Ep.17: ไกลบ้าน

1762 Words

ลมเย็นพัดผ่านโต๊ะสนามเบา ๆ ใบไม้ไหวซ้อนกับแสงเย็นที่เริ่มคล้อยต่ำ ไอริสนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมมือประสานกันแต่ปลายนิ้วขยับเล็กน้อยทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน ซาร่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองเพื่อนแล้วส่ายหัวเบา ๆ “ถ้าเขาไม่มา เธอคงมองทางเดินจนคอเคล็ด” “เว่อร์น่า” ไอริสหัวเราะกลบเกลื่อน แต่สายตาก็ยังเผลอมองไปทางเดิมอีก จังหวะนั้นเองเงาสองร่างทอดยาวเข้ามาบนพื้นปูนเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทีละนิด ซาร่าเป็นคนเห็นก่อนเธอเหลือบมองไปทางทางเดินแล้วมุมปากก็ยกขึ้นทันที “อ้าว!!” ไอริสเงยหน้าตามและก็เห็นนีโอกับคีลเดินเคียงกันมาสะพายกระเป๋าเหมือนเพิ่งเก็บของเสร็จนีโอยังถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ สีหน้าดูเหนื่อยนิด ๆ แต่โล่งกว่าตอนนั่งทำงานหัวใจไอริสเหมือนกระตุกดวงตาสว่างขึ้นโดยไม่รู้ตัวมุมปากยกขึ้นเอง ก่อนที่เธอจะรีบกดมันลงไอริสสูดหายใจเข้าพยายามนั่งนิ่งพยายามทำเหมือนไม่ได้รอแต่แก้มกลับขึ้นสีจาง ๆ ซาร่าเอียงหน้ามองยิ้มล้อเบา ๆ “ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่แล้วมั้ง” “ซาร่า!!” ไอริสกระซิบเตือนเสียงเบา แต่สายตายังละจากนีโอไม่ได้ นีโอเงยหน้าขึ้นพอดีสายตาทั้งคู่สบกันเสี้ยววินาที ไอริสรีบหลบก้มมองโต๊ะเหมือนกำลังสนใจแก้วน้ำแต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติคีลโบกมือมาก่อน “พวกเธอมานั่งไกลเชียว” “ขอโทษนะ ช้าไปหน่อย งานลากยาว” นีโอเดินตามมาหยุดที่โต๊ะวางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ “ไม่เป็นไร เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน” ไอริสเงยหน้าพยายามคุมเสียงให้ปกติที่สุด ซาร่าหันไปมองทันทีเลิกคิ้วเพราะความจริง… พวกเธอนั่งรอเป็นชั่วโมงแล้ว ไอริสยิ้มกว้าง มือยังวางนิ่งแต่ใต้โต๊ะปลายนิ้วเกร็งนิด ๆ นีโอนั่งลงตรงข้ามสายตาเขาไล่มองโต๊ะก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธออีกครั้ง “รอนานไหม” ไอริสส่ายหน้าเร็วเกินไป “ไม่นาน” ซาร่าหัวเราะในลำคอ “นิดเดียวเอง… แค่มองทางเดินไปยี่สิบรอบเอง” “ซาร่า!!” ไอริสหน้าแดงทันทีคีลหัวเราะออกมาส่วนนีโอชะงักเล็กน้อยแล้วมองไอริสนิ่งขึ้นกว่าเดิมเธอหลบตาแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากซ่อนความดีใจไว้ไม่มิดเลยเพราะสุดท้ายคนที่เธอรอก็เดินมาจริง ๆ โต๊ะเล็ก ๆ ใต้แสงเย็นเริ่มมีชีวิตขึ้น คีลคุยกับซาร่าเรื่องคลาสช่วงบ่าย เสียงหัวเราะแทรกเป็นระยะ แต่มุมหนึ่งของโต๊ะ ไอริสกลับเงียบกว่าปกติ เธอนั่งฟังแต่สายตากลับเผลอมองนีโอบ่อยโดยที่เธอไม่รู้ตัว นีโอนั่งพิงพนักเก้าอี้ปลดกระดุมแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยท่าทางเหนื่อย แต่ดูผ่อนคลายกว่าเมื่ออยู่หน้าจอคอมไอริสแอบสังเกตไม่ใช่แบบตั้งใจมองแต่เป็นแบบที่สายตาหลุดไปหาเอง จังหวะหนึ่งนีโอเงยหน้าขึ้นพอดีสายตาสบกันอีกครั้งคราวนี้ไอริสไม่หลบทันหัวใจเธอกระตุกวูบ นีโอชะงักนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “งานเยอะไหมวันนี้??” คำถามธรรมดา ๆ แต่สำหรับไอริสมันเหมือนประโยคที่เปิดประตูบางอย่างในใจเธอจนต้องรีบตอบออกมา “ก็… พอสมควรค่ะ แต่ไม่หนักเท่าของคุณ” นีโอหัวเราะเบา ๆ “งั้นเราคงรอดทั้งคู่” ประโยคนั้นไม่ได้พิเศษแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เขาให้ทำให้ในอกไอริสอุ่นขึ้นอย่างประหลาดซาร่ามองภาพนั้นเงียบ ๆ แล้วเอนตัวมาหาไอริสกระซิบเสียงเบา “เห็นไหม?? เขาเริ่มคุยกับเธอก่อนแล้ว” “เขาคุยกับทุกคนอยู่แล้ว” ไอริสชะงัก แต่กลับซาร่ายิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ “แต่ไม่ได้มองทุกคนแบบนั้น” ไอริสเงียบแต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเธอหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบกลบความรู้สึกที่เริ่มล้นในหัวมีเสียงหนึ่งดังเบา ๆ หรือว่า… เขาไม่ได้มองเราเป็นแค่เพื่อนร่วมคลาสอย่างเดียว ไอริสเหลือบมองนีโออีกครั้งคราวนี้ไม่ใช่ด้วยความแอบมองแต่มองด้วยความหวังบาง ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจไม่ใช่ความฝันใหญ่แค่ความคิดเล็ก ๆ ว่า บางที… เราอาจมีที่ยืนในโลกของเขาบ้างแล้วก็ได้ ไอริสวางแก้วน้ำลงเบา ๆ พยายามตั้งสติให้เสียงตัวเองนิ่งที่สุด “งานของนาย… ยากมากไหมคะ เห็นนั่งตั้งแต่เช้า” นีโอเหลือบมองแท็บเล็ตในมือ ก่อนยิ้มบาง ๆ “ยากพอสมควรครับ แต่ถ้าไม่เร่ง เดี๋ยวจะตามไม่ทัน” “นายดูจริงจังมากเลยนะ” “ไม่ได้จริงจัง แค่อยากตั้งใจเรียน” “เหนื่อยไหมคะ อยู่ไกลบ้านแบบนี้” ไอริสพยักหน้า เธอฟังด้วยสายตาที่ไม่ได้มองแค่คำพูด แต่เหมือนมองถึงความพยายามของเขา คำถามนั้นทำให้นีโอชะงักไปเสี้ยววินาทีเขาไม่ตอบทันที สายตาเสมองไปที่พื้น ก่อนย้อนกลับมาที่หน้าไอริส “ก็มีบ้างครับ” คำตอบสั้น แต่เสียงเบากว่าปกติ ซาร่าเหลือบมองเล็กน้อยเหมือนจับบรรยากาศได้ คีลเองก็เงียบลง ไอริสยิ้มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ถ้าเหงา… อย่างน้อยก็ยังมีพวกเราอยู่ตรงนี้นะ” นีโอมองเธอคราวนี้นานกว่าทุกครั้ง “ขอบคุณครับ” ไม่ใช่คำพูดพิเศษแต่แววตาที่เขาให้กลับจริงใจกว่าปกติหัวใจไอริสเต้นแรงจนต้องหลบตาอีกครั้งคีลหัวเราะเบา ๆ เพื่อคลายบรรยากาศ “งั้นถือว่าพวกเราคือครอบครัวชั่วคราวของนายแล้วนะ นีโอ” “ครอบครัวชั่วคราว?” นีโอเลิกคิ้ว “ใช่ เวลาเครียดก็เลี้ยงข้าว เวลาเหงาก็ลากไปเที่ยว” ซาร่าพยักหน้าเห็นด้วย “โดยเฉพาะไอริส เก่งเรื่องลากคนออกจากโลกเงียบ ๆ” “ซาร่า…” ไอริสถอนหายใจ แต่แก้มกลับร้อนขึ้นอีก นีโอหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก “งั้นผมต้องรบกวนพวกคุณแล้ว” “เริ่มจากมื้อเย็นวันนี้ก่อนเลย” ไอริสพูดออกมาโดยไม่ทันคิดแล้วก็ชะงัก เธอรีบเสริมเบา ๆ “หมายถึง… ถ้าคุณยังไม่รีบกลับ” “วันนี้ไม่รีบ ไปได้” นีโอมองนาฬิกาข้อมือก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย ประโยคนั้นทำให้ไอริสเผลอยิ้มกว้างขึ้นซาร่าแอบหัวเราะในลำคอคีลลุกขึ้นยืน “งั้นตกลง เดินไปหาอะไรกินกันเถอะ ก่อนพระอาทิตย์หายไปหมด” ทุกคนเริ่มเก็บของนีโอหยิบแท็บเล็ตใส่กระเป๋า แต่จังหวะนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเขาสั่นเบา ๆ เขาหยุดมือดึงมันออกมาหน้าจอสว่างขึ้นชื่อที่คุ้นตาปรากฏอยู่ ‘นีอา’ หัวใจนีโอสะดุดเล็กน้อยแต่เขาไม่ได้รับสายเพราะเขาไม่สะดวกที่จะคุย ไอริสที่ยืนใกล้พอจะเห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของชื่อเธอไม่ถามแต่สายตาเธอเผลอชะงักนีโอมองหน้าจออยู่สองวินาทีก่อนจะกดล็อกแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า “ไปกันเถอะ” เขาพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในอกกลับหนักแปลก ๆ ไอริสเดินข้าง ๆ เขาหัวใจเธออบอุ่นแต่ลึก ๆ ก็เหมือนมีบางอย่างที่เธอยังแตะไม่ถึงส่วนในใจนีโอ… แม้รอบตัวจะเริ่มมีคนใหม่แต่ชื่อเดียวที่ยังสั่นอยู่ในหัวก็ยังเป็นชื่อเดิม ‘นีอา’ อีกฝากของโลก ในห้องนั่งเล่นโต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยชีทข้อสอบ หนังสือหนา ๆ ซ้อนกันหลายเล่ม แก้วกาแฟเย็นวางปะปนกับขนมขบเคี้ยว นีอานั่งตรงกลาง เนโอนั่งฝั่งซ้าย ซาซ่านั่งพาดเก้าอี้ฝั่งขวา ทั้งสามก้มหน้าอ่านหนังสือ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษกับเสียงขีดปากกาเคล้าไปกับความเงียบ “ข้อสิบแปด ใครทำได้บ้าง” ซาซ่าพูดขึ้น พลางหมุนปากกาเล่น “ต้องแทนค่าตรงนี้ก่อน แล้วค่อยกระจาย” เนโอเงยหน้าจากชีท เลื่อนกระดาษมาตรงหน้านีอาก่อนใช้นิ้วลากให้ดูไปพร้อมกับอธิบาย “ไม่งั้นจะติดกับดักโจทย์” นีอาพยักหน้า “อ๋อ… เข้าใจแล้ว” เธอรีบจดตาม ซาซ่ามองสองคนสลับไปมา “พวกแกนี่จริงจังเกินไปไหม นีอาอ่านมาสามรอบแล้ว แต่สมองยังไม่รับเลย” ซาซ่าร้องโวยวายแต่เสียงไม่ดัง “ไม่รับเพราะมัวแต่แชตกับคนอื่นหรือเปล่า” เนโอหัวเราะ “เฮ้ย!! ตั้งใจนะโว้ย” ซาซ่าปาโพสต์อิทใส่เขา นีอาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่นานรอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหายไป เธอก้มอ่านต่อ ทว่าดวงตากลับเผลอไหลไปที่โทรศัพท์ข้างสมุด หน้าจอยังเงียบ ไม่มีแจ้งเตือน ซาซ่าสังเกตทันเธอเอนตัวเข้ามานิดหนึ่ง “คิดถึงพี่นีโออีกแล้วล่ะสิ” “เปล่านะ” นีอาสะดุ้ง เงยหน้ามองทันที “สีหน้ามันฟ้อง” ซาซ่าเลิกคิ้วมองด้วยสายตาล้อเลียน “ช่วงนี้พี่โอไม่ค่อยโทรเหรอ” เนโอชะงักเงยหน้ามองนีอาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ปกติเขากับนีโอไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่แต่เป็นนีอากับนีโอที่คุยกันตลอดเวลา “ก็… ยุ่งกันทั้งคู่ค่ะ” นีอานิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนพยักหน้าเบา ๆ เธอไม่ได้โทษว่าเป็นความผิดของใครแค่ยอมรับความจริงซาซ่าวางปากกาลง ถอนหายใจ “ความห่างมันไม่น่ากลัวหรอก แต่มันน่ากลัวตรงที่ต่างคนต่างลืมกัน” นีอาเงียบเนโอมองหน้าเธอ น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ “ถ้านีอาคิดถึงก็โทรไป อย่ารอจนใจเหนื่อยก่อน” “นีอาไม่อยากรบกวนพี่เขามาก” นีอากำปลายปากกาแน่นขึ้นเล็กน้อย “บางทีคนที่กำลังยุ่ง… อาจจะอยากถูกรบกวนเหมือนกันก็ได้นะ” ซาซ่ายิ้มบาง ๆ นีอามองมือถืออีกครั้งนิ้วเกือบจะขยับไปหยิบแต่ก็หยุดไว้แค่นั้นเธอสูดลมหายใจ ก่อนหันกลับมาที่ชีท “อ่านต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวไม่ทันสอบ” ทั้งสามก้มหน้าอีกครั้งแต่ในความเงียบใจของนีอาไม่ได้อยู่กับข้อสอบทั้งหมด มันลอยข้ามประเทศไปหาคนที่เคยโทรมาหาเธอทุกคืนในวันที่เวลาไม่เคยต้องนัดกัน แต่ตอนนี้กลับเริ่มค่อย ๆ ห่างกันไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more