Ep.13: สวนสนุก
1187 Words
ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสวนสนุก เสียงดนตรีสดใสกับเสียงหัวเราะของผู้คนก็ดังคลอไปทั่ว ไฟหลากสีจากเครื่องเล่นสะท้อนพื้นทางเดินเป็นประกาย กลิ่นป๊อปคอร์นกับสายไหมลอยปะปนในอากาศ
“โอ้โห วันนี้คนเยอะกว่าที่คิดนะ” รันกวาดตามองรอบ ๆ “ก็ดี จะได้ไม่เหงา” ซาซ่ายกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดูด ก่อนหันไปยิ้มให้ทุกคน
“เหมือนฝันเลยค่ะ” นีอาหันซ้ายขวาเหมือนเด็กหลุดโลก ดวงตาเป็นประกาย นีโอมองเธอแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนยื่นมือออกไป
“จับไว้ เดี๋ยวหลง” นีอาหัวเราะก่อนสอดมือลงในมือพี่ชาย ฝูงชนเบียดผ่าน เสียงหัวเราะ เสียงเด็กวิ่ง เฟรมที่เดินอยู่ข้างหลังเผลอมองนีอานานกว่าปกติ แววตาเงียบ ๆ แต่ชัด นีโอรู้สึกได้เขาขยับตัวครึ่งก้าว ดึงนีอาเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นโดยไม่พูดอะไร
“พี่นีโอใกล้เกินไปแล้วค่ะ” นีอากระซิบขำ ๆ
“คนเยอะ” เสียงของเขาสั้นแต่แขนไม่ยอมคลาย เฟรมเหลือบตามองท่าทางนั้นนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ แบบอ่านเกมออก
“โอ๊ย!! พี่ชายหวงน้องออกสื่ออีกแล้วค่ะ” ซาซ่าที่หันมาเห็นพอดีร้องแซวออกมาเสียงดัง
“เงียบ” นีโอปรายตามองด้วยสายตาดุดุ
“ใครปล่อยให้นีอาหายไป พี่เอาเรื่องแน่”
“โห... มาเฟียเวอร์” รันหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ
ทุกคนเดินมาหยุดอยู่หน้าเครื่องเล่นรถไฟเหาะ เนโอเลิกคิ้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มชอบอกชอบใจ พลางนึกถึงความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ใครไม่ขึ้นบ้าง??”
“หนูไม่ขึ้น!” นีอายกมือทันที นีโอหันมองด้วยรอยยิ้มเอ็นดูพลางลูบหัวเธอเบา ๆ แต่คิ้วกลับเลิกขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็แล้วจะมาเที่ยวทำไม”
“ก็มีพี่อยู่ข้างล่างกับหนูนี่คะ” คำพูดนั้นทำให้นีโอชะงักไปนิดหนึ่ง ซาซ่าหัวเราะ
“แพ้ทางน้องตลอดเลยพี่นีโอนี่” สุดท้าย รัน เฟรม เนโอ กับซาซ่าขึ้นไป ส่วนนีโอกับนีอานั่งรอด้านล่าง นีอานั่งแกว่งขา มองเครื่องเล่นวิ่งบนรางด้วยความหวาดเสียว
“พี่นีโอไม่ขึ้นจริงเหรอคะ”
“พี่ขึ้นได้” เขามองเธอ “แต่ไม่อยากทิ้งนีอาไว้คนเดียว มันอันตราย” นีอาหันมามองหน้าเขานิ่ง ๆ
“พี่คิดว่าหนูยังเป็นเด็กเหรอ”
“จริง ๆ สำหรับพี่… ก็ใช่” นีอาหัวเราะเบา ๆ ขณะนั้น เฟรมที่นั่งอยู่บนรถไฟเหาะหันกลับมามองด้านล่าง เห็นนีอาหัวเราะกับนีโอ สายตานั้นนิ่ง… ลึก… และสนใจ เมื่อลงมา เฟรมเดินเข้ามาใกล้
“ไม่ขึ้นเหรอ?? น้องนีอา”
“กลัวค่ะ” เฟรมยิ้ม
“ถ้าขึ้นพี่จะนั่งข้าง ๆ คอยปลอบขวัญน้องนีอาเอง” ยังไม่ทันที่นีอาจะตอบ นีโอพูดแทรกทันที
“ไม่ต้อง!!” ทุกคนชะงักนีโอมองเฟรมตรง ๆ
“ถ้านีอาจะขึ้นพี่ดูแลเอง” บรรยากาศเงียบไปเสี้ยววินาที ซาซ่ากลั้นยิ้ม รันทำเป็นมองฟ้า เนโอหัวเราะกลบเกลื่อนอาการหวงเกินเหตุของนีโอ
“โอเค ๆ เข้าใจแล้ว พี่ชายสายป้องกันโลก” เฟรมยิ้มบาง ๆ แต่สายตายังจับจ้องนีอาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออก นีอาหันมามองนีโอ
“พี่หวงอีกแล้วนะคะ”
“ก็หน้าที่พี่” นีโอหลบตานิดหนึ่ง นีอายิ้มหวานแล้วสอดมือเข้ามาจับมือเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม ท่ามกลางแสงไฟสวนสนุก
เสียงหัวเราะของเพื่อนและสายตาหลายคู่ นีโอยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่แค่ในฐานะพี่ชายแต่เป็นกำแพงอุ่น ๆ ที่พร้อมยืนบังโลกให้เธอเสมอ
หลังลงจากรถไฟฟ้าทุกคนก็เคลื่อนตัวต่อไปตามทางเดินที่สว่างไสวด้วยไฟหลากสี เสียงกรี๊ดจากบ้านผีสิงดังแว่วมาจากอีกฝั่งหนึ่งของสวนสนุก ซาซ่าหยุดเท้าทันที ดวงตาเป็นประกาย
“ไปนี่ต่อเลย!!” ป้ายบ้านผีสิงตั้งตระหง่าน หมอกเทียมลอยอ้อยอิ่ง เสียงโหยหวนลอดออกมาน่าขนลุก นีอากลืนน้ำลายมองด้วยสายตาหวาดหวั่น
“น่ากลัว…”
“ถ้ากลัวก็จับพี่ไว้” นีโอมองสีหน้าเธอแล้วขยับเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ
“พี่ไม่กลัวเหรอคะ”
“พี่กลัว...” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเสียงทุ้มอบอุ่น “แต่กลัวนีอาตกใจกลัวมากกว่า” นีอาหลุดหัวเราะทั้งที่ยังตื่นเต้น เมื่อเข้าไปด้านใน แสงไฟสลัว เสียงประตูเอี๊ยดอ๊าดดังเป็นระยะ ยังไม่ทันเดินได้กี่ก้าว
กรี๊ดดดด” ผีตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากมุมมืดนีอาสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าแขนนีโอแน่น ใบหน้าซุกลงกับอกเขา นีโอชะงักไปนิด หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม แขนเขายกขึ้นโอบเธอไว้แทบจะทันที
“ไม่เป็นไร… ไม่เป็นไร พี่อยู่ตรงนี้” เสียงเขาต่ำและมั่นคงกว่าที่คิด
“โอ๊ยยย ใครออกแบบทางเดินวะเนี่ย!!” ซาซ่ากรี๊ดตามหลัง รันหัวเราะทั้งที่วิ่งหนีผี เนโอกับเฟรมเดินตามมา เฟรมมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ นีอายังไม่ยอมปล่อย
“พี่นีโอ ผีมันมองหนู!!”
“มันมองทุกคนแหละ” นีโอตอบ แต่แขนกลับกอดตัวเธอแน่นขึ้นอีกนิด มีผีโผล่มาอีกครั้ง นีอาสะดุ้งซ้ำ คราวนี้นีโอก้าวบังด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว
“พอแล้ว เดินต่อ” ผีถึงกับชะงักไปหนึ่งจังหวะ ซาซ่าหัวเราะจนแทบทรุด
“พี่ชายสายบู๊แม้ในบ้านผีสิง!! ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เมื่อออกมาข้างนอก แสงไฟสว่างขึ้นอีกครั้งนีอาหอบเบา ๆ
“เกือบหัวใจวายเลยค่ะ” นีโอยังไม่ปล่อยมือ
“บอกแล้วให้จับพี่ไว้” นีอาเงยหน้ามองแล้วเพิ่งรู้ตัวว่าอยู่ใกล้เกินไป แก้มเธอร้อนผ่าว
“พี่ต่างหากที่กอดแน่นเอง” นีโอชะงัก ก่อนจะกระแอมเบา ๆ แล้วค่อย ๆ คลายแขน
“ก็… พี่เห็นนีอากลัว”
ซาซ่ากับรันมองหน้ากันแล้วยิ้มรู้กันจากนั้นสายตาทุกคนก็ไปหยุดที่ชิงช้าสวรรค์ วงล้อขนาดใหญ่หมุนช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำ นีอามองด้วยแววตาตื่นเต้น
“สวยจัง…”
“ขึ้นไหม??” เนโอเลิกคิ้ว ทุกคนพยักหน้า พนักงานจัดที่นั่งเป็นคู่ ๆ สุดท้าย… นีโอกับนีอาได้นั่งด้วยกัน ประตูปิดลงเบา ๆ ชิงช้าสวรรค์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้น เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ ไกลออกไป ไฟสวนสนุกกระจายเป็นจุดระยิบระยับ นีอานั่งเงียบ มองวิวด้านนอก นีโอมองเธอแทน
“ยังกลัวอยู่ไหม”
“ไม่แล้วค่ะ… มีพี่อยู่” คำตอบนั้นทำให้นีโอชะงักเล็กน้อยลมเย็นพัดผ่านผมของนีอาปลิวมาแตะแก้มเขาหัวใจเขาเต้นช้าลงแต่หนักขึ้นนีโอขยับมือมาวางใกล้ ๆ ไม่ได้จับ แต่ก็ไม่ยอมถอย
“นีอา”
“คะ??”
“คราวหน้า… ถ้ามีใครเข้ามาใกล้เกินไป บอกพี่ก่อน” เขาลังเลครู่หนึ่ง
“พี่หวงอีกแล้วใช่ไหมคะ” นีอาหันมายิ้ม นีโอถอนหายใจเบา ๆ
“ก็… พี่ไม่ชอบแบ่ง” นีอาหัวเราะนิด ๆ แล้วสอดมือเข้ามาจับมือเขาเองชิงช้าสวรรค์ลอยอยู่สูงกลางแสงไฟสองมือที่แนบกันเงียบกว่าคำพูดใด ๆ
- Writer
