คำปฏิเสธอันเฉียบคม
หลังจากมื้ออาหารจบลง องค์ฮ่องเต้ทรงวางตะเกียบลงเบา ๆ ก่อนจะมองไปยังลู่เหวินเจ๋อ
“องค์ชายเจ็ด” พระองค์เรียกเสียงเรียบแต่หนักแน่น
องค์ชายเจ็ดเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมลึกจับจ้องบิดาของตนด้วยความสงบนิ่ง
“พ่ะย่ะค่ะ?”
“เจ้าก็โตมากแล้ว สมควรมีคู่ครองได้เสียที” ฮ่องเต้ตรัสขึ้นมาดื้อ ๆ
ภายในตำหนักเงียบลงทันที ทุกคนหันมององค์ชายเจ็ดเป็นตาเดียว แม้แต่พระสนมเหมยฮวาก็ยังเผยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แต่แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจ
“เสนาบดีกรมคลังมีบุตรีที่งดงามเพียบพร้อมทั้งกิริยาและสติปัญญา คงเหมาะสมกับเจ้ามิใช่น้อย”
ลู่เหวินเจ๋อวางถ้วยชาลงเบา ๆ สายตาเรียบนิ่ง แต่ภายในใจกลับรู้สึกขัดเคืองไม่น้อย
“เสด็จพ่อ หม่อมฉันขอบพระทัยในพระเมตตา...แต่หม่อมฉันเกรงว่าคงมิอาจรับสมรสพระราชทานนี้ได้”
เสียงของเขาชัดเจนและหนักแน่น
ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหตุใดจึงปฏิเสธ?”
องค์ชายเจ็ดโค้งศีรษะต่ำเล็กน้อย ก่อ
