Ep.10: บังเอิญ

1408 Words

ตั้งแต่วันที่นีโอเริ่มลงมือทำงานจริง ๆ เวลาในชีวิตเขาก็เหมือนถูกบีบให้แคบลงทุกวัน ประชุมเช้าต่อบ่าย แก้ปัญหาหน้างาน ต่อด้วยเอกสารยาวจนถึงดึก บางคืนกลับห้องแทบไม่ทันเห็นนีอาเลยด้วยซ้ำ แต่มีอย่างหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน ทุกเช้า… เขายังเป็นคนไปส่งเธอเอง แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกรถ นีโอนั่งหลังพวงมาลัยในชุดสูทเรียบ ๆ ดวงตาใต้กรอบผมเข้มดูอ่อนล้ากว่าปกติ แต่มือยังจับพวงมาลัยมั่นคงเหมือนเดิม ข้าง ๆ เขา นีอานั่งกอดกระเป๋านักเรียนไว้บนตัก แอบเหลือบมองหน้าเขาเป็นระยะ “พี่นีโอนอนดึกอีกแล้วใช่ไหมคะ??” “นิดหน่อย” นีโอตอบโดยไม่หันมามอง เนโอหัวเราะเบา ๆ จากด้านหลัง “นิดหน่อยของพี่ คือไม่ได้นอนใช่ไหมครับ” นีโอเหลือบตามองกระจกหลัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ยังมีแรงแซว แสดงว่ายังไม่สายพอ” รอยยิ้มของเขาบางและจาง เหมือนติดอยู่แค่ปลายปาก ภายในรถเงียบลงชั่วครู่ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับแสงเช้าที่ไหลผ่านกระจก นีอานั่งกอดกระเป๋าไว้บนตัก มองถนนข้างหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น “วันนี้พี่มารับหนูได้ไหมคะ??” ปลายนิ้วของนีโอขยับบนพวงมาลัย “น่าจะไม่ทัน” คำตอบสั้น เนโอชะงักเล็กน้อย นีโอถอนหายใจ “พี่มีประชุมต่อทั้งบ่าย น่าจะลากยาว พี่ไม่อยากรับปากแล้วทำไม่ได้” “ค่ะ หนูเข้าใจ” นีอาพยักหน้าอย่างเข้าใจ น้ำเสียงไม่งอแง แต่ฟังดูเงียบกว่าปกติ เนโอเอนหลังพิงเบาะ “งั้นเย็นนี้นีอากลับกับผมเอง พี่ไม่ต้องห่วง” “ดูแลนีอาด้วย” คำพูดของนีโอนั้นไม่ได้สั่ง แต่ฟังเหมือนคำพูดธรรมดาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ครับ” เนโอตอบสั้น ๆ แต่สายตาจริงจัง รถจอดหน้าโรงเรียนมัธยม นักเรียนเริ่มทยอยลง นีโอดับเครื่อง หันมาทางนีอา “เลิกเรียนให้กลับกับเนโอและซาซ่า” “ค่ะ” เขายื่นมือไปจัดสายกระเป๋าเธอให้เข้าที่เหมือนทุกวัน ปลายนิ้วแตะข้อมือเธอแผ่ว ๆ “ตั้งใจเรียน กินข้าวตรงเวลา เลิกเรียนแล้วรีบกลับอย่าเถลไถล” “รับทราบ พี่ก็เหมือนกันดูแลตัวเองด้วยนะคะ” “อืม” นีโอชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับรู้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของนีอา นีอาเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะหันกลับมายกมือโบกให้เล็ก ๆ เนโอมองตามร่างเล็กที่เดินเข้าไปในรั้วโรงเรียน ดวงตาคมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งที่งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลา… แต่แค่เห็นหลังของเธอในทุกเช้า มันก็เหมือนทำให้เขายังมีแรงเดินต่อไปได้เสมอ ช่วงบ่ายภายในห้างสรรพสินค้าครึกครื้นด้วยผู้คน เสียงดนตรีเบา ๆ ลอยคลอไปทั่วโถงกลาง เนโอเดินนำอยู่ข้างหน้า มือหนึ่งถือถุงขนม อีกมือชี้ร้านโน้นร้านนี้อย่างอารมณ์ดี “นาน ๆ ทีพานีอาออกมาคลายเครียดบ้าง จะได้ไม่เอาแต่อ่านหนังสือ” นีอาเดินข้างซาซ่า ยิ้มบาง ๆ “เนโอพูดอะไรของเธอ นีอาไม่ได้เครียดขนาดนั้นสักหน่อย” “แต่ซาซ่าว่าจริงนะ” ซาซ่าหัวเราะเบา ๆ “ช่วงนี้หน้านีอาดูเหมือนคนแบกโลกทั้งใบไว้เลย” คำพูดนั้นทำให้นีอาหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน บรรยากาศผ่อนคลายเนโอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วเก็บลง “ดีนะที่ช่วงนี้พี่นีโอยุ่ง ไม่งั้นคงไม่ได้มาเดินชิล ๆ แบบนี้หรอก” คำพูดนั้นทำให้นีอาชะงักเล็กน้อยเธอเม้มปากก่อนจะพูดเบา ๆ “ถ้าพี่นีโอรู้เข้า… จะดุไหมนะ ที่เราแอบมาเดินเที่ยวโดยไม่บอก” “ถ้าพี่นีโอรู้ว่าอยู่กับใคร คงไม่ดุหรอก” ซาซ่าหันมายิ้มมุมปาก แววตาเหมือนรู้ทันอะไรบางอย่าง เว้นนิดหนึ่งก่อนจะเสริม “แต่ถ้ารู้ว่าเดินห้างสบายใจขนาดนี้…” “พี่เขาอาจจะไม่ได้ดุ แต่อาจจะงอนแทนมากกว่า” ซาซ่าหัวเราะในคอ เนโอเลิกคิ้ว “งอน??” ซาซ่าหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็พี่นีโอของนีอาขี้หวงจะตาย” คำว่า ขี้หวง ทำให้นีอาหน้าอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเธอก้มมองพื้นเล็กน้อย “พี่นีโอแค่เป็นห่วง” ซาซ่ามองเพื่อนอย่างเอ็นดูมุมยกยิ้มอย่างล้อเลียน “ใช่ เป็นห่วงแบบที่ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้แม้แต่นิดเดียว” ประโยคนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศท่ามกลางเสียงผู้คนและดนตรีในห้างโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า… อีกไม่กี่ก้าวข้างหน้าคนที่ถูกพูดถึงกำลังเดินเข้ามาในโถงเดียวกันพอดี ทั้งสามเดินคุยกันเพลิน ๆ ไปตามทางเดินของห้าง เสียงผู้คนจอแจคลอไปกับเสียงดนตรีเบา ๆ นีอาหยุดดูร้านขนม ซาซ่าก้มเลือกของในตะกร้า ส่วนเนโอกำลังเล่าอะไรตลก ๆ จนนีอาหัวเราะออกมา ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มก้าวออกมาจากร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม เอกสารอยู่ในมือ สีหน้าจริงจังเหมือนคนเพิ่งออกจากงาน นีโอ เขาไม่ได้มองรอบตัวในตอนแรกจนกระทั่งเสียงหัวเราะคุ้นหูดังลอยมาฝีเท้าของเขาชะงักนีโอเงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นร่างเล็กที่ควรจะอยู่โรงเรียนแต่กลับยืนอยู่กลางห้างพร้อมเนโอและซาซ่าสายตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่ลงในจังหวะเดียวกันซาซ่าเงยหน้าขึ้นก่อนใครแล้วก็เหมือนโลกหยุดหมุน “…ฉิบหายแล้ว” เธอพูดเวียงกระซิบจนแทบไม่ได้ยิน “พะ… พี่นีโอ!!” เนโอหันตามสีหน้าซาซ่าแล้วก็ชะงักตัวแข็ง “พี่นีโอ?!” นีอาหันกลับมาตามทันทีที่สบตากับร่างสูงตรงหน้าหัวใจเหมือนหล่นวูบ รอยยิ้มบนหน้าเธอหายวับ มือที่ถือถุงสั่นนิด ๆ ทั้งสามเหมือนโดนกดปุ่มหยุด นีโอเริ่มเดินตรงเข้ามา ช้า ๆ นิ่ง ๆ แต่ทุกก้าวเหมือนแรงกดอากาศ ซาซ่าขยับเข้าใกล้นีอาโดยไม่รู้ตัว เนโอกลืนน้ำลาย “พี่…พี่มาทำอะไรที่นี่ครับ…” ไม่มีคำตอบ จนกระทั่งนีโอมาหยุดยืนตรงหน้า สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ถุงขนมในมือเนโอ รองเท้าใหม่ของนีอา ไปจนถึงสีหน้าที่ดูตกใจของทั้งสาม ความเงียบครอบงำทันที “…” “คือ… คือว่า…” นีอาขยับปากก่อน แต่ก็พูดไม่ออก สมองว่างเปล่า ซาซ่าหัวเราะแห้ง ๆ แบบคนใกล้ตาย “บะ… บังเอิญดีเนอะพี่นีโอ…” ไม่มีใครขำ นีโอเลิกคิ้วเล็กน้อย “บังเอิญ??” คำเดียวแต่ทำให้ทั้งสามสะดุ้ง เนโอรีบโบกมือ “คือ… พี่อย่าเข้าใจผิดนะครับ เราแค่ออกมาเดินเล่นนิดเดียวเอง” นีโอหันไปมองเขาช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนกลับมาที่นีอา “นิดเดียว จากโรงเรียนถึงห้าง??” เสียงนิ่ง แต่น้ำหนักคำแรงมาก นีอาหัวใจเต้นรัว “หนู… หนูแค่มาเดินเล่น” เสียงเธอเบาลงเรื่อย ๆ นีโอถอนหายใจสั้น ๆ แล้วมองนาฬิกาข้อมือ เหมือนเช็กเวลาจับผิด “แล้วบอกพี่หรือยัง” เงียบ ไม่มีใครกล้าพูด ซาซ่าหลุบตาลง เนโอเกาศีรษะ นีอากำสายกระเป๋าแน่น “…ยังค่ะ” นีโอพยักหน้าเบา ๆ ช้า ๆ เหมือนรับคำตอบ แต่สายตายังนิ่งจนกดดัน “ทั้งสามคน” “ใครเป็นคนคิด” เสียงเขาเรียบแต่จริงจัง “ผมครับ” ซาซ่าชะงัก เนโอชี้ตัวเองนิดหนึ่ง นีโอหันไปสบตาเขา เนโอแทบไม่กล้าหายใจ “ดี” คำเดียวทำเอาซาซ่าเบิกตา “ดี…ดีตรงไหนอะพี่??” นีโอเลื่อนสายตามาที่นีอา น้ำเสียงลดลงนิดหนึ่ง “ดีที่พี่ยังเจอทัน” บรรยากาศเย็นวาบ นีอาหน้าเสีย “พี่นีโอ หนูขอโทษนะคะ…” นีโอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวกว่าครั้งก่อนแล้วน้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย “พี่ไม่ได้โกรธ” คำพูดของนีโอแต่ทั้งสามไม่เชื่อ “พี่แค่… ตกใจ” สายตาคมหยุดที่นีอา “เพราะพี่คิดว่าเธอควรอยู่ในที่ที่พี่รู้ว่าอยู่ไหน” นีอากัดริมฝีปากบรรยากาศยังตึงแต่ไม่แข็งเท่าเดิมนีโอมองทั้งสามคนอีกครั้งก่อนพูดสั้น ๆ “จะเดินต่อ หรือจะกลับ??” คำถามธรรมดาแต่ทำให้ทั้งสามมองหน้ากันเลิกลักเหมือนนักโทษรอฟังคำตัดสินหัวใจเต้นแรงไม่แพ้กัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more