ดอกไม้เหล็กของแวมไพร์

1

มิซูดะ

เด็กสาวธรรมดาที่มีความสามารถวิเศษคือการอ่านใจคนได้และพละกำลังอันเหนือกว่าผู้หญิงทั่วไปนั่นจึงทำให้เธอไม่ค่อยจะชิบผูกมิตรกับใครเท่าไหร่นัก เพราะกลัวจะเผลอไปทำอะไรให้อีกฝ่ายรู้สึก

ตอนนี้ตัวมิซูดะอายุย่าง20ปีบริบูรณ์ซึ่งตัวเธอควรดีใจ แต่เธอกลับไม่มีความรู้สึกนั้นเลย มีแต่ความเหนื่อยล้าที่ถ่าโถมเข้ามาเรื่อยๆแบบไม่หยุดหย่อน จนตัวเธอแถบจะไม่มีเวลานอน ไหนจะเจ้านายที่ใช้งานเธอหนักสะยิ่งกว่าอะไร

มิซูดะ เธอทำงานที่ร้านคาเฟ่แมวแห่งหนึ่งเงินเดือนที่ได้ก็ประมาณ23,000-30,000บาท ซึ่งเวลาเริ่มงานของเธอคือ6โมงตรง ส่วนเวลาเลิกงานคือ5ทุ่มเพราะต้องเก็บร้านและล้างจานหรืออะไรด้วยนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เลิกงานดึก เพราะแต่ละวันลูกค้าไม่ใช่น้อยๆเลย แต่หากเป็นเวรเฝ้าร้านก็จะเลิกงานเที่ยงคืนเป็นต้นไป

ทำให้ตอนนี้ตัวเธอนั้นค่อนข้างทรุดโทรมเล็กน้อย แต่ก็ต้องโชคดีของเธอที่หัวหน้าประกาศวันหยุด2วันเพราะหัวหน้านั้นจะไปเยี่ยมแม่ที่ต่างจังหวัดหน่อย นั่นจึงทำให้พนักงานดีใจกัน เพราะนานๆทีได้พักแบบนี้

"..ในที่สุดก็ได้พักสักที เห้ออ"

มิซูดะ หลังจากกลับมาจากที่ทำงานก็ได้เดินกลับบ้านเพราะเธอตอนนี้ต้องเก็บเงินจ่ายหนี้ของพ่อปม่ที่หนีหนี้700,000บาท ไหลจะค่าน้ำค่าไฟที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นนั่นจึงทำให้เธอต้องประหยัดทุกๆอย่าง และไหนจะน้องสาวเธอที่ต้องเรียนอีก

"กลับมาแล้วหรอคะ? พี่มิซูดะ"

"อื้อ พี่กลับมาแล้ว มากิ"

"วันนี้เหนื่อยไหม "

"ไม่หรอก แล้วนี่กำลังทำอะไรหรอ ทำไมกลิ่นหิมลอยไปยันหน้าบ้านเลย"

"หนูกำลังทำไก่ทอดของโปรดพี่ไง"

มากิพูดพรางยกถาดไก่ทอดที่ตอนนี้ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนไปหามิซูดะ แล้ววางลงบนโต๊ะ

"น่าทานมากๆเลยล่ะ "

"งั้นทานเยอะๆนะคะ"

"อื้อๆ"

มิซูดะไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เธอเดินไปตักข้าวใส่จาน2จานแล้วนำมาวางไว้หน้าเธอปละหน้าน้องสาวของเธอ ก่อนจะเริ่มทานอาการอย่างเอร็ดอร่อย

"พี่ หนูจะแต่งนิยายขายเป็นรายได้เพิ่มเติมให้บ้านเรานะพี่"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ตัวมิซูดะเองก็ชะงักก่อนจะมองไปยังมากิที่กำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน

(ในใจ:: อยากให้ฝันนี้อยู่ไปนานๆนะ)

"อื้อ^^ พี่สนับสนุน"

"เย้!!~~"

มิซูดะได้แต่ยิ้มแล้วมองไปยังน้องสาวที่กำลังดีใจ ก่อนจะหลับตาลงพร้อมน้ำตา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เปลือกตาสวยค่อยๆเปิดขึ้นพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นเต็มเบ้าตา

"ฝันถึงเธออีกแล้วหรอ มากิ "

เธอได้แต่เอามือกุมหัวตัวเองเอาไว้พรางสะอื้นไห้อย่างหมดแรง

มากิน้องสาวของเธอนั้นเป็นโรคซึมเศร้า เพราะโดนเพื่อนแกล้งที่โรงเรียนเป็นประจำ แต่ก็ต้องตีหน้ายิ้มเมื่อกลับบ้านมาหามิซูดะ ซึ่งกว่าที่เธอจะรู้ว่าน้องของเธอเป็นซึมเศร้ามันก็สายเกินไปแล้ว

น้องของเธอได้แ*วนคอเสียชีวิตไปแล้ว และเธอได้ไปเปิดไดอารี่ที่น้องของเธอได้เขียนเอาไว้ก่อนเสียชีวิต ถึงชีวิตแต่ละวันที่เธอต้องเจอ มันทำเอาเธอน้ำตาไหลเมื่อได้อ่านมัน

"ถ้าพี่รู้เร็วกว่านี้ มากิคงไม่เป็นซึมเศร้าและไม่ตายใช่ไหม"

มิซูดะได้แต่โทษตัวเอง แต่จู่ๆก็มีชายปริศนาโผล่ออกมาตรงปลายเตียงของเธอ ซึ่งเมื่อเห็นดังนั้นเธอก็รีบปาหมอนไปทางชายปริศนา ก่อนจะโดดไปตรงประตูก่อนจะเปิดออก แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมีชายปริศนาที่คล้ายกับทหารยืนอยู่กันเต็ม

ไม่รีรอให้ชายด้านหลังพุ่งเข้าใส่หวังจะแตะต้องตัวเธอ เธอได้ก้มตัวลงทำให้เขาคนนั้นชนกับทหารเต็มๆ

"..ใครวะเนี้ย!?!"

พูดจบก็วิ่งตรงไปยังหน้าต่างด้วยความเร็ว ทำให้หส้าต่างแตกออกจากกัน

"..ทำไม่เจ็บวะ- อึก!"

มิซูดะ โดนต่อยอย่างจังจากชายปริศนาที่เข้ามาก่อนหน้า

"..ยอมไปด้วยกันดีๆ คงไม่ต้องเจ็บตัวหรอก ดอกไม้แวมไพร์"

"ดอกไม้แวมไพร์?? อย่ามาตลกหน่อยเลย!!"

มิซูดะวิ่งข้ามจากหลังคา1ไปยังกลังคาอ**บ้านหลังหนึ่งไปเรื่อยๆ ส่วนชายคนนั้นยังคงตามเธอติดๆ

"..ต่อยแรงจังวะ=-= ไอ่นี่ มันต้องเอาคืน!"

มิซูดะ หยุดกระทันกันก่อนจะรีบตวัดขาเตะคอชายคนนั้นอย่างจัง ทำเอาเขาเบลอไปชั่วขณะเลย เธอจึงใช้โอกาสนั้นหนี

"..โถ่โว้ย! อุตส่าห์ตามหาเจอ! ดอกไม้แวมไพร์นี่ขนาดยังไม่กลายร่างเป็นแวทไพร์ ยังแรงเยอะขนาดนี้เลยหรอวะ!?"

.

.

.

.

.

.

.

.