แม่หม้ายแฝดสาม

ข้าวต้มนก

ข้าวต้มยามเช้า กับความเข้าใจผิดขององค์ชาย

รุ่งเช้า...

แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาผ่านหน้าต่าง ซูหนิงเหยียนตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารให้ชายหนุ่มที่ยังคงบาดเจ็บ นางหันไปมองร่างที่ยังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลายังคงซีดเซียวจากการเสียเลือดมากเกินไป

"หากไม่กินอะไรเลย ร่างกายคงแย่ลงแน่"

ด้วยความที่พระเอกยังบาดเจ็บหนัก นางจึงตัดสินใจทำ ข้าวต้มไก่ อาหารง่าย ๆ ที่ย่อยง่ายและให้พลังงานพอสมควร

กลิ่นหอมของข้าวต้ม กับสายตาของเด็ก ๆ

กลิ่นข้าวต้มร้อน ๆ โชยไปทั่วตำหนัก เด็ก ๆ ทั้งสามที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านข้างเริ่มกลืนน้ำลาย

"แม่จ๋า... กลิ่นหอมจังเลย!"

"ข้าวต้มอะไรน่ะ?"

"พวกเรากินได้หรือไม่?"

ซูหนิงเหยียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกชามข้าวต้มขึ้นมา "อันนี้ทำให้พี่ชายในห้องก่อน ส่วนของพวกเจ้า แม่จะทำให้ทีหลัง"

เด็ก ๆ พยักหน้าหงึก ๆ แม้จะอยากกินแต่ก็เข้าใจดีว่าคนเจ็บต้องมาก่อน

เมื่อองค์ชายพบกับ ‘ข้าวนก’

ซูหนิงเหยียนเดินถือถาดอาหารเข้าไปในห้องขององค์ชาย ก่อนจะวางมันลงข้างเตียง

"ท่านตื่นหรือยัง?"

เสียงขยับตัวเบา ๆ ดังขึ้น ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตา เขามองนางก่อนจะเหลือบไปมองถ้วยข้าวต้มที่วางอยู่ตรงหน้า

"เจ้าทำอะไรมาให้ข้ากิน?"

"ข้าวต้มไก่" นางตอบเรียบ ๆ "เป็นอาหารที่ย่อยง่าย เหมาะกับคนป่วย"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองเนื้อข้าวสีขาวที่แช่อยู่ในน้ำซุปร้อน ๆ ดวงตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย

"นี่มัน... ข้าวนกหรือ?"

ศักดิ์ศรีขององค์ชาย กับ ‘อาหารคนจน’

เขาเคยเห็นของเช่นนี้มาก่อน ข้าวเม็ดเล็ก ๆ ที่ถูกต้มจนเละเหลว มักถูกใช้เลี้ยงคนงานชั้นต่ำหรือสัตว์เลี้ยง เช่นนกและไก่

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ

"เจ้าคิดจะให้ข้ากินของพวกนี้?"

ซูหนิงเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย "มันเป็นข้าวต้ม อาหารที่คนป่วยควรกิน"

"นี่มันข้าวนกชัด ๆ!" เขาพูดเสียงแข็ง สีหน้าขึงขังราวกับถูกหยามเกียรติ

ซูหนิงเหยียนถอนหายใจ "ข้าวต้มแบบนี้ ข้าเคยกินมาแล้วหลายครั้งในอดีต มันดีต่อร่างกาย และหากท่านไม่กิน ก็อย่าหวังว่าจะมีแรงฟื้นตัว"

เมื่อความหิวชนะศักดิ์ศรี

ชายหนุ่มเม้มปากแน่น แม้จะยังไม่พอใจนัก แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของข้าวต้มที่คลุกเคล้ากับน้ำซุปร้อน ๆ ท้องของเขาก็เริ่มร้องขึ้นมาเบา ๆ

เขาเหลือบตาไปมองหญิงสาวที่ยังคงยืนกอดอกมองเขานิ่ง ๆ

"หากท่านไม่กิน เช่นนั้นข้าจะเก็บมันไว้ให้ลูก ๆ ของข้าแทน"

เขาชะงัก

ลูก ๆ ของนาง?

ชายหนุ่มมองออกไปนอกประตู เห็นเด็กน้อยสามคนกำลังยืนแอบดูอยู่ ดวงตากลมโตของพวกเขาเป็นประกายระยิบระยับ

เขารู้สึกแปลกใจ หญิงสาวผู้นี้มีลูกแล้ว?

และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เด็กน้อยทั้งสามมีใบหน้าคล้ายกัน ราวกับ...

เป็นพี่น้องฝาแฝด

คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

ชายหนุ่มตวัดสายตากลับมามองข้าวต้มตรงหน้า เขาสูดลมหายใจลึก กัดฟันหยิบช้อนขึ้นมา ก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเสียไม่ได้

ทันทีที่รสชาติอุ่น ๆ สัมผัสลิ้น เขาก็ต้องชะงัก

"ไม่เลว..."

น้ำซุปหอมอร่อย เนื้อไก่นุ่มกำลังดี ข้าวที่ถูกต้มจนนุ่มช่วยให้เขากลืนได้ง่าย รสชาติเข้มข้นจนเกินกว่าจะเป็นแค่ "ข้าวนก" ตามที่เขาคิดไว้

"เป็นอย่างไรบ้าง?" ซูหนิงเหยียนถามพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ

ชายหนุ่มเงียบ ไม่ตอบอะไร แต่ตักข้าวต้มเข้าปากอีกคำ... และอีกคำ

เด็ก ๆ ที่ยืนดูอยู่พากันหัวเราะคิกคัก "พี่ชายกินใหญ่เลย!"

"ข้าวต้มของแม่อร่อยที่สุด!"

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้ง นางเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปลูบศีรษะเด็ก ๆ

เขายังมีคำถามมากมายในใจ

"หญิงผู้นี้เป็นใครกันแน่?"

"เหตุใดเด็กพวกนี้ถึงดูคล้ายกันมาก?"

"แล้วเหตุใด... พวกเขาถึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด?"

กำลังใจจากเด็กน้อย

หลังจากที่องค์ชายเจ็ดกินข้าวต้มไปได้ไม่กี่คำ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นใกล้ ๆ ข้างเตียง

"พี่ชาย… ท่านยังเจ็บอยู่หรือไม่?"

องค์ชายเจ็ดเงยหน้าขึ้นมา เห็นเด็กน้อยสามคนยืนมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง

เด็กชายคนโตเดินเข้ามาชิดใกล้ ก่อนจะยกมือเล็ก ๆ แตะลงบนแขนของพระเอกเบา ๆ "ท่านดูยังอ่อนแออยู่เลย แม่บอกว่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ถึงจะหายเร็ว"

"ใช่ ๆ!" เด็กชายคนรองรีบเสริมขึ้น "พวกข้าจะช่วยดูแลท่านเอง"

เด็กหญิงคนเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่ชายทั้งสอง พยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะยกผ้าผืนเล็ก ๆ ขึ้นมา "แม่บอกว่า ถ้าตัวร้อน ต้องใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้า ท่านให้ข้าเช็ดให้หรือไม่?"

องค์ชายเจ็ดตกตะลึงไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่มีเด็กน้อยมาอยู่ใกล้เขาขนาดนี้

อบอุ่น… อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เขาเติบโตมาในวังหลวง ท่ามกลางการแข่งขันและเล่ห์กล คนรอบตัวล้วนหวังผลประโยชน์ ไม่มีใครจริงใจหรือต้องการให้กำลังใจเขาแบบนี้

แต่เด็ก ๆ พวกนี้…

"เหตุใดพวกเจ้าถึงมาช่วยดูแลข้า?" เขาถามด้วยน้ำเสียงแฝงความสงสัย

"เพราะพี่ชายช่วยแม่ของพวกเรา!"

"ใช่! แม่บอกว่า คนที่ช่วยเหลือกันต้องดูแลกันและกัน!"

"และพวกเราก็ชอบพี่ชายด้วย!"

คำพูดตรงไปตรงมาของเด็กน้อย ทำให้พระเอกเผลอหลุดหัวเราะเบา ๆ

องค์ชายเจ็ดยอมให้เด็ก ๆ ดูแล

"เช่นนั้น ข้าฝากตัวกับพวกเจ้าได้หรือไม่?"

"ได้สิ!"

"แต่ท่านต้องกินข้าวต้มให้หมดก่อนนะ!"

องค์ชายเจ็ดมองไปที่ชามข้าวต้มที่เหลืออยู่เล็กน้อย ก่อนจะตักกินจนหมด เด็ก ๆ ปรบมือดีใจ ยิ้มกว้างกันทุกคน

"พี่ชายเก่งมาก!"

"ทีนี้ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ!"

เด็กน้อยทั้งสามช่วยกันจัดหมอนและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเขา ก่อนจะนั่งล้อมรอบข้างเตียง ทำให้องค์ชายเจ็ดรู้สึกว่า…

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึง ‘บ้าน’ อย่างแท้จริง