ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.22: ไม่ได้หนี

นีอาเปิดประตูห้องนอนออกช้า ๆ เสียงบันไดไม้ดังเอี๊ยดเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าเธอสะพายกระเป๋าใบเล็กถือกุญแจคอนโดแน่นในมือตั้งใจแค่จะลงมาเงียบ ๆ แล้วออกไปให้เร็วที่สุดห้องนั่งเล่นยังมีแสงไฟอุ่นพ่อกับแม่ไม่อยู่แล้วน่าจะออกไปข้างนอกเหลือแค่เสียงทีวีเบา ๆ จากมุมหนึ่งนีอาเดินผ่านโซฟายังไม่ทันถึงประตูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นีอา” เธอชะงักกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปเนโอยืนอยู่ใกล้โต๊ะกินข้าวในชุดลำลองสีอ่อน ท่าทางเหมือนรออยู่พักหนึ่งแล้วสายตาเขามองเธออย่างอ่านไม่ออก

“นีอา จะไปไหน??”

“กลับคอนโดค่ะ” นีอาฝืนยิ้มตอบด้วยคำตอบสุภาพ เนโอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“จะกลับแล้วเหรอ ไม่อยู่กินข้าวก่อน”

“ไม่หิว” นีอาส่ายหน้า เงียบ มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ เนโอเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว ก่อนจะเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไหวไหม??” นีอาชะงักเล็กน้อยกับคำถามนั้น คำว่า ไหวไหม มันไม่ใช่คำใหญ่โตแต่กลับแทงลึกกว่าที่เธอคิดเธอก้มมองปลายรองเท้าตัวเองนิ้วกำกุญแจแน่นกว่าเดิม

“ไหว” คำตอบสั้น เร็ว เหมือนกันไม่ให้เสียงตัวเองสั่น เนโอมองเธออยู่นิ่ง ๆ สายตาเขาไล่ตั้งแต่กระเป๋าใบเล็ก มือที่กำแน่น ไปจนถึงแววตาที่พยายามนิ่งเกินไป

“นีอา” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้งเสียงเบาลง

“ตั้งแต่พี่นีโอกลับมา นีอาไม่เหมือนเดิมเลยนะ” นีอาสูดลมหายใจ ฝืนยิ้มบาง ๆ

“นีอาโตแล้วนะ จะให้ตามติดพี่นีโอตลอดเวลาได้ยังไง” คำตอบดูเรียบร้อยแต่เนโอกลับส่ายหน้า

“แน่ใจนะ??” คำถามนั้นไม่ได้ดังแต่หนักนีอาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแววตาเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะฝืนทำให้มันนิ่ง

“แน่ใจค่ะ” เนโอไม่พูดต่อทันทีเขายืนนิ่ง มองเธอเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะก้าวเข้ามาหรือถอยออกก่อนจะพูดช้า ๆ

“เมื่อก่อน ถ้านีอาไม่สบายใจ นีอาจะเล่าให้เนโอฟังตลอด แต่ตอนนี้…นีอาเลือกเดินหนี” คำว่า เดินหนี ทำให้นีอาหัวใจสะดุด เธอเม้มปากแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไม่ได้หนี แค่กลับคอนโดเอง” เสียงเธอเบา แต่พยายามให้ฟังปกติ เนโอไม่รับคำทันที เขามองหน้าเธออยู่นิ่ง ๆ คราวนี้ไม่ใช่สายตาตั้งคำถาม แต่เป็นสายตาของคนที่เริ่มเห็นรอยร้าวเล็ก ๆ ใต้รอยยิ้ม แสงไฟในห้องสะท้อนดวงตานีอาที่นิ่งเกินไป นิ้วเธอกำกุญแจแน่นเหมือนกลัวมันหล่นจากมือ เนโอถอนหายใจช้า ๆ เสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัว

“นีอา…” เขาเดินเข้าไปใกล้อีกนิดแต่หยุดไว้ในระยะที่ไม่ทำให้เธออึดอัด

“เนโอไม่ได้ห้ามกลับนะ แค่รู้สึกว่า…นีอากำลังฝืนตัวเองอยู่” นีอาชะงักเธอไม่เงยหน้าแต่หัวใจกลับสั่นนิด ๆ

“นีอาไม่ได้ฝืน” คำตอบนั้นเบาเหมือนพยายามพูดให้กำลังใจตัวเองมากกว่าพูดกับเขา เนโอหลุบตามองมือเธอ เห็นรอยแดงจากการบีบกุญแจ แล้วเงยกลับมามองหน้า แววตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าไม่ฝืน มือคงไม่สั่นขนาดนี้” นีอาสะดุ้งเล็กน้อยรีบคลายมือทันทีเหมือนถูกจับได้เนโอไม่พูดซ้ำแต่ถอนหายใจอีกครั้งยาวกว่าเดิม

“พี่นีโอกลับมาเนโอคิดว่านีอากับพี่นีโอจะสนิทกันเหมือนเดิมเสียอีก แต่ก็ลืมไปว่า…บางทีคนที่รอมันเหนื่อยกว่าคนที่จากไป” คำพูดนั้นทำให้นีอาเงียบ แววตาเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนเนโอพูดต่อเบา ๆ

“ถ้าวันนี้นีอาไม่อยากอยู่ เนโอก็ไม่ห้าม แต่อย่าแบกทุกอย่างคนเดียว” เขายิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน “อย่างน้อย ให้เนโอเป็นที่พึ่งของนีอา ได้ไหม??” นีอากัดริมฝีปากหัวใจที่พยายามแข็งเริ่มอ่อนลง

“เนโอ…” เสียงเรียกชื่อเขาเบาจนแทบหลุดไปกับลมหายใจ นีอาก้มหน้าลงอีกครั้ง เหมือนคำพูดทั้งหมดที่เก็บไว้ มันแน่นอยู่ในอกเกินกว่าจะไหลออกมาเป็นประโยคได้ นิ้วเธอค่อย ๆ คลายจากพวงกุญแจ แต่กลับกำสายกระเป๋าแทน เหมือนต้องมีอะไรสักอย่างให้จับไว้

“นีอาไม่ได้อยากทำให้ใครเป็นห่วง” เธอพูดช้า ๆ เสียงเรียบ แต่มีบางอย่างสั่นอยู่ข้างใน

“แค่อยู่ตรงนี้แล้ว… มันไม่เหมือนเดิม” เนโอไม่ขัด ไม่เร่ง แค่ยืนฟัง นีอาสูดลมหายใจเข้าเหมือนรวบรวมความกล้า

“ทุกคนดีใจกันหมด แม่ แด๊ด พี่นีโอ… คุณไอริส” ชื่อสุดท้ายเบากว่าคำอื่น “มีแค่นีอา ที่ยืนอยู่แล้วไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไง” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเนโอครั้งแรกตั้งแต่คุยกันแววตานั้นไม่ร้องไห้แต่แดงบาง ๆ เหมือนคนที่กลั้นมานาน

“นีอาไม่ได้โกรธพี่นีโอ ไม่ได้เกลียดใคร แค่… มันเจ็บแบบที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง” เนโอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แต่ยังรักษาระยะ เสียงเขานุ่มลง

“เพราะนีอารอเขาใช่ไหม” คำถามนั้นไม่ดังแต่ตรงนีอานิ่งไปเหมือนโดนแตะจุดลึกที่สุดเธอไม่ตอบทันทีแค่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอเสียงแผ่ว

“นีอาไม่ได้ตั้งใจจะรอ แต่มันหยุดไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องนิ่งลงกว่าเดิมเนโอมองเธออยู่นานก่อนจะพูดช้า ๆ

“การรอไม่ผิดหรอก แต่มันอาจจะทำให้เจ็บ… ถ้าเราเป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่ที่เดิม” นีอาหลบตาปลายตาร้อนนิด ๆ

“นีอาไม่อยากเป็นภาระใคร ไม่อยากยืนอยู่ตรงกลางแล้วทำให้บรรยากาศมันแปลก กลับคอนโด…อย่างน้อยก็ไม่ต้องฝืนยิ้ม” คำว่า ฝืนยิ้ม ทำให้เนโอถอนหายใจเบา ๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ไม่กดดัน

“นีอาไม่ได้เป็นภาระ นีอาแค่เป็นคนที่รู้สึก” เขามองตาเธอตรง ๆ “แล้วคนที่รู้สึกมาก ๆ มักจะเจ็บก่อนคนอื่นเสมอ” นีอากำสายกระเป๋าแน่นอีกครั้ง เหมือนหัวใจเริ่มสั่นจริง ๆ เนโอเอียงหัวนิดหนึ่งน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม

“กลับคอนโดได้ แต่คืนนี้…” เขาหยุดเหมือนคิดคำ “อย่ากลับไปแบบคิดว่าตัวเองไม่เหลือที่ตรงนี้” นีอาเงยหน้ามอง เนโอยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มสดใสแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่อยากให้ใครสักคนไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

“บ้านหลังนี้ ยังเป็นของนีอาเสมอ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจนีอาไหวเล็กน้อยเธอเม้มปากก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ…” เสียงนั้นเบากว่าที่คิดนีอาหันไปทางประตูมือจับลูกบิดไว้ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมามองเนโออีกครั้ง

“ขอบคุณนะ… ที่เป็นห่วง” เนโอยิ้มบาง

“หน้าที่ของคนที่รักนีอาไง” นีอาหลุดยิ้มจาง ๆ เป็นรอยยิ้มแรกของคืนที่ไม่ฝืน เนโอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาไม่ดึง ไม่ได้บังคับแค่เปิดพื้นที่ให้เธอ นีอานิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนร่างบางจะก้าวเข้าไปเองเนโอค่อย ๆ โอบน้องสาวไว้ในอ้อมกอดแน่นเหมือนกันไม่ให้เธอพังทลายลงตรงนั้นหน้าผากนีอาพิงอกเขาลมหายใจสั่นเบา ๆ และเป็นครั้งแรกของวันที่เธอไม่ต้องฝืนยิ้มอีกต่อไป ส่วนเนโอหลับตาลงช้า ๆ เพราะแม้เขาจะกอดเธอไว้ได้ แต่ในใจกลับยังไม่แน่ใจ ว่าสิ่งที่นีอาเจ็บ… เป็นเพราะกลัวเสียพี่ชายคนโปรดหรือเพราะความรู้สึกอื่นกันแน่