Ep.12: ความหวง

1506 Words

แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นทอดยาวผ่านระเบียงชั้นบน ลมเย็นพัดเอื่อยให้ม่านโปร่งไหวเบา ๆ นีโอยืนพิงราวระเบียง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือวางนิ่งบนขอบไม้เย็น สายตาคมทอดออกไปไกล มองพระอาทิตย์ตก…แต่ใจกลับไม่อยู่ตรงนั้น ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีส้มค่อย ๆ กลายเป็นความมืดเข้าปกคลุม แต่ในอกเขากลับแน่นกว่าสีไหนทั้งหมด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันจากเด็กตัวเล็กที่เคยเดินตามเขาไม่ห่างกลายเป็นผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็เริ่มมอง เสียงหัวเราะของนีอายังติดอยู่ในหู อ้อมกอดอุ่น ๆ ตอนเธอพุ่งมากอดเขากลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ที่ซบอยู่ตรงอกภาพพวกนั้นไม่ใช่ของ ‘น้องสาว’ ธรรมดาอีกต่อไป นีโอหลับตาลงช้า ๆ เขาเริ่มไม่ชอบเวลามีใครยืนใกล้เธอไม่ชอบสายตาคนอื่นที่ไล่มองเธอและไม่ชอบความรู้สึกในอก…เวลานีอายิ้มให้ใครที่ไม่ใช่เขามันไม่ใช่แค่ความห่วงมันคือความหวงที่มาพร้อมความกลัวและความอยากปกป้องแบบเห็นแก่ตัว ถ้าวันหนึ่งเธอไม่มองฉันเหมือนเดิมล่ะ… ความคิดนั้นทำให้อกเขากระตุกเขาไม่กลัวว่านีอาจะโตแต่กลัวว่าเธอจะโต…ออกจากโลกของเขาไป เสียงฝีเท้าแผ่ว ๆ ดังขึ้นด้านหลัง เอเดนเดินออกมาจากประตูระเบียง เสื้อเชิ้ตสีอ่อนปลิวตามลม เขาหยุดยืนข้างหลังลูกชาย มองแผ่นหลังกว้างนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือตบไหล่เบา ๆ “ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกเลยนะ” “แด๊ด!!” นีโอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนยิ้มบาง เอเดนเดินมายืนข้าง ๆ พิงราวเหมือนกัน สายตาอบอุ่นมองพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ “มีอะไรอยู่ในหัวลูก ถึงได้เงียบแบบนี้” นีโอไม่ตอบทันที นิ้วมือกำราวระเบียงแน่นขึ้นเล็กน้อย “ผมแค่… คิดเรื่องเรียนต่อ” คำตอบนั้นทำให้เอเดนเหลือบมอง แต่ไม่ซักทันที แค่รอฟังอย่างใจเย็น ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้งนีโอสูดหายใจลึก ก่อนพูดต่อช้า ๆ “แต่จริง ๆ แล้ว… มันไม่ใช่แค่เรื่องเรียน” “แล้วมันเรื่องอะไร” เอเดนหันมามอง นีโอเงียบไปครู่หนึ่ง สายตามองแสงสุดท้ายของวันเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “ผมเริ่มสับสนตัวเองครับแด๊ด” เอเดนไม่พูดเพียงแค่ฟังเงียบ ๆ “ผมไม่ชอบเวลามีคนอยู่ใกล้นีอา” “ไม่ชอบให้ใครมองเธอนาน ๆ” “แล้วก็ไม่ชอบความรู้สึกในอก…ตอนเธอหัวเราะกับคนอื่น” เสียงของนีโอต่ำลง ที่ปนไปด้วยความสับสนปนเปในตัวเอง “ผมรู้ว่ามันควรเป็นแค่ความห่วงของพี่ชาย” “แต่บางทีมัน…แรงเกินไป” ในหัวเขาแทรกความคิดซ้ำ ๆ ผมอยากให้เธอปลอดภัย… แต่ผมก็อยากให้เธออยู่ในสายตาผมคนเดียว เอเดนถอนหายใจเบา ๆ “ลูกกลัวอะไร” “ผมกลัวว่าวันหนึ่ง…นีอาจะไม่ต้องการผมเหมือนเดิม” นีโอกลืนน้ำลาย คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมความจริงใจ เอเดนหันมา มองหน้าลูกชายตรง ๆ ก่อนยกมือวางบนไหล่อย่างอ่อนโยน “แด๊ดเข้าใจนะ” นีโอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ตอนเรารักใครมาก ๆ เราจะอยากเก็บเขาไว้ใกล้ตัว” “มันไม่ผิดที่จะหวง” “แต่ต้องระวัง… ไม่ให้มันกลายเป็นการกักขังอีกฝ่าย” เอเดนยิ้มบาง “ความห่วงคืออยากให้เขาปลอดภัย และความหวง คือกลัวว่าเขาจะไม่เป็นของเรา” เอเดนพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่ม สุขุมเหมือนทุกครั้งที่สอนลูกโดยไม่กดดัน “นีโอ… นีอาไม่ใช่ของใคร” “เธอเป็นคนของตัวเอง” คำพูดนั้นทำให้นีโอเผลอเม้มปากแน่นเล็กน้อยเอเดนถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “หน้าที่พี่ชาย ไม่ใช่ยืนบังทั้งโลกให้เธอ” “แต่คือยืนอยู่ข้าง ๆ ในทุก ๆ วันก็พอ” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง เสียงม่านกระทบกันเบา ๆ นีโอหลับตาลงช้า ๆ ความคิดในหัวเริ่มเรียงตัว “ผมไม่ได้อยากขังเธอไว้ครับแด๊ด” “ผมแค่กลัวว่า… ถ้าวันหนึ่งเธอเดินเร็วขึ้น พี่ชายอย่างผมจะตามไม่ทัน” เสียงเขาเบา เอเดนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะบีบไหล่ลูกชายอย่างให้กำลังใจ “นั่นแหละ คือหัวใจของพี่ชายที่ดี” “ไม่ใช่กลัวว่าน้องจะไป แต่กลัวว่าจะดูแลไม่ดีพอ” นีโอหันมามองแด๊ดเล็กน้อยแววตาที่เคยแข็งเริ่มอ่อนลง “แด๊ดก็เคยเป็นแบบลูก” “ตอนลูกยังเล็ก แด๊ดไม่อยากให้ใครอุ้มลูกนานกว่าตัวเองด้วยซ้ำ” เอเดนหัวเราะเบา ๆ นีโอเผลอหลุดยิ้มจาง ๆ เอเดนพูดต่ออย่างใจเย็น “แต่สุดท้าย แด๊ดก็ต้องเรียนรู้ว่า…” “ความรักที่ดี ไม่ใช่การดึงเขาไว้” “แต่คือการทำให้เขากลับมาได้เสมอ” คำพูดนั้นทำให้อกนีโอคลายแน่นลงเล็กน้อยเขาหลุบตามองพื้นระเบียง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ผมแค่อยากให้นีอารู้ว่า… ไม่ว่าเธอจะไปไกลแค่ไหน พี่อย่างผมก็จะยังอยู่ตรงนี้” เอเดนยิ้มอย่างภูมิใจ “แล้วน้องก็รู้อยู่แล้ว” นีโอเงยหน้าขึ้น “จริงเหรอครับ” “เด็กที่ยังวิ่งมากอดพี่ชายทุกวันน่ะ ไม่เคยคิดจะทิ้งพี่ไว้ข้างหลังหรอก” เอเดนหันมายิ้มอุ่นกว่าเดิม ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง พระอาทิตย์ลับหายไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟอ่อน ๆ จากในบ้าน นีโอยืนเงียบแต่คราวนี้… ความแน่นในอกไม่ได้บีบเขาเหมือนก่อนมันกลายเป็นความรู้สึกอุ่น ๆ ของพี่ชายคนหนึ่งที่แค่ต้องเรียนรู้ว่า… การปกป้องไม่จำเป็นต้องยืนบังแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พอแล้ว “แด๊ดครับ…” นีโอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกเหมือนตัดสินใจบางอย่าง “หืม!?” เอเดนหันมามอง นีโอกำราวระเบียงแน่นขึ้นนิดเดียว “หลังจากฝึกงานจบ… ผมจะไปเรียนต่อต่างประเทศทันที” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศนิ่งลงเล็กน้อยแม้เอเดนจะเดาได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินจากปากลูกจริง ๆ เขาก็ยังเงียบไปครู่หนึ่ง “ตัดสินใจแล้วเหรอ” น้ำเสียงไม่ได้ตกใจ มีแค่ความจริงจังปนห่วงนีโอพยักหน้าเบา ๆ “ครับ มหาวิทยาลัยที่ผมดูไว้ตอบรับแล้ว” “ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย… ผมต้องไปหลังฝึกงานเสร็จประมาณเดือนหน้าครับ” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้งเส้นผมของนีโอปลิวเบา ๆ เอเดนหันไปพิงราว มองท้องฟ้ายามค่ำที่เริ่มมีดาว “ไกลไหม” “ยุโรปครับแด๊ด” “ไกลจริง” เอเดนยิ้มบาง ๆ “ผมอยากพัฒนาตัวเองให้มากกว่านี้” นีโอหัวเราะแผ่ว ๆ แต่แววตายังจริงจัง “อยากกลับมาดูแลบริษัทได้จริง ๆ ไม่ใช่แค่ชื่อ” เอเดนพยักหน้าอย่างพอใจ “นั่นคือเหตุผลของลูก” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนถามต่อด้วยสายตาที่อ่านลูกชายออกเสมอ “แล้วที่ทำให้ลังเล… คือนีอาใช่ไหม” นีโอเงียบ ความเงียบของเขาคือคำตอบ “ผมห่วงเธอครับ” เสียงต่ำ “ตั้งแต่เล็กจนโต ผมอยู่ข้าง ๆ ตลอด พอคิดว่าต้องไปไกลแบบนั้น… ผมไม่รู้ว่าเธอจะโอเคไหม” “ลูกห่วงน้อง??” เอเดนหัวเราะเบา ๆ “แต่น้องก็ห่วงลูกเหมือนกัน” นีโอหันมองเอเดนพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “นีอาอาจงอแง อาจร้องไห้ แต่อย่างหนึ่งที่เธอจะไม่ทำ คือรั้งอนาคตพี่ชายไว้” คำพูดนั้นทำให้นีโอเผลอกลืนน้ำลาย “แด๊ดกลัวอย่างเดียว” เอเดนยิ้มบาง “ไม่ใช่ว่าลูกจะไปไกล แต่กลัวว่าลูกจะไม่บอกน้อง” นีโอชะงักเล็กน้อย “นีอาควรรู้จากปากนีโอ ไม่ใช่จากคนอื่น” ลมพัดผ่านระเบียงอีกครั้งเสียงใบไม้ด้านล่างไหวเบา ๆ นีโอถอนหายใจช้า ๆ “ผมยังไม่กล้าพูดครับแด๊ด” เอเดนหันมามองด้วยแววตาเข้าใจ “เพราะลูกกลัวเห็นนีอาเสียใจ” นีโอพยักหน้าเอเดนยิ้มอ่อน “แต่บางที… การจากกันชั่วคราว” “คือวิธีสอนให้เรารู้ว่าความผูกพันไม่ได้หายไปตามระยะทาง” นีโอมองท้องฟ้าอีกครั้ง ในอกเขายังมีความห่วง แต่ไม่หนักเท่าเดิม “ผมจะลองคุยกับเธอครับ” เอเดนตบไหล่ลูกชายเบา ๆ “ดีแล้ว” ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงติดแซวเล็กน้อย “แล้วอย่าลืมว่า ต่อให้ไปไกลแค่ไหน นีโอก็ยังเป็นพี่ชายที่นีอาชอบวิ่งมากอดเหมือนเดิม” นีโอเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ บรรยากาศบนระเบียงไม่อึดอัดอีกต่อไป มีแค่ลมเย็น แสงไฟอุ่น และหัวใจของพี่ชายคนหนึ่ง ที่กำลังเรียนรู้จะเติบโต… โดยไม่ทิ้งน้องสาวไว้ข้างหลัง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more