรวจดูอาการของนางกำนัลอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวว่า

"นางไม่ได้ถูกพิษ แต่มีอาการแพ้อาหารบางชนิด"

เปิดโปงแผนการ

ซูหนิงเหยียนมองสบตากับแม่ครัวใหญ่ ก่อนจะกล่าวช้า ๆ

"ข้ารู้แล้วว่ามีคนใส่อะไรลงไปในซุปของข้า"

จากนั้นนางเดินไปยังมุมครัวที่มีเครื่องปรุงเรียงราย และหยิบถุงสมุนไพรขึ้นมา ถุงนี้ดูเหมือนของนาง แต่เมื่อเปิดดูใกล้ ๆ ก็พบว่า…

มันถูกสับเปลี่ยน!

"สมุนไพรในถุงนี้ถูกเปลี่ยนเป็น เมล็ดบัวป่า ซึ่งเป็นสมุนไพรที่บางคนแพ้ได้"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของแม่ครัวใหญ่ก็เปลี่ยนไปทันที นางจ้องมองซูหนิงเหยียนราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

ใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง?

ซูหนิงเหยียนหันไปมองบรรดาแม่ครัวและนางกำนัลที่ยืนอยู่ในครัว

"ข้าเพิ่งเข้าครัวหลวงได้ไม่นาน แต่ก็มีคนคิดจะกำจัดข้าแล้ว… ผู้ที่ทำเช่นนี้ ต้องการให้ข้าออกไปจากที่นี่ใช่หรือไม่?"

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งครัวหลวง บางคนก้มหน้า บางคนมองกันไปมา

"ใครกันที่ต้องการเล่นงานข้า?"

เงาของศัตรูที่แท้จริง

แม้เหตุการณ์นี้จะจบลงโดยที่ซูหนิงเหยียนไม่ถูกลงโทษ แต่…

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"

ครัวหลวงแห่งนี้… ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่รอดได้ง่าย ๆ

หลังจากเหตุการณ์ใส่ร้ายว่ามีพิษในอาหารผ่านไป ซูหนิงเหยียนก็เข้าใจได้ทันทีว่า ครัวหลวงมิใช่สถานที่สงบสุข ทุกคนล้วนมีเกมของตัวเอง และวันนี้… นางเองก็ถูกลากเข้ามาในเกมนี้แล้ว

"เจ้าคิดว่าแค่โชคดีที่หมอหลวงไม่พบพิษ เจ้าก็จะอยู่รอดได้อย่างนั้นหรือ?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากแม่ครัวรุ่นพี่ผู้หนึ่ง นางมีนามว่า ฮวาเหมย เป็นหนึ่งในแม่ครัวที่อยู่ในครัวหลวงมานาน และมีอำนาจไม่แพ้แม่ครัวใหญ่

"ที่นี่มีกฎของมันอยู่!" ฮวาเหมยพูดพลางกอดอก "แม่ครัวใหม่อย่างเจ้าควรเรียนรู้เสียบ้าง"

แม่ครัวคนอื่น ๆ พากันพยักหน้า บางคนยิ้มเยาะ บางคนแสดงสีหน้าดูแคลน

แต่ซูหนิงเหยียนกลับยิ้มบาง ๆ นางเช็ดมือช้า ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ฮวาเหมย

"กฎที่ว่าคืออะไร?" นางถามเสียงเรียบ

ฮวาเหมยหัวเราะเยาะ "กฎก็คือ แม่ครัวใหม่ต้องแสดงความเคารพต่อผู้ที่มาก่อน และต้องไม่อวดดี!"

"ถ้าอย่างนั้น…" ซูหนิงเหยียนเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว "หากผู้ที่มาก่อนเป็นสุนัข ข้าก็ต้องก้มหัวให้ด้วยหรือ?"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที!

"เจ้า!" ฮวาเหมยหน้าแดงก่ำ นางไม่คิดว่าซูหนิงเหยียนจะกล้าสวนกลับแบบนี้!

ศึกกลางครัวหลวง

ฮวาเหมยกัดฟันแน่น ก่อนจะเอื้อมมือหมายจะผลักซูหนิงเหยียนให้ถอยไป

แต่

"หมับ!"

ซูหนิงเหยียนจับข้อมือของฮวาเหมยไว้แน่น แรงบีบของนางทำให้ฮวาเหมยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ฟังให้ดี… ข้ามิใช่คนที่จะให้ใครมาข่มเหงได้ง่าย ๆ" ซูหนิงเหยียนกล่าวเสียงเย็นชา

ครัวหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม หากนางแสดงท่าทีอ่อนแอ มีหวังถูกขยี้จนไม่เหลือที่ยืน

ดังนั้น

"ข้าจะไม่ยอม!"

ซูหนิงเหยียนบีบข้อมือฮวาเหมยแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมืออย่างแรงจนฮวาเหมยเซถอยไปสองก้าว

"ข้าจะเคารพผู้ที่สมควรได้รับการเคารพ" ซูหนิงเหยียนกล่าว "แต่ถ้าผู้ใดคิดจะรังแกข้า ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่สุข"

เมื่อคนที่เคยกดขี่กลายเป็นผู้ถูกข่มขู่

ฮวาเหมยหน้าแดงด้วยความโกรธ นางไม่เคยถูกใครกล้าตอบโต้เช่นนี้มาก่อน!

แม่ครัวคนอื่น ๆ ต่างมองซูหนิงเหยียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป บางคนเริ่มหวาดหวั่น บางคนเริ่มคิดทบทวนว่า…

"นางไม่ใช่คนที่เล่นงานได้ง่าย ๆ"

ซูหนิงเหยียนมองไปรอบ ๆ พลางกล่าวเสียงเรียบ

"ครัวหลวงแห่งนี้ ข้ามาเพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อเป็นเบี้ยล่างให้ใคร"

*"ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" นี้คือกฎของนาง!