ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.1: หวงเกินไป

บ้านหลังใหญ่ยังอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กผู้หญิงตัวน้อยวัยหกขวบที่กำลังเล่นซนอย่างสนุกสนาน เสียงนั้นดังไปทั่วห้องนั่งเล่น ราวกับเติมชีวิตให้บ้านทั้งหลัง

“พี่นีโอ!!” เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาเต็มแรงร่างเล็กชนเข้ากับเขาอย่างจังก่อนแขนเล็กจะโอบรอบเอวเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป นีโอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะก้มลงอุ้มเธอขึ้นตามความเคยชินแขนแข็งแรงโอบร่างเล็กไว้มั่นคง

“วิ่งอีกแล้ว เดี๋ยวก็ล้ม” เขาดุเสียงเรียบ แต่แฝงความเป็นห่วงชัดเจน

“ก็มีพี่นีโออยู่นี่ค่ะ” นีอายิ้มพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก แต่นีโอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสั่นไหวในอก เขาเป็นพี่ชาย... การห่วงน้องเป็นเรื่องธรรมดา เขาบอกตัวเองอย่างนั้น

“นีโอ เลิกอุ้มน้องแบบนี้ได้แล้ว” เสียงพ่อดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องเอเดนวางหนังสือพิมพ์ลงสายตาคมนิ่งมองภาพตรงหน้า “นีอาโตแล้วนะ”

นีโอพยักหน้ารับรู้แต่แขนกลับไม่ยอมวางร่างเล็กลง เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ยอมปล่อยร่างเล็กลง เขารู้เพียงแค่ว่ายังไม่อยากปล่อยเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ ต้องมีคนดูแล เขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง

“เจ็บตรงไหนไหมลูก” ลินาเดินเข้ามาย่อตัวลง ลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยน นีอาส่ายหน้า ก่อนจะซบอกนีโอ เหมือนโลกภายนอกไม่สำคัญ

“หนูอยู่กับพี่นีโอแล้ว หนูไม่กลัวเจ็บหรอกค่ะ” น้ำเสียงนั้นหวานใสแต่ชัดเจน หัวใจของนีโอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่ผุดขึ้นมา ก่อนจะกดมันลงไป มันไม่ใช่อะไรเกินเลยมันก็แค่ความรับผิดชอบในหน้าที่พี่ชาย

“พี่นีโอก็หวงนีอาเกินไปแล้วนะ” เสียงเนโอดังขึ้น เขามองภาพสองพี่น้องอุ้มกันอยู่ด้วยสายตาเอือมระอา

“พี่ก็ดูแลแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว” คำตอบหลุดออกไปเร็วกว่าที่คิดเหมือนเป็นเหตุผลแต่ก็เหมือนการยืนยันอะไรบางอย่างที่เขาเองยังไม่เข้าใจ เอเดนขมวดคิ้วเล็กน้อยลินามองลูกชายคนโตด้วยสายตาที่มีความกังวลแผ่ว ๆ แทรกอยู่ เด็กหญิงหัวเราะก่อนจะคว้ามือของนีโอไว้แน่น

“พี่นีโออย่าไปไหนนะ” ประโยคนั้นธรรมดาแต่กลับฝังลงในใจเขาอย่างเงียบงัน นีโอก้มมองใบหน้าเล็กที่เงยขึ้น

ดวงตากลมใส เต็มไปด้วยความเชื่อใจทั้งหมดที่เด็กคนหนึ่งจะมอบให้ใครได้

“พี่ไม่ไปไหนหรอก” เขาตอบเสียงเบา มือใหญ่ลูบหลังเธอช้า ๆ “พี่จะอยู่ข้าง ๆ นีอาเสมอ” คำสัญญานั้นออกมาง่ายเกินไปทั้งที่เขายังไม่รู้เลยว่าวันหนึ่งมันจะหนักหนาเพียงใด

“นีโอ… น้องต้องโต ต้องมีโลกของตัวเอง” เอเดนพูดขึ้นช้า ๆ ราวกับเตือน นีโอเงียบไม่เถียง ไม่ตอบรับ โลกของนีอา… ยังต้องมีเขาอยู่ในนั้น เขาคิดอย่างเรียบง่าย และเชื่อสนิทใจ

“ถ้านีอาโตขึ้น” นีโอพูดออกมาลอย ๆ “จะยังอยากให้พี่ดูแลแบบนี้อยู่ไหม”

“แน่นอนค่ะ” นีอาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “ยังไงพี่นีโอก็ต้องดูแลนีอาตลอดไป” คำตอบนั้นชัดเจนเกินวัยและนีโอก็รับมันไว้โดยไม่ตั้งคำถามในบ้านที่ดูอบอุ่นเสียงหัวเราะยังดังเหมือนเดิมไม่มีใครรู้เลยว่า… เมล็ดพันธุ์ของความรู้สึกที่ไม่ควรถูกตั้งชื่อได้ถูกฝังลงในหัวใจของเด็กชายวัยสิบสามแล้วและมันก็อดทนรอวันเติบโต

รถคันเดิมจอดสนิทหน้าโรงเรียน บรรยากาศยามเช้าคึกคัก เสียงเด็ก ๆ และผู้ปกครองดังระงมไปทั่ว ลินาเป็นคนเปิดประตูลงมาก่อน เธอยิ้มบาง ๆ มองอาคารเรียนตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองลูก ๆ ทั้งสาม

“ถึงแล้วนะ ระวังรถกันด้วย” นีโอเดินลงตามมายืนอยู่ข้างรถตามนิสัยสายตากวาดมองรอบ ๆ อย่างคนเป็นพี่ชายที่อดห่วงไม่ได้ เนโอลงมาพร้อมกันยืดตัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ แบบสบาย ๆ กว่า แต่ยังคงจับตาน้องสาวฝาแฝดของตัวเองไม่ต่างกัน นีอาลงจากรถเป็นคนสุดท้าย รอยยิ้มสดใสในชุดนักเรียนทำให้ลินาเผลอยิ้มตาม

“เสื้อเรียบร้อยไหมลูก” แม่ถาม พลางจัดกระโปรงให้ลูกสาว

“เรียบร้อยแล้วค่ะแม่” นีอาตอบเสียงใส นีโอยื่นมือเข้าไปช่วยจัดปกเสื้อให้อีกนิดก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“สะพายกระเป๋าให้ดี อย่าให้หลุดจากไหล่” เนโอเหลือบมองน้องสาวกับพี่ชายก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยแทรก

“หลุดเดี๋ยวผมช่วยน้องถือให้เองก็ได้ครับ”

“นั่นสิ มีพี่ตั้งสองคน นีอาไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว” ลินาหัวเราะเบา ๆ นีโอมองน้องสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกตัวเองเงียบ ๆ เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ ก็ต้องมีคนคอยดูแล

“พอแล้วนีโอ น้องไม่ได้ไปออกรบสักหน่อย” ลินาพูดอย่างเอ็นดู

“แต่โลกมันไม่น่าไว้ใจ” นีโอตอบทันที

“ก็จริง… แต่เราก็ต้องให้น้องได้เรียนรู้บ้าง” ลินาหันมาหานีอา จับมือไว้แน่นขึ้นนิดหนึ่ง “ที่โรงเรียน ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกครูนะลูก หรือไม่โทรหาแม่ได้ตลอดเวลา”

“ค่ะ แม่”

“หรือโทรหาพี่ก็ได้” นีโอเสริมขึ้นทันทีน้ำเสียงจริงจังแต่ไม่แข็งกระด้าง เนโอขยับเข้ามาใกล้นีอาอีกนิด ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับมือเธอไว้ตามความเคยชิน

“ไปกันเถอะ” เนโอพูดเสียงใส นีอาพยักหน้าแรง ๆ

“วันนี้ครูบอกว่าจะให้ระบายสีด้วยนะ!!” เธอพูดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปโบกมือลาให้แม่กับพี่ชาย “ไปเรียนแล้วนะคะ”

“ตั้งใจเรียนนะลูก” ลินาโบกมือตอบด้วยรอยยิ้ม นีโอพยักหน้าให้ทั้งสองคน สายตามองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เดินเข้าไปในโรงเรียน เด็กสองคน ตัวพอ ๆ กัน กระเป๋าใบเล็กสีสดเดินจับมือกันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

“เนโอ เดี๋ยวพักเช้าเราไปเล่นชิงช้ากันนะ” นีอาพูดระหว่างเดิน

“อืม แต่ต้องต่อแถวให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวครูดุ” เนโอตอบจริงจังแบบเด็ก ๆ “เมื่อวานพี่โดนเตือนมาแล้ว”

“งั้นวันนี้หนูจะยืนตรง ๆ เลยค่ะ” นีอาหัวเราะคิก เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองกลืนหายไปกับเสียงหน้าโรงเรียน เหลือเพียงภาพเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เดินเข้าไปในโลกของตัวเอง

นีโอถอนหายใจเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะบอกตัวเองเงียบ ๆ อย่างที่ทำทุกวัน เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยังต้องผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น ยังต้องมีคนเตือนให้กินข้าวให้หมดจาน เขาแค่ดูแล เพราะเป็นพี่ชายแค่นั้นเองและมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น