แม่หม้ายแฝดสาม

นางช่วยชีวิต

การพบกันโดยไม่ คาดฝัน

ซูหนิงเหยียนยังคงยืนมองรอบ ๆ ตำหนัก ด้วยความระแวดระวัง เสียงลมพัดแรง ทำให้ต้นไม้ไหว เสียงใบไม้เสียดสีกันดัง แผ่วเบา แต่ไม่มีเงาของผู้ใด นางจึงคิด ว่าคงเป็นความรู้สึกไปเอง

แต่ทันใดนั้น-

"ตุบ!"

เสียงร่างหนัก ๆ หล่นลงกับพื้นหน้า ตำหนัก นางสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมอง ก่อนจะพบร่างของชายผู้หนึ่งนอนคว่ำ หน้าอยู่ เลือดสีแดงเข้มไหลเปรอะเปื้อน พื้นหิน

"อ๊ะ!" นางอุทานเบา ๆ ดวงตาเบิกกว้าง เขาสวมอาภรณ์สีดำสนิท แม้ยามนี้จะ เปรอะเปื้อนเลือดและฝุ่นดิน แต่ก็มอง ออกว่าผ้าเนื้อนี้ไม่ใช่ของชนชั้นธรรมดา นางใจสั่น รีบวิ่งเข้าไปดูใกล้ ๆ "ท่าน!" นางแตะร่างเขาเบา ๆ

"ท่านยังมี ชีวิตอยู่หรือไม่?"

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเงย หน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคมกริบใต้ แสงจันทร์ แม้จะซีดเซียวจากการเสีย เลือด แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจ

"องค์ชาย!?"

ดวงตาสีดำลึกล้ำจ้องมองนาง ราวกับ

พยายามจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ หมดแรงสลบไป

ช่วยชีวิตชายลึกลับ

ซูหนิงเหยียนกัดฟัน คิดวิเคราะห์อย่าง รวดเร็ว

"เขาเป็นใครกันแน่? ถูกลอบสังหารมา หรือ?"

แม้จะสงสัย แต่นางรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญ ที่สุดคือช่วยชีวิตเขาก่อน นางมองไป รอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงรีบแบก ร่างเขาเข้าไปในตำหนัก

"เสี่ยวหมิง! เสี่ยวเป่า! เสี่ยวหู! ช่วยแม่ เตรียมน้ำร้อนเร็ว!"

เด็กทั้งสามที่แอบมองอยู่หลังบานประตู ตกใจ รีบวิ่งไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

บาดแผลและรอยอดีต

นางฉีกเสื้อด้านหลังของชายหนุ่มออก เพื่อดูบาดแผล ภาพที่เห็นทำให้นางต้อง กัดริมฝีปากแน่น

บาดแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดยังไหล ไม่หยุด ราวกับว่าเขาเพิ่งหนีจากการ สังหารมาไม่นาน

"ใครกันที่ต้องการชีวิตของเขา?"

มือของนางสั่นเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ เรียกสติกลับมา นางรีบใช้สมุนไพรที่มี ร่วมกับความรู้ด้านการรักษาของยุค อนาคตเพื่อช่วยห้ามเลือดและเย็บแผล

ลางร้ายที่เริ่มต้น

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย นางถอน หายใจยาว ก่อนจะมองชายหนุ่มที่ยัง หมดสติอยู่บนเตียง

"ข้าควรทำอย่างไรกับเขาดี?"

ในใจของนางเต็มไปด้วยคำถาม แต่สิ่ง หนึ่งที่นางมั่นใจคือ การปรากฏตัวของ ชายผู้นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และอาจนำพา เรื่องราววุ่นวายมาสู่ชีวิตของนาง

แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ...

เขา คือองค์ชายสูงศักดิ์แห่งแคว้น ที่ กำลังถูกลอบสังหาร-และเป็นบิดา ที่แท้จริงของลูก ๆ ทั้งสามของนาง!

ดวงตาที่เปิดขึ้นอีกครั้ง

กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ลอยคละคลุ้ง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง ผ้าม่านบาง ๆ ขยับไหวเบา ๆ ใต้แสงจันทร์

ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแสงสลัวของตะเกียงที่ถูกจุดไว้ในห้อง บรรยากาศรอบตัวแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย

"ที่นี่คือที่ใด?"

เขากะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสมองคือ เจ็บปวด แผ่นหลังของเขาร้าวไปทั้งแถบ เขาพยายามขยับตัว แต่แรงของเขากลับหายไปเกือบหมด

"ข้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?"

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าถูกซุ่มโจมตีระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง ลูกธนูพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่ปรานี แม้เขาจะต่อสู้จนสามารถหนีรอดมาได้ แต่ก็ได้รับบาดแผลสาหัส

เขาควรจะตายไปแล้ว...

เสียงเด็ก ๆ และเงาของหญิงสาว

ขณะที่เขากำลังพยายามรวบรวมสติ เสียงกระซิบกระซาบเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก

"แม่จ๋า ท่านคิดว่าเขาจะตื่นเมื่อไหร่?"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราต้องเงียบ ๆ อย่าให้เขาตกใจ"

"เขาจะเป็นคนดีหรือไม่?"

"ไม่รู้สิ แต่เขาบาดเจ็บหนักมาก เราต้องช่วยเขาก่อน"

ชายหนุ่มนิ่งฟังเสียงเหล่านั้น เสียงเด็ก ๆ?

เขาพยายามหันไปมองช้า ๆ และทันใดนั้นม่านกั้นก็ค่อย ๆ ถูกเปิดออก เผยให้เห็นเงาของหญิงสาวในชุดธรรมดาแต่สะอาดสะอ้าน ใบหน้าของนางเรียบเฉย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

"ท่านฟื้นแล้ว?" นางเอ่ยขึ้นเสียงเบา

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองนาง

"นางเป็นใคร?"

การเผชิญหน้าครั้งแรก

"ที่นี่คือที่ไหน?" เขาถามเสียงแหบพร่า

"ตำหนักของข้า" หญิงสาวตอบสั้น ๆ "ท่านบาดเจ็บสาหัส ข้าเป็นคนช่วยท่านไว้"

เขาหรี่ตา รู้สึกถึงความผิดปกติ

"เหตุใดเจ้าจึงช่วยข้า?"

"ข้าไม่ใช่คนเลือดเย็นพอจะปล่อยให้คนบาดเจ็บตายอยู่หน้าประตูเรือนของตนเอง" นางตอบเรียบ ๆ

ชายหนุ่มจ้องหน้านางราวกับพยายามมองให้ลึกถึงจิตใจของนาง แต่ไม่ว่าอย่างไร ดวงตาของนางกลับไม่มีความหวาดกลัวเหมือนหญิงทั่วไปที่พบเจอเขา มีเพียงความสงบและความแน่วแน่

นางเป็นใครกันแน่?

ความจริงที่ปกปิดไว้

"เจ้าเป็นใคร?" เขาถามต่อ

ซูหนิงเหยียนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบเรียบ ๆ

"ข้าเป็นแม่ครัวในวังหลวง"

"แม่ครัว?" คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม "แล้วเหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?"

"ข้ายังไม่ได้เริ่มงาน" นางตอบสั้น ๆ ไม่อธิบายอะไรมากนัก

ชายหนุ่มมองหน้านางอย่างพิจารณา ก่อนจะเปลี่ยนคำถาม

"ข้าหมดสติไปนานเท่าใด?"

"สองวัน"

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมความทรงจำก่อนหมดสติ

"พวกมันคงคิดว่าข้าตายไปแล้ว"

แต่นั่นหมายความว่า เขาจะต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่ชั่วคราวจนกว่าจะฟื้นตัวเต็มที่ มิฉะนั้น หากออกไปตอนนี้ เขาอาจตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง

เงาในใจ

"เจ้ารักษาข้าแล้ว เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทน?" เขาถามเสียงเย็น

ซูหนิงเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า

"ข้าไม่ต้องการสิ่งใด"

"ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือกันโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน"

"ข้าไม่ได้ช่วยท่านเพราะต้องการสิ่งใด เพียงแต่..." นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ท่านบาดเจ็บหนักเกินไป หากข้าไม่ช่วย ท่านคงไม่รอด"

ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็หายไปในพริบตา

"เช่นนั้น ข้าจะอยู่ที่นี่ชั่วคราว"

ซูหนิงเหยียนถอนหายใจเบา ๆ นางรู้ว่าเขายังไม่ไว้ใจนาง และนางเองก็ไม่ได้ไว้ใจเขาเช่นกัน

แต่ชะตากลับนำพาพวกเขามาพบกัน...

และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป