ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.2: ออกอาการ

สนามหน้าอาคารเรียนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนที่ดังอื้ออึงตามปกติ เด็กนักเรียนมัธยมเดินสวนกันไปมา บ้างยืนรวมกลุ่ม บ้างรีบกลับบ้าน ภาพที่คุ้นชินในทุกเย็น แต่ทันทีที่ร่างสูงในชุดนักศึกษาปรากฏตัวตรงริมรั้ว จังหวะของสนามทั้งสนามก็เหมือนจะเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

‘เฮ้ยแก!!! ใครอะ’

‘พี่คนนั้นหล่อมาก’

‘เขามารับน้องเหรอ กรี๊ดดดด’

เสียงกระซิบ เสียงหัวเราะคิกคัก และเสียงกรี๊ดที่พยายามกลั้นดังเป็นระลอก เด็กนักเรียนหลายคนแอบหันมอง บางคนหยิบมือถือขึ้นมา บางคนสะกิดเพื่อนเหมือนกลัวพลาดอะไรสำคัญ นีโอยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตานิ่งสงบ เขาคุ้นชินกับสายตาแบบนี้ดี แต่ถึงจะถูกมองราวกับเป็นจุดเด่นของทั้งสนาม สายตาของเขากลับไม่เคยหันไปตอบรับใครมันจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กในชุดนักเรียนเพียงคนเดียวนีอายืนคุยกับเพื่อนท่ามกลางฝูงเด็กมัธยม เสียงหัวเราะสดใสของเธอลอยมาเข้าหูและทุกครั้งที่มีเด็กผู้ชายคนไหนขยับเข้าใกล้กรามของนีโอจะขบแน่นขึ้นเล็กน้อยมือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเขาไม่สนใจเสียงกรี๊ดรอบข้างไม่สนใจสายตาชื่นชม ไม่สนใจว่าใครจะมองเขาอย่างไรเขาสนใจแค่ว่าใครกำลังมองนีอาและใครยืนใกล้เธอเกินไป นีโอยกตัวตรง ก้าวออกจากริมรั้วอย่างตั้งใจ สายตาคมกริบกวาดผ่านฝูงเด็กนักเรียน ราวกับประกาศเงียบ ๆ ให้ทั้งสนามรู้ว่า นีอาห้ามให้ใครแตะต้อง

หน้าห้องเรียน นีอายังคงยิ้มสดใส พูดคุยกับเพื่อนร่วมชั้น แสงแดดสะท้อนบนผมยาวของเธอจนใครต่อใครก็อดมองไม่ได้ รวมถึงเด็กผู้ชายที่ยืนใกล้เธอเกินไป

“นีอา การบ้านข้อนี้เธอทำยังไงเหรอ??” เขาถาม พลางโน้มตัวลงมา ไหล่แทบชนกันนีโอเห็นทุกอย่างชัดเจนในอกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระตุกแรง ไม่ใช่ความห่วง ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่เขา… ไม่อยากเห็นภาพนั้นซ้ำอีก

“นีอา” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง ต่ำ เรียบ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง เด็กทั้งกลุ่มหันมาพร้อมกัน นีอาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างทันที

“พี่นีโอ!!” เธอรีบเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อน ทิ้งเด็กผู้ชายคนนั้นไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว และรอยยิ้มเมื่อครู่คือสิ่งที่ทำให้นีโอใจเย็นลง เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอแรงกว่าทุกครั้งราวกับกลัวว่าเธอจะถูกดึงกลับไป

“กลับบ้าน” คำสั่งสั้น ๆ

“เดี๋ยวค่ะ หนูกำลัง”

“พี่บอกให้กลับ” น้ำเสียงเข้มทำให้นีอาหยุดพูดและทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นหน้าเสียไปในทันที

“เอ่อ… พี่ชายเหรอ??” นีโอหันไปมองสายตาเย็นเฉียบไม่มีคำพูดแต่แรงกดดันนั้นมากพอจะทำให้อีกฝ่ายถอยหลังหนึ่งก้าว

“ต่อไป” นีโอพูดช้า ๆ โดยไม่ละสายตา

“อย่าเข้าใกล้นีอาแบบนี้อีก” บรรยากาศเงียบลงทันทีนีอาหันมามองพี่ชายด้วยความงุนงงในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างทั้งอบอุ่น…และแปลก

“พี่นีโอคะ” เธอดึงแขนเขาเบา ๆ

“เขาเป็นเพื่อนหนูนะ” สายตานีโออ่อนลงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะตอบช้า ๆ

“เพื่อนก็ไม่ได้” คำตอบนั้นทำให้นีอาชะงัก

ระหว่างทางกลับบ้าน นีโอเดินนำ มือยังจับข้อมือนีอาไม่ปล่อยเขาไม่รู้ว่าความอึดอัดในอกคืออะไรรู้แค่ว่าภาพเด็กผู้ชายคนนั้นยืนใกล้เธอทำให้เขาหงุดหงิด ไม่สบายใจและโกรธ…โดยไม่มีเหตุผลโรงเรียนอาจเป็นที่ของนีอาแต่ผู้ชายคนอื่นไม่มีสิทธิ์ ความคิดนั้นชัดเจนอันตรายและเริ่มฝังรากลึกโดยที่นีโอไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเขาไม่ได้หวงในฐานะพี่ชายอีกต่อไปแล้ว

นีโอยังคงจับข้อมือนีอาไว้ไม่ปล่อยแรงนั้นมั่นคงเกินกว่าจะเป็นแค่การจูงน้องกลับบ้าน

“พี่นีโอ…” เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย

“หนูเดินเองได้” นีโอชะลอฝีเท้าแต่ไม่ได้ปล่อยมือ

“พี่รู้” คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอเงียบไปความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ที่ยังค้างอยู่ในอกโดยไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

ไม่ไกลออกไปเนโอยืนพิงรั้วโรงเรียนสายตาจับจ้องภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ขมวดคิ้วเพียงแค่มองมือของพี่ชายที่ยังจับข้อมือนีอาไม่ปล่อย จังหวะที่นีโอไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยทุกอย่างไม่ผิดแต่ก็ไม่ถูก เนโอเบนสายตาไปมองผู้ชายคนนั้นที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้ายังเจื่อน ๆ ก่อนจะหันกลับมามองนีโออีกครั้งดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังต่อภาพบางอย่างเข้าด้วยกันเมื่อทั้งคู่เริ่มเดินออกไปเนโอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ตาม ไม่เรียก ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ความรู้สึกหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนในใจนี่ไม่ใช่แค่ความห่วงแบบพี่ชาย เนโอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินตามทั้งสองคนไป ทิ้งไว้เพียงความจริงบางอย่างที่… เริ่มมีคนมองเห็นแล้ว

ห้างสรรพสินค้าช่วงบ่ายคึกคักกว่าปกติเสียงพูดคุยและเสียงเพลงปะปนกันเป็นความวุ่นวายที่คุ้นชินนีโอเดินมากับเฟรมและรัน จนกระทั่งสายตาเขาหยุดลงที่ฝั่งตรงข้ามร่างหนึ่งยืนหน้าร้านเสื้อผ้า ผมถักเปียสองข้าง รอยยิ้มสดใสที่เขาจำได้ดี นีอาเธอยืนอยู่กับเนโอและผู้หญิงอีกคน เฟรมเห็นการเปลี่ยนไปของนีโอทันทีจากจังหวะก้าวที่สะดุดสายตาที่แข็งขึ้นและการก้าวออกจากกลุ่มโดยไม่ต้องมีคำอธิบาย

“ไอ้นีโอ มึงมองอะไร??” รันถามแต่ยังไม่ทันได้คำตอบนีโอก็ก้าวออกจากกลุ่มไปแล้ว

“ตัวนี้น่ารักดี เหมาะกับนีอา” ซาซ่าจับเสื้อวางทาบกับตัวของนีอา

“มันจะหวานไปหน่อยไหม ฮ่า ๆ ๆ ๆ” นีอาหัวเราะมือจับชายเสื้อไว้หลวม ๆ พลางมองตัวเองและหันตัวไปมา

“หวานได้ แต่ต้องไม่อ่อนแอ” ซาซ่าหรี่ตา “เดี๋ยวคนอื่นมันได้ใจคิดว่าเราอ่อนแอแล้วรังแกเอาง่าย ๆ เข้าใจไหม??”

“ซาซ่า!!” เนโอเรียกเสียงเรียบ ไม่ได้จริงจังนักและในจังหวะนั้นเอง เงาหนึ่งทอดทับลงมาตรงหน้านีอาชะงัก เธอเงยขึ้นรอยยิ้มค่อย ๆ จางหายกลายเป็นความแปลกใจเข้ามาแทนที่

“พี่นีโอ??”

นีโอยืนอยู่ตรงหน้าใกล้กว่าที่ควร สายตากวาดผ่านนีอาอย่างตรวจตราก่อนจะหยุดที่ซาซ่าแข็งและไม่ปิดบัง เฟรมมาหยุดอยู่ด้านหลังเล็กน้อยเงียบสายตาคมจับทุกการเคลื่อนไหว ตั้งแต่ตำแหน่งยืน น้ำเสียง จนถึงระยะห่างระหว่างร่างทั้งสาม

“มาทำอะไรที่นี่”

“มาเดินเล่นค่ะ”

“กับเพื่อน??” น้ำเสียงเขากดต่ำ ซาซ่าขยับมายืนข้างนีอาอย่างต้องการปกป้องเพื่อนเต็มที่

“กับเพื่อน??” น้ำเสียงกดต่ำซาซ่าขยับมายืนข้างนีอาเฟรมเห็นทันทีนี่ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา

“ค่ะ ก็แค่มาเดินห้างหนูดูแลตัวเองได้” นีโอก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าวระยะห่างระหว่างเขากับนีอาหายไป

“ที่นี่คนเยอะ พี่ไม่อยากให้มาที่แบบนี้”

“พี่นีโอ ผมก็อยู่ด้วยนะ”

“อันตรายตรงไหนคะ??” ซาซ่าถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยกับคำพูดของผู้ชายตรงหน้าที่ทำหน้าดุเกินจำเป็น

“หนูไม่ได้มาคนเดียว พี่เนโอกับซาซ่าก็มาด้วย” นีอาหันมาพูดกับนีโอเสียงหวานเพราะเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงถึงได้ดุ นีโอเงียบไปก่อนจะพูดออกมาสั้น ๆ

“พี่เป็นห่วง”

“หนูรู้ค่ะ”

“งั้นแนะนำตัวกันหน่อยไหม” รันพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เหมือนคนที่ชินกับการกระโดดเข้ากลางสนามทุ่นระเบิด นีโอพยักหน้าเบา ๆ เหมือนไม่ได้อยากทำ แต่ยอมรับว่าเลี่ยงไม่ได้เขาหันไปทางนีอา น้ำเสียงกลับมาเรียบเป็นทางการมากขึ้น

“นี่เฟรมเพื่อนพี่” นีโอพยักหน้าไปทางชายร่างสูงทั้งสองคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลัง เฟรมขยับตัวเล็กน้อย ก้มศีรษะตามมารยาทสายตาคมนิ่งกวาดมองนีอาและเนโออย่างสุภาพ แต่ลึกเกินกว่าจะอ่านง่าย

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“แล้วก็นี่รัน” นีโอพูดต่อ น้ำเสียงแฝงความเอือมเล็กน้อย “อย่าไปเชื่อมันมาก”

“เฮ้ย!!” รันร้องทันที ก่อนจะหัวเราะ “อย่าเชื่อมันนะน้อง ผมหล่อ ใจดี และโสด”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” นีอาหลุดยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ก่อนจะจะยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อม เนโอขยับเข้ามายืนข้างน้องสาวมากขึ้นเล็กน้อยพร้อมยกมือไหว้สองหนุ่ม

“ผมเนโอครับ” เฟรมมองเนโอครู่หนึ่งแววตานิ่งเหมือนกำลังจดจำบางอย่างก่อนจะพยักหน้าตอบ

“สวัสดี” นีโอหันกลับมามองนีอาเหมือนเปิดโอกาสให้เธอพูดบ้างนีอาเหลือบมองซาซ่าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ไม่ลังเล

“แล้วนี่ซาซ่า เพื่อนสนิทของหนูค่ะ ซาซ่านี่พี่นีโอพี่ชายของนีอาเอง” คำว่า เพื่อนสนิท ทำให้นีโอชะงักไปเสี้ยววินาทีโดยไม่รู้ตัวสายตาเขาหยุดอยู่ที่ซาซ่าอีกครั้งซาซ่ายกมือขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ ท่าทางสบาย ๆ แต่แววตาไม่อ่อนโยนเลยสักนิด

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ซาซ่าพูดก่อนจะรีบเสริมทันที “หน้าที่หลักของฉันคือดูแลปกป้องนีอา”

“อ๋อ แบบนี้นี่เองถึงว่า… ด่านแรกแข็งแรงดี” รันเลิกคิ้วหัวเราะเบา ๆ อย่างสนใจ

“ก็ต้องกันไว้ก่อนค่ะ คนสำคัญ คนจ้องเยอะ” ซาซ่ายิ้มรับแต่สายตากลับมองนีโออย่างไม่ยอมหลบไปไหน

คมขึ้น บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่เหมือนทุกคนต่างรับรู้แรงปะทะที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดสุภาพเฟรมเป็นคนพูดขึ้นเบา ๆ เหมือนตั้งใจปิดช่องว่างนั้น

“อย่างน้อย… ก็รู้จักกันไว้ก็ดีครับ”