Ep.3: อุบัติเหตุ

1670 Words

ลานหน้าอาคารเรียนคณะบริหารเงียบลงผิดปกติ ไม่ใช่เพราะไม่มีคนแต่เพราะสายตาจำนวนมากกำลังจับจ้องไปที่ผู้ชายคนเดียวนีโอยืนพิงเสา มือหนึ่งถือแฟ้ม อีกมือกดโทรศัพท์ท่าทางเรียบเฉย ราวกับไม่รับรู้ว่ากำลังเป็นจุดสนใจ “นีโอ” เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นตรงหน้าหญิงสาวในชุดนักศึกษายืนอยู่ตรงนั้นมือกำช่อดอกไม้ไว้แน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า “เรามีเรื่องอยากพูดกับนาย” นีโอเงยหน้าขึ้นสายตานิ่ง ไร้อารมณ์ “พูดมา” คำตอบสั้น ๆ ไม่ได้เปิดพื้นที่ให้ความหวังหญิงสาวสูดหายใจลึก “เราชอบนายนะ ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว เราอยากลองคบกับ...” “ไม่สนใจ” เขาตัดบททันทีเสียงเรียบ เย็น ไม่มีแม้แต่ความลังเล ดอกไม้ในมือเธอสั่นไหวเสียงรอบข้างเงียบกริบ “ทำไมล่ะ เรา... เราไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า” นีโอไม่ได้ตอบในทันทีเขามองเธอเหมือนมองคนแปลกหน้า ก่อนจะพูดช้า ๆ “ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ” “งั้นเกี่ยวกับใคร??” คำถามนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิดและทำให้นีโอชะงักไปเสี้ยววินาทีในหัวของเขา มีเพียงภาพเดียวผุดขึ้นมา รอยยิ้มสดใสเสียงเรียกชื่อเขาและอ้อมแขนเล็ก ๆ ที่เคยเกาะเขาไว้แน่นนีโอหลบสายตาแล้วตอบเพียงคำเดียว “ไม่ใช่เรื่องของเธอ” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปไม่หันกลับมาทิ้งไว้เพียงช่อดอกไม้ในมือที่ไร้ความหมายและคำสารภาพรักที่ไม่เคยมีโอกาสเริ่มต้น สำหรับนีโอผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจความรัก แต่เพราะหัวใจของเขาไม่เคยว่างตั้งแต่แรกแล้ว นีโอเดินออกมาจากลานหน้าอาคารจังหวะก้าวมั่นคงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ใจร้ายชะมัด” เสียงรันดังขึ้นจากด้านหลังเจ้าตัวยืนพิงราวระเบียง มือหมุนกุญแจรถเล่น สีหน้ายิ้ม ๆ “ถ้าเป็นฉันนะ อย่างน้อยก็รับดอกไม้ไว้ก่อน” “เปลืองเวลา” นีโอตอบโดยไม่เสียเวลาที่จะหยุดเดิน “หรือเปลืองใจกันแน่วะ” รันเลิกคิ้ว นีโอปรายตามองแต่ไม่ตอบ เฟรมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รันไม่ได้พูดอะไรเขาแค่จ้องแผ่นหลังของนีโอสายตานิ่ง เหมือนกำลังเก็บข้อมูลบางอย่าง “นี่เป็นคนที่สามของเดือนนี้แล้วนะ” “ถ้านายไม่ใช่ผู้ชาย ก็ต้องมีใครอยู่ในใจแล้วแหละ” รันพูดต่อเหมือนคุยเล่นสนุก ๆ แต่กลับทำให้นีโอหยุดเดินและบรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที “ไม่มี” เสียงเขาต่ำ เรียบ ชัดเจนเกินไป รันยิ้มมุมปาก “คนที่ไม่มี มันไม่ตอบเร็วขนาดนี้หรอก” “นายไม่ใช่คนที่ปิดใจ” เฟรมขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะพูดเป็นครั้งแรก เสียงเขาทุ้มแต่ตรงประเด็น “แต่นายเป็นคนที่ ไม่เปิด ให้ใครเลยตั้งแต่ต้น” นีโอหันกลับมามองเพื่อนแววตาแข็งขึ้นเล็กน้อย “มันต่างกันยังไง” เฟรมมองสบตา ไม่หลบ ไม่กดดัน “ต่างตรงที่ คนแบบแรกไม่มีใครแต่คนแบบหลัง…มีอยู่แล้ว” คำพูดนั้นเหมือนโดนวางลงกลางอกของนีโอพอดีรันเป่าปากเบา ๆ “โอเค ฉันขอไม่ถามต่อว่าเป็นใคร” “แค่บอกไว้ก่อนว่า ถ้าวันหนึ่งนายพลาดขึ้นมา... มันจะหนักนะ” นีโอไม่ตอบเขาหันกลับ เดินต่อแต่ฝ่ามือที่กำแน่นขึ้นกลับบอกชัดเจนว่าคำพูดของเพื่อนไม่ได้ผ่านไปเฉย ๆ เฟรมมองตาม แล้วพูดเบา ๆ เหมือนสรุปให้ตัวเองฟัง “เขารู้ตัว… แค่ยังไม่ยอมรับ” รันพยักหน้าเห็นด้วย สายตาเหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย “ปัญหาคือ คนที่อยู่ในใจเขา... ไม่ควรเป็นคนคนนั้นเลย” ลมพัดผ่านลานมหาลัยเย็น แต่ไม่อาจกลบความตึงที่ก่อตัวขึ้นในใจของใครบางคนได้ ห้องบรรยายยังคงเต็มไปด้วยเสียงอาจารย์อธิบายเนื้อหานีโอนั่งอยู่แถวหลัง สมุดเปิดค้าง ปากกาวางนิ่งท่าทางเหมือนกำลังตั้งใจฟังโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้น หนึ่งครั้ง เขาไม่ขยับ สั่นอีกครั้งยาวกว่าเดิม นีโอขมวดคิ้ว ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเนโอเขากดรับทันทีลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเลเสียงเก้าอี้เสียดพื้นดังขึ้นในห้องเรียนเงียบ ๆ อาจารย์หันมามอง “มีอะไรหรือเปล่า” “ขอโทษครับ” นีโอพูดสั้น ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องทันที “มีอะไร” ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงของเนโอจะดังขึ้น ต่ำ เร็ว และตึงเกินปกติ [พี่นีโอ นีอาเกิดอุบัติเหตุ] โลกทั้งใบเหมือนหยุดลง “อะไรนะ!?” น้ำเสียงนีโอกดต่ำลงแต่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง [รถล้ม หน้าอาคารเรียน] เนโอพูดด้วยความเร็วน้ำเสียงยังตื่นตระหนกไม่จางหาย [เขากำลังพาไปห้องพยาบาล พี่...] นีโอไม่รอฟังจนจบเขากดตัดสายคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องทันที “เฮ้!!! เดี๋ยว...” เสียงอาจารย์ดังไล่หลังแต่เขาไม่ได้ยินอีกแล้ว ลมปะทะหน้าแรงเมื่อเขาวิ่งออกจากอาคาร หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บภาพเดียววนอยู่ในหัวร่างเล็ก รอยยิ้ม เสียงเรียกชื่อเขาพี่นีโอ… หน้าห้องพยาบาลวุ่นวายผิดปกติ นักศึกษาหลายคนยืนมุงอยู่ นีโอเห็นเนโอเป็นคนแรกเสื้อเชิ้ตมีรอยเปื้อนสีหน้าตึงเครียด “เธออยู่ไหน” นีโอถาม เสียงหอบเพราะเขาวิ่งมา สายตาคมกริบมองตามมือเนโอที่ชี้ไปด้านในห้องพยาบาลของโรงเรียน “อยู่ข้างใน หมอบอกว่า...” นีโอไม่รอฟังเขาผลักประตูเข้าไปทันที กลิ่นยาฆ่าเชื้อกระทบจมูก นีอานอนอยู่บนเตียงหน้าซีด แขนมีรอยถลอก ผมยุ่งเล็กน้อยแค่นั้นขาของนีโอก็แทบทรุด “พี่…” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นอ่อนแรงแต่ยังเรียกชื่อเขาได้ นีโอเดินเข้าไปช้า ๆ เหมือนกลัวว่าถ้าเร็วเกินไปทุกอย่างจะพัง มือใหญ่จับมือเธอแน่นเกินกว่าที่ควร “เจ็บตรงไหน” คำถามสั้นน้ำเสียงของนีโอสั่นโดยไม่รู้ตัว “แค่มึน ๆ ค่ะ” เธอพยายามยิ้มทั้งที่ตาแดงหมออธิบายอะไรบางอย่างบาดเจ็บไม่รุนแรง ต้องพัก ต้องระวัง แต่นีโอแทบไม่ได้ยิน เขามองแค่มือเล็กในมือของเขามองแค่ลมหายใจที่ยังขึ้นลง “คราวหลัง…” เขาพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง “…อย่าทำแบบนี้อีกมันอันตราย” นีอามองหน้าเขาสายตาแฝงความงงและอุ่นใจ “หนูไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดนะ” นีโอหลับตาลงหน้าผากแตะหลังมือเธอเบา ๆ “พี่รู้” เสียงเขาต่ำหนัก “แต่พี่รับไม่ได้” รับไม่ได้กับความคิดที่ว่าถ้าเกิดอะไรกับเธอหรือเขามาช้ากว่านี้อีกนิด ความคิดนั้นทำให้เขากำมือแน่นขึ้นอีก อุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ได้ทิ้งแค่รอยถลอกบนผิวของนีอาแต่มันทิ้งรอยแผลลึกในใจของนีโอรอยแผลที่กำลังบอกเขาชัดเจนว่า การปล่อยให้นีอาอยู่ห่างสายตา อันตรายเกินไปและเขาไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าความรู้สึกนี้ยังเรียกว่าห่วงในฐานะพี่ชายได้หรือไม่ ประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออกเสียงพูดคุยด้านนอกเงียบลงโดยอัตโนมัติ นีโอเป็นคนก้าวออกมาโดยในอ้อมแขนเขามีร่างของนีอาอยู่ ร่างเล็กถูกอุ้มแนบอกแขนข้างหนึ่งของเขารองใต้ข้อพับเข่าอีกข้างประคองแผ่นหลังผ้าพันแผลสีขาวตัดกับเสื้อพละที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย เด็กนักเรียนหลายคนที่ยืนอยู่แถวนั้นเผลอมองตาม ไม่ใช่แค่เพราะอุบัติเหตุแต่เพราะความหล่อของนีโอกับความสวยของนีอาทำให้สายตาหลาย ๆ คู่ต้องหยุดมอง เนโอเดินตามมามือถือกระเป๋าของตัวเองและของนีอา แต่สีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด “หมอบอกว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล” เขาพูดเบา ๆ “แต่ต้องล้างแผล” นีโอไม่ตอบเขาเพียงแค่ก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาเป็นห่วง “เวียนหัวไหม” เสียงต่ำ แนบใกล้จนแทบเป็นกระซิบ นีอาส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ค่ะ แค่มึน ๆ” เขาพยักหน้าเหมือนรับรู้แต่แขนที่อุ้มเธอกลับไม่ผ่อนลงเลยสักนิด “พี่นีโอ ปล่อยให้หนูเดินเองได้นะ” เธอพูดเสียงเบา หน้าเริ่มร้อนจากสายตาคนรอบข้าง “ไม่” คำตอบนั้นสั้นและจบในคำเดียว “พี่นีโอ หมอบอกให้พยุง ไม่ได้ให้อุ้มออกมาแบบนี้” เนโอขมวดคิ้วพลางพูดตามคำบอกของหมอประจำห้องพยาบาล นีโอปรายตามองสายตานิ่งติดดุจนเนโอเงียบไม่พูดอะไรออกมาอีก ทางเดินหน้าอาคารพยาบาลเงียบผิดปกติมีเพียงเสียงรองเท้าของนีโอกระทบพื้นสม่ำเสมอนีอาเงยหน้ามองเขาใกล้เกินกว่าที่เคยกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยกับเสียงหัวใจเต้นแรงใต้แผ่นอก “พี่นีโอ” เธอเรียกเบา ๆ “หืม!?” “พี่โกรธหนูเหรอ??” “ไม่” นีโอหยุดชะงักไปเสี้ยววินาทีก่อนเขาจะก้าวเท้าเดินต่อ “แล้วทำไมพี่ดู…น่ากลัวจัง” นีโอถอนหายใจออกมาก้มหน้าลงเข้าใกล้นีอาอีกนิด “เพราะถ้านีอาเป็นอะไรหนักกว่านี้” เสียงเขาต่ำ หนัก “พี่คงเสียใจที่ปกป้องเราไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปมือเล็กเผลอจับเสื้อเขาแน่นขึ้น เมื่อถึงที่จอดรถนีโอยังไม่วางเธอลงเขาเปิดประตูเบาะหลังจัดตำแหน่งก่อนจะค่อย ๆ วางเธอลงอย่างระมัดระวัง มือใหญ่ยังค้างอยู่ที่เอวเธอครู่หนึ่ง ราวกับยังไม่แน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจริง ๆ “ต่อไปนี้” เขาพูดช้า ๆ “ห้ามประมาทจนเจ็บตัวแบบนี้อีก” นีอาเงยหน้ามอง “แต่...” “ไม่มีแต่” เนโอถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะบ่นเสียงเบา แต่ก็ไม่เบาจนนีโอไม่ได้ยิน “พี่…มันเป็นอุบัติเหตุป้องกันไม่ได้” “ป้องกันได้ถ้าไม่ประมาท” นีโอไม่หันไปมองเนโอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more