เงาลึกลับในค่ำคืน
ซูหนิงเหยียนรีบหันขวับกลับไป แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าราวกับเสียงกระซิบนั้นไม่เคยมีอยู่จริง
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านจนม่านผ้าไหมโบกไหว หัวใจของนางเต้นระรัวขณะที่ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ ตำหนัก แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของผู้ใด
"หรือว่าข้าหูฝาดไปเอง?" นางคิดในใจ
แต่ไม่นางมั่นใจว่าตนไม่ได้คิดไปเอง เศษผ้าสีดำในมือยังคงบ่งบอกว่ามีใครบางคนแอบเข้ามาในตำหนักของนางจริง ๆ
"เจ้าอยากรู้จริง ๆ หรือว่าเป็นผู้ใด?"
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม และที่น่าตกใจกว่านั้นคือมันดังมาจากข้างหูนาง!
ซูหนิงเหยียนเบิกตากว้าง รีบถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏตัวอยู่บนกิ่งไม้สูง
บุรุษปริศนาสวมชุดดำ มือข้างหนึ่งประคองบาดแผลที่สีข้าง ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากครึ่งซีก มีเพียงดวงตาคู่คมที่สะท้อนประกายเย็นเยียบ
"เจ้าเป็นใคร!?" ซูหญิงเหยียนเอ่ยถามเสียงเข้
