ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.8: คิดอะไรอยู่

ภายในห้างของวันหยุดสุดสัปดาห์หนาแน่นไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุย และเสียงรองเท้ากระทบพื้น นีโอเดินนำหน้ามือหนาจับมือนุ่มของนีอาไว้แน่นตั้งแต่ก้าวลงจากรถด้วยกัน

วันนี้เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักเรียนแค่เสื้อยืดสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ ผมยาวปล่อยตามธรรมชาติ แต่ยิ่งทำให้เธอดูสบายตา… และดึงสายตาคนรอบข้างโดยไม่ตั้งใจ นีโอรับรู้ได้ทันทีเขาขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมไหล่กว้างเอียงเข้าหาเธอทุกครั้งที่มีคนเดินสวนฝ่ามืออุ่นจับมือเธอไว้แน่นกว่าที่จำเป็นเหมือนกำลังบอกกับทั้งห้างว่า คนนี้มีเจ้าของแล้ว

“พี่นีโอเดินช้า ๆ ก็ได้ค่ะ ร้านค้าไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย” นีอาพูดเสียงเบาเพราะรู้สึกถูกดึงให้เดินจนเกินไป นีโอไม่หันมาแต่ลดความเร็วลงเพียงนิดเดียว มือยังไม่คลายสายตาคมเหลือบมองกลุ่มผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าร้านกาแฟหนึ่งในนั้นหันมามองนีอานานเกินกว่าคำว่าเผลอกรามของนีโอขบแน่นเขาดึงมือนีอาให้เข้ามาใกล้จนหัวไหล่แทบชนกันแขนอีกข้างยกขึ้นวางพาดหลังเธอหลวม ๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติ… แต่ชัดเจน

“พี่นีโอ” นีอาเงยหน้ามองน้ำเสียงทั้งตกใจทั้งเขิน

“คนเยอะ” นีโอตอบสั้น ๆ แต่สายตาไม่ละจากคนตรงหน้าเขาเลื่อนมือจากการจับเฉย ๆ เป็นการประสานนิ้ว แน่น มั่นคง และไม่เปิดช่องว่าง

“เดินตามพี่ดี ๆ” น้ำเสียงราบเรียบอบอุ่น แต่ไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธนีอานิ่งไปก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“พี่นีโอ… หนูไม่หลงค่ะ” นีโอหยุดเดินหันมามองเธอเต็มตา

“พี่รู้” เขาพูดช้า ๆ

“แต่พี่ไม่อยากให้ใครเข้ามาใกล้” คำพูดนั้นตรงเกินไปจนแม้แต่นีอาเองก็ต้องกลืนน้ำลายเธอก้มมองมือที่ถูกจับไว้ แล้วค่อย ๆ ขยับนิ้ว… จับตอบกลับ

“งั้นก็… อย่าปล่อยนะคะ” เสียงของนีอาเบาแต่หนักแน่น นีโอไม่ได้ยิ้มแต่ฝ่ามือกระชับแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย

“พี่ไม่ปล่อยแน่นอน” ตลอดทางในห้างมือคู่นั้นไม่เคยแยกและใครก็ตามที่มองผ่านมาไม่มีใครสงสัยเลยว่าผู้ชายคนนั้น ตั้งใจปกป้อง คนข้างตัวแค่ไหน

ทั้งคู่เดินมาหยุดที่หน้าร้านรองเท้ากีฬา นีอาดูรองเท้าคู่หนึ่งในตู้โชว์โดยไม่รู้ตัว แรงดึงจากมือที่ประสานกันทำให้นีโอหยุดตาม

“รองเท้าคู่นี้น่ารักนะคะ” เธอเอียงหน้ามองเขา พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ทันตั้งใจ นีโอกำลังจะตอบแต่เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน

“แฟนน่ารักจังเลยครับ” ทั้งสองชะงักพร้อมกัน ผู้ชายวัยใกล้เคียงกันยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางสุภาพ สายตามองนีอาอย่างเป็นมิตร นีอาหน้าแดง ปากอ้าเล็กน้อยเหมือนจะอธิบาย แต่ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกมา นีโอก็ก้าวเข้ามายืนข้างหน้าเธอครึ่งหนึ่ง แขนที่พาดด้านหลังขยับกระชับขึ้น มือที่จับอยู่กดแน่นกว่าเดิม

“ครับ” คำตอบสั้น เรียบ และชัดเจนไม่มีการแก้ ไม่มีคำอธิบายผู้ชายคนนั้นเพียงยิ้ม ก่อนจะขอตัวเดินจากไปเมื่อบรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง นีอาค่อย ๆ ดึงมือเบา ๆ

“พี่นีโอ… เขาเข้าใจผิดนะคะ” นีโอมองลงมา สายตานิ่งและไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“พี่รู้”

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกเขาว่าเราเป็นพี่น้องกันคะ”

“จำเป็นด้วยเหรอ??” คำถามนั้นทำให้นีอาพูดไม่ออกเขาขยับเข้าใกล้อีกนิด เสียงลดต่ำลง “พี่สนแค่ว่า… ทำแบบนี้ก็จะไม่มีใครเข้ามาใกล้เรา” หัวใจเธอเต้นแรงนีอาก้มหน้าหลบสายตาแต่ไม่ได้ดึงมือกลับ

ภายในร้านรองเท้านีอานั่งลงบนโซฟาถอดรองเท้าคู่เดิมออกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“ลองคู่นี้” นีโอวางกล่องลงตรงหน้า

“หนูใส่เองได้ค่ะ” คำพูดหยุดลง เมื่อเขานั่งย่อลงตรงหน้าเธอแล้ว

“พี่ทำเอง” มือของเขาจับข้อเท้าเธออย่างระมัดระวัง อบอุ่นและมั่นคง การเคลื่อนไหวช้า ละเอียด ราวกับกลัวเธอจะไม่สบาย

เจ็บไหม??” นีโอถามหลังจากเขากดนิ้วลงตรงปลายรองเท้าเบาเพื่อเช็คความพอดี

“ไม่ค่ะ” เธอพูดออกมาเสียงเบาพร้อมกับส่ายหัวปฏิเสธ การกระทำของทั้งคู่ทำให้สายตาของคนรอบข้างเริ่มมองกับเสียงกระซิบดังขึ้นมาเบา ๆ ให้ได้ยิน ‘แฟนดูแลดีจังเลย เห็นแล้วอิจฉา’ นีโอไม่เงยหน้ามอง ไม่หยุดมือและไม่แก้ความเข้าใจนั้น เมื่อเธอลุกขึ้นลองเดินรองเท้าพอดีอย่างไม่น่าเชื่อ

“งั้นเอาคู่นี้” เขาบอกพนักงานที่ยืนคอยบริการอยู่ไม่ไกล “พี่เลือกแล้ว”

นีอาไม่พูดอะไรเพียงปล่อยให้มือถูกจับไว้เช่นนั้นและสำหรับใครก็ตามที่มองอยู่รอบข้างไม่มีใครคิดเลยว่า ภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงพี่ชายกับน้องสาวมีเพียงคนสองคน… ที่ยืนอยู่ในโลกเล็ก ๆ ของตัวเอง โดยไม่คิดจะอธิบายให้ใครเข้าใจ

ถุงรองเท้าถูกส่งมาอยู่ในมือนีโอ เขารับมันไว้โดยไม่ปล่อยมือที่จับมือของนีอาไว้ ทั้งสองเดินออกจากร้านมาพร้อมกัน

แต่คราวนี้นีโอไม่รีบเหมือนก่อน ฝีเท้าของเขาช้าลงโดยไม่รู้ตัวเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างนีอาเหลือบมองหน้าเขา

เห็นคิ้วเข้มขมวดบาง ๆ เหมือนคนใช้ความคิดหนัก

“พี่นีโอ… เหนื่อยเหรอคะ” นีโอชะงักเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า

“เปล่า” น้ำเสียงนั้นไม่มั่นคงเหมือนเดิมมือที่จับกันอยู่ยังแน่นแต่ไม่ใช่แน่นเพราะกันคนมันแน่นเพราะเขาไม่อยากปล่อย นีโอเหลือบมองมือของตัวเองมองนิ้วที่ประสานกับนิ้วเล็กของนีอาหัวใจเขาสะดุดแผ่ว ๆ เมื่อกี้… ตอนคนอื่นเรียกเธอว่าแฟน เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ ไม่ได้อึดอัดแต่กลับรู้สึก…พอใจ ความคิดนั้นทำให้กรามเขาตึงขึ้นทันที ‘นี่กูคิดอะไรอยู่’ นีโอหยุดเดินกะทันหัน นีอาถูกดึงให้หยุดตาม

“พี่นีโอ??” เขาหันมามองเธอเต็มตาใกล้กว่าที่ตั้งใจดวงตาของนีอาสะท้อนแสงห้างเป็นประกายใส ซื่อ และไว้ใจเขาเหมือนเดิมยิ่งมอง… อกเขายิ่งแน่น นีโอสูดลมหายใจช้า ๆ เหมือนกำลังดึงตัวเองกลับเข้าที่

“เหนื่อยหรือยัง” นีอายิ้มบาง ๆ

“ยังค่ะ หนูไม่เหนื่อย สนุกมากกว่าค่ะ” ประโยคนั้นไม่แรงแต่สำหรับนีโอ มันเหมือนกระแทกเข้ากลางอกมือเขาเผลอกระชับอีกนิดก่อนจะรู้ตัวและผ่อนลงเล็กน้อย

“นีอา” เสียงเขาต่ำลง

“ต่อไปถ้าพี่ทำอะไรแปลก ๆ …บอกพี่นะ” เธอเลิกคิ้วมองหน้านีโอด้วยสายตาสงสัยกับคำพูดของแปลก ๆ ของเขา จนอดไม่ได้ที่จะเอียงคอแล้วถามออกมา

“แปลกยังไงคะ??”

“แบบว่าหวงเกินไป” นีโอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดช้า ๆ นีอานิ่งแล้วค่อย ๆ ยิ้มกว้าง

“พี่ก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอคะ แปลกตรงไหน” คำตอบนั้นควรทำให้เขาสบายใจแต่กลับยิ่งทำให้นีโอรู้สึกผิดปกติเพราะเขารู้ดีว่า ความหวงของวันนี้ไม่เหมือนของเมื่อก่อนมันไม่ใช่แค่พี่ชายที่กันคนออกไปแต่มันคือความรู้สึกของผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่อยากให้ใครมายืนตรงจุดนั้นแทนตัวเองนีโอเบือนสายตาออกกลืนความคิดทั้งหมดลงอก

“ไปต่อเถอะ เดี๋ยวรถติด” เขาพาเธอเดินต่อมือยังจับอยู่แต่ในหัวของนีโอไม่ใช่ห้าง ไม่ใช่ร้าน ไม่ใช่คนรอบตัวมันคือคำถามเดียวที่เริ่มดังขึ้นชัดขึ้นทุกก้าว ‘กูหวงน้อง… หรือกูกำลังหวงผู้หญิงคนหนึ่งกันแน่’