Ep.14: ไม่อยากให้ไป

1366 Words

ตู้ชิงช้าสวรรค์ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นจากพื้น เสียงสวนสนุกด้านล่างค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงแสงไฟระยิบระยับที่ไหลผ่านกระจกใส ในตู้มีแค่นีโอกับนีอาเงียบกว่าที่คิดนีอานั่งข้างเขา มือเล็กวางบนตัก แก้มยังแดงนิด ๆ จากความสนุกเมื่อครู่ “สูงเหมือนกันนะคะ…” เธอพูดเบา ๆ พลางมองลงไปด้านล่าง นีโอพยักหน้า แต่สายตาไม่ได้มองวิว เขามองเธอ จังหวะที่แสงไฟสะท้อนบนดวงตาใส ๆ ของน้องสาว ทำให้หัวใจเขากระตุกแปลก ๆ ตู้ชิงช้าสวรรค์ขยับขึ้นช้า ๆ ก่อนจะถึงจุดสูงสุดความเงียบเริ่มชัดขึ้นนีโอสูดลมหายใจเบา ๆ มือที่วางข้างตัวกำแน่นนิดหนึ่ง “นีอา” “คะ??” เธอหันมามองทันที รอยยิ้มยังอยู่แต่นีโอกลับไม่ยิ้มตามเขาหลบสายตาออกไปนอกกระจกชั่วครู่ เหมือนกำลังรวบรวมคำก่อนจะหันกลับมา “พี่มีเรื่องจะบอก” น้ำเสียงเขาต่ำลงอย่างที่เธอไม่คุ้นนีอาขยับตัวนิดหนึ่ง “เรื่องอะไรเหรอคะ” ตู้ชิงช้าสวรรค์นิ่งอยู่กลางฟ้าเหมือนทั้งโลกหยุดรอฟังนีโอมองหน้าเธอตรง ๆ “พี่เดือนหน้า พี่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ” คำพูดนั้นเบาแต่เหมือนตกลงกลางอกนีอาเธอชะงักไปทันที “ไปต่างประเทศเหรอคะ??” “อืม” นีโอพยักหน้า “หลังฝึกงานจบ พี่จะบินไปทันที พี่ติดต่อมหาลัยเรียบร้อยแล้ว” นีอาเงียบมือที่เคยวางสบาย ๆ ค่อย ๆ กำเข้าหากันแสงไฟสะท้อนในตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย “ไป… นานไหมคะ” นีโอลังเลเสี้ยววินาที “พี่ไม่แน่ใจ อาจจะสองหรือสามปีหรือมากกว่านั้น” คำตอบที่ออกจากปากของนีโอทำให้หัวใจเธอกระตุก นีอาพยายามยิ้มแต่รอยยิ้มกลับไม่สดใสเหมือนเดิม “พี่ไม่แน่ใจ… อาจจะสองหรือสามปี หรือมากกว่านั้น” คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบนีอาพยายามยิ้มแต่รอยยิ้มกลับไม่สดใสเหมือนเดิม “ค่ะ” เสียงสั้นและเบากว่าที่ตั้งใจนีโอเห็นเห็นว่ารอยยิ้มนั้นไม่เหมือนทุกครั้งเขาขยับเข้าใกล้อีกนิดแต่ยังเว้นระยะไว้เหมือนกลัวจะล้ำเส้นสายตาเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเธอหัวใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว “นีอา…” เสียงเขาเบาลงกว่าปกติ เธอไม่มองแค่พยักหน้ารับเบา ๆ นีโอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างลังเล ไม่จับทันทีแต่ค่อย ๆ วางหลังมือใกล้มือเธอ “พี่ไม่ได้หนี” นีอากัดริมฝีปาก “หนูไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ” แต่เสียงเธอสั่นนิดเดียว นีโอได้ยินเขาหายใจลึก “พี่รู้… นีอาเก่ง เก่งกว่าที่พี่คิด” เขาหันมามองหน้าเธอด้วยสายตาจริงจัง “แต่ต่อให้นีอาโตแค่ไหน สำหรับพี่… เธอก็ยังเป็นน้องตัวเล็ก ๆ ของพี่เสมอ” คำว่า น้อง ถูกเน้นชัดโดยไม่ตั้งใจนีอาหัวใจไหววูบเธอเงยหน้าขึ้น “แล้วพี่จะไม่คิดถึงหนูบ้างเหรอคะ??” คำถามหลุดออกมาก่อนจะห้ามทันนีโอชะงักก่อนตอบทันที “คิดถึงสิ” คำตอบนั้นสั้นแต่หนักแน่นราวกับคำสัญญา เขาขยับเข้าใกล้อีกนิดไหล่เกือบแตะ “พี่จะคิดถึงนีอาทุกวันเลย” นีอาหัวเราะเบา ๆ แต่ดวงตากลับใสขึ้น “เว่อร์…” “ไม่เว่อร์” นีโอมองตรง “พี่ไม่ชอบให้ใครมาแทนที่พี่” คำพูดนั้นหลุดออกมาเร็วกว่าที่คิดเขาชะงักกับตัวเองเล็กน้อยแต่มองเธอต่อ “ต่อให้พี่ไม่อยู่ตรงนี้… นีอาก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี” “ห้ามป่วย” “ห้ามนอนดึก” “ห้ามปล่อยให้ใครมาทำให้ร้องไห้” นีอาฟังเงียบ ๆ หัวใจเต้นแรง “แล้วถ้ามีคนมาจีบล่ะคะ” เธอถามเบา ๆ เหมือนหยอกล้อ แต่มือกลับกำแน่นบนตัก นีโอหันมาทันทีสายตาคมขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ก็ต้องผ่านพี่ก่อน” เสียงเขานิ่งแต่จริงจัง “ต่อให้พี่อยู่คนละประเทศก็เถอะ” นีอาชะงักมองหน้าเขา “พี่จะไปห้ามยังไงคะ” นีโอมองเธอครู่หนึ่งก่อนยกมือขึ้นคราวนี้ไม่ลังเลเขาจับมือเธอไว้เบา ๆ อบอุ่นและมั่นคง “พี่จะอยู่ตรงนี้” เขาใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่กลางอกเธอ “ถ้าใครไม่จริงใจ เธอจะรู้เอง” หัวใจนีอาสั่นวูบสัมผัสนั้นเบากว่าที่คิดแต่แรงกว่าที่ควรเธอเม้มริมฝีปากเสียงเธอเบาลง “แล้วพี่ล่ะคะ… จะไม่เหงาเหรอ” นีโอหัวเราะนิดเดียวแต่แววตาไม่ขำ “เหงา” ตรงไปตรงมา “แต่พี่จะยอมเหงา ดีกว่าให้นีอาต้องอยู่แบบไม่มีพี่คอยกัน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอไหวแรงขึ้น นีอาหลบตา แต่ปลายตากลับร้อนตู้ชิงช้าสวรรค์เริ่มเคลื่อนช้า ๆ จากจุดสูงสุดแสงไฟเลื่อนผ่านกระจกเหมือนดาวไหลนีอากำมือเขาไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พี่นีโอ” เสียงเธอสั่น “หนูไม่อยากให้พี่ไปไกลเลย” นีโอชะงักหัวใจเหมือนถูกบีบเขาบีบมือเธอตอบเบา ๆ “พี่ก็ไม่อยากไปไกลจากนีอาเหมือนกัน” เขาหันมามองหน้าเธอใกล้กว่าที่เคย “แต่ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน… พี่ก็ยังเป็นคนของนีอาเหมือนเดิม” นีอาเงยหน้าขึ้นสายตาสั่นหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะเรียกว่าแค่น้องสาวในตู้ชิงช้าสวรรค์ที่ลอยอยู่กลางฟ้าระหว่างแสงไฟและความเงียบความห่วงใยของพี่ชาย ค่อย ๆ กลายเป็นแรงสั่นไหวในหัวใจของทั้งสองคนทีละนิด ตู้ชิงช้าสวรรค์ค่อย ๆ ลดระดับลง แสงไฟสวนสนุกด้านล่างใกล้เข้ามา เสียงผู้คนกลับมาชัดอีกครั้ง ประตูเปิดพร้อมเสียงกลไกเบา ๆ นีโอก้าวลงก่อน นีอาตามลงมาช้ากว่าปกติ เหมือนขาไม่ค่อยเชื่อฟัง เธอเผลอคว้าชายเสื้อเขาไว้… แล้วไม่ยอมปล่อยนีโอชะงักก่อนหันกลับมา “นีอา” เธอไม่ตอบ แค่ขยับเข้าไปใกล้ อ้อมแขนเล็กโอบรอบเอวเขา ซบหน้าลงกับอกแน่นพอให้รู้สึก เสียงสั่นเบาหลุดออกมา “หนูยังไม่อยากให้พี่ไป…” หัวใจนีโอกระตุกมือทั้งสองค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงบนแผ่นหลังบาง ประคองไว้ไม่รัดแน่น “พี่ไม่ได้หนีไปไหน” เสียงเขาต่ำอบอุ่น “ต่อให้ไกลแค่ไหน นีอาก็ยังสำคัญที่สุดในสายตาพี่” “แต่มันไม่เหมือนเดิมแล้ว…” ไหล่ของเธอสั่นไหว นีโอก้มลงกระซิบใกล้หู “สำหรับพี่… มันเหมือนเดิม” นีอาคลายอ้อมแขน เช็ดตาเร็ว ๆ แล้วพยายามยิ้ม จังหวะนั้น รัน ซาซ่า เนโอ และเฟรมเดินเข้ามาพอดี ทุกคนชะงัก นีอายืนใกล้นีโอเกินพี่น้อง ดวงตาแดงนิด ๆ มือยังจับชายเสื้อเขาอยู่ “ทะเลาะกันเหรอ??” เนโอถาม นีอาสะดุ้ง รีบปล่อยมือ “ปะ… เปล่าค่ะ” “พี่นีโอโกหกไม่เก่งเลย” ซาซ่ากอดอก “ปกตินีอาไม่เคยเงียบแบบนี้” “แล้วมันเรื่องอะไร” เนโอหันมามองนีโอจริงจัง นีโอถอนหายใจ ก่อนพูดชัด “พี่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ” บรรยากาศเงียบลงทันทีที่นีโอพูดจบ ทุกคนต่างหันไปมองนีโอเป็ฯทางเดียว “จริงเหรอคะ??” ซาซ่าถาม “อืม หลังฝึกงานจบ” เนโอผิวปาก “โห… เงียบจัด” ซาซ่าเหลือบมองนีอา “ถึงว่า…” เธอหันกลับมาหานีโอ “พี่บอกนีอาบนชิงช้าใช่ไหม” “อื้ม” “ตัวติดกันขนาดนี้ ใครได้ยินก็ใจหายเป็นธรรมดา” นีอาก้มหน้า กำชายเสื้อตัวเองแน่นเนโอถอนหายใจ “พี่หวงน้องเกินพี่ชายธรรมดาแล้วนะคะ” ซาซ่ายิ้มบาง “อย่าพูดมาก” นีโอตอบ แต่หัวใจกลับสั่นนิด ๆ เฟรมที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น “แล้วนีอาโอเคไหม” ทุกสายตาหันไปหาเธอนีอาฝืนยิ้ม “โอเคค่ะ…” แต่เสียงไม่ค่อยเชื่อฟัง นีโอขยับมายืนใกล้ เหมือนตั้งใจบังเธอ “เธอไม่ได้อยู่คนเดียว” ซาซ่ามองภาพนั้นแล้วถอนหายใจ “คนไปก็หนักใจ” รันเสริมเบา ๆ “คนอยู่… หนักกว่า” แสงไฟสวนสนุกยังสว่างเสียงหัวเราะยังดังแต่กลางวงของพวกเขา มีบางความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนทิศไปแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more