ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.18: ว่าที่ดาวมหาลัย

วันเวลาผ่านไป จากเด็กมัธยมกลายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเต็มตัว เช้าวันเปิดเทอม ลานหน้าคณะคึกคักกว่าที่เคย ผู้คนเดินสวนกันไม่ขาดสาย เสียงหัวเราะ เสียงทักทาย และเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนผสมกันเป็นบรรยากาศใหม่ของชีวิตวัยมหาลัย

นีอาเดินเข้ามาพร้อมเนโอและซาซ่า เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาพอดีตัว กระโปรงพริ้วตามจังหวะก้าว ผมยาวถูกปล่อยอย่างเป็นธรรมชาติ แค่รอยยิ้มบาง ๆ ก็เรียกสายตาจากคนรอบข้างได้แล้ว

“นั่นใครอะ น่ารักมาก”

“เด็กปีหนึ่งใช่ไหม”

“สวยขนาดนี้ต้องเป็นดาวคณะชัด ๆ” เสียงกระซิบดังมาให้ได้ยินเป็นระยะตลอดทางที่พวกเขาเดิน ซาซ่าเหลือบมองรอบตัวก่อนยิ้มมุมปาก

“ยังไม่ทันเข้าเรียน นีอาก็โดนส่องแล้วนะ”

“ซาซ่า ก็พูดเกินไป” นีอาหัวเราะเบา ๆ เนโอสะพายกระเป๋าเดินข้าง ๆ มองเพื่อนสาวแล้วส่ายหน้า

“ไม่เกินหรอก แกเดินเข้ามาเหมือนไฟสปอร์ตไลฟ์ส่องตาม” นีอาส่ายหน้า แต่แก้มขึ้นสีจาง ๆ เธอไม่ได้ตั้งใจจะเด่น

แค่โตขึ้นและรอยยิ้มของเธอมันยังเหมือนเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิม… คือโทรศัพท์ในมือเธอหน้าจอเงียบสนิท ไม่มีชื่อ “พี่โอ” เด้งขึ้นมาเหมือนก่อน

ช่วงพักเที่ยง นีอานั่งอยู่โต๊ะยาวใต้ตึกเรียน รอบตัวเต็มไปด้วยเพื่อนใหม่ เสียงคุย เสียงหัวเราะไม่ขาดสาย

“นีอา เดี๋ยวเย็นไปถ่ายรูปกิจกรรมกันนะ”

“มีพี่ปีสามอยากรู้จักแกด้วย” เธอยิ้มรับทุกคำชวนอย่างสุภาพ แต่ระหว่างรอยยิ้มมือของเธอกลับเลื่อนไปเปิดมือถือโดยไม่รู้ตัว ไลน์เงียบสายเรียกเข้าไม่มี แชตสุดท้ายกับนีโอ… หยุดอยู่ที่หลายเดือนก่อน ช่วงนี้พี่งานยุ่ง เดี๋ยวโทรนะ หลังจากนั้น

ก็ไม่มี เดี๋ยว ไหนเกิดขึ้นจริง ซาซ่าที่นั่งตรงข้ามเห็นสีหน้าเพื่อนก็เงียบลง

“เป็นอะไร?? คิดถึงพี่นีโออีกแล้วเหรอ??” นีอาชะงัก ก่อนยิ้มบาง

“เปล่า”

“โกหกไม่เก่งเลย พี่นีโออาจจะยุ่งเรื่องเรียนอยู่ก็ได้” ซาซ่าพูดจบแล้วมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ นีอาหลบตาเล็กน้อย นิ้วโป้งไถหน้าจอมือถือซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีอะไรใหม่ขึ้นมา

“หนูไม่ได้โกรธพี่เขานะ” เสียงเธอเบา “แค่… มันเงียบเกินไป” เนโอที่นั่งข้าง ๆ วางช้อนลง

“จากเคยคุยทุกวัน อยู่ ๆ หายไปเป็นเดือน เป็นใครก็ต้องรู้สึกบ้างแหละ”

“พี่เขาไปเพื่อนอนาคตของพี่เขา หนูเองก็ไม่อยากเป็นภาระ” นีอายิ้มบาง ๆ

“แต่แกก็คิดถึงเขาไม่ใช่เหรอ นีอา” ซาซ่าถอนหายใจ ประโยคนั้นทำให้นีอาเงียบไปรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนใหม่แต่ในใจเธอกลับว่างกว่าที่ควรจะเป็น

บ่ายวันเดียวกัน ห้องเรียนปีหนึ่งแน่นไปด้วยนักศึกษา เสียงเก้าอี้ขยับ เสียงเปิดโน้ตบุ๊กดังระงม นีอานั่งแถวกลาง ทันทีที่เธอเข้าไป มีสายตาหลายคู่เงยขึ้นมองโดยอัตโนมัติ

“คนนั้นแหละ ว่าทีดาวคณะ”

“ชื่ออะไรนะ นีอาใช่ไหม” เพื่อนข้าง ๆ หันมายิ้มให้

“เรานั่งด้วยได้ไหม”

“ได้ค่ะ” นีอายิ้มตอบ เธอเข้ากับคนง่าย หัวเราะง่าย พูดสุภาพ ทุกอย่างเหมือนเธอเหมาะกับคำว่า ว่าที่ดาวมหาลัย แต่ระหว่างอาจารย์เริ่มสอน มือถือใต้โต๊ะของเธอกลับสว่างขึ้น ไม่ใช่ชื่อที่เธอรอ เป็นไลน์กลุ่มปีหนึ่ง นีอานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะล็อกหน้าจอ ในใจเธอแอบถามตัวเอง พี่โอ… วันนี้พี่รู้ไหมว่าหนูเปิดเทอมวันแรก

ช่วงเย็น ณ ลานกิจกรรมหน้าคณะเต็มไปด้วยเด็กปีหนึ่งที่ถูกรวมตัวทำความรู้จัก เสียงหัวเราะ เสียงถ่ายรูป เสียงเรียกชื่อกันไม่ขาด นีอาถูกดันไปยืนแถวหน้าโดยไม่รู้ตัว

“คนนี้แหละ ถ่ายเลย”

“ยิ้มหน่อยน้อง!!” แฟลชวาบขึ้นอีกหลายครั้ง รอยยิ้มของนีอาสวย สดใส จนคนรอบข้างเผลอมอง แต่หลังแฟลชสุดท้ายดับลง มือเธอกลับเลื่อนไปที่มือถืออีกครั้ง หน้าจอว่างเปล่า ไม่มีสาย ไม่มีข้อความ ซาซ่ายืนข้าง ๆ เห็นทุกอย่าง เธอเอนมาหากระซิบเบา ๆ

“คนทั้งมหาลัยมองแกอยู่นะ” ทำให้นีอาหันมามองหน้าเพื่อนก่อนซาซ่าพูดต่อ “แต่แกดันมองแค่คนเดียว” นีอาหัวเราะเบา ๆ เสียงเหมือนยิ้มแต่ไม่ถึงตา

“ก็พี่ชายคนเดียวของนีอา… เขาไม่มีเวลามองกลับมาแล้ว” ซาซ่าเงียบเนโอที่ยืนอยู่อีกฝั่งพูดขึ้นช้า ๆ

“นีอา โตขึ้นแล้วนะ สักวันจะต้องมีแฟน พี่นีโอก็เหมือนกัน” เนโอพูดขึ้นช้า ๆ คำพูดนั้นเหมือนเบา แต่กลับกระแทกลงกลางอกเธอ นีอาหันไปมองเนโอ รอยยิ้มบาง ๆ ค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ จางลง

“นีอาไม่ได้อยากได้แฟนสักหน่อย” เสียงเธอเบา แต่จริงจังและหนักแน่น ซาซ่าหันมามองเพื่อนทันที แต่สายตาของนีอาเหม่อมองออกไปไกลกว่าลานกิจกรรม แสงไฟยามเย็นเริ่มเปิดทีละดวง ผู้คนเดินผ่านไปมาเหมือนทุกคนมีที่ของตัวเอง

“นีอาแค่อยากมีพี่ชายที่คอยดูแล… เหมือนเดิม” คำว่า เหมือนเดิม หลุดออกมาช้า ๆ “เมื่อก่อน ไม่ว่านีอาจะอยู่ตรงไหน พี่นีโอจะคอยดูแลเสมอ” เธอกำมือแน่นขึ้น

“กินข้าวหรือยัง เหนื่อยไหม กลับบ้านหรือยัง” เสียงเธอไม่สั่น แต่แววตากลับสั่นแทน

“ตอนนี้ นีอาอยู่ท่ามกลางคนเป็นร้อย” นีอาหัวเราะออกมาเบา ๆ “แต่กลับไม่รู้สึกว่ามีใครเหมือนพี่นีโออยู่จริง ๆ เลย” ซาซ่าเม้มปาก ไม่พูดแทรก เนโอเงียบนีอาก้มมองหน้าจอมือถืออีกครั้งยังว่างเปล่าเหมือนเดิม

“นีอาไม่ได้อยากรั้งพี่เขาไว้” เธอพูดต่อ “แค่… อยากให้รู้ว่า ถึงพี่จะโตไปไกลแค่ไหน ยังมีน้องคนนี้ที่ยืนอยู่ที่เดิม” ลมเย็นพัดผ่านลานกิจกรรม ใบไม้ไหวเบา ๆ เหมือนเสียงถอนหายใจของบางอย่างที่กำลังหายไป ซาซ่าเอื้อมไปจับมือเพื่อนแน่นขึ้น

“แกไม่ได้อยู่คนเดียวนะนีอา” นีอายิ้มให้แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่อุ่นเท่าเดิม

ภายในคอนโดใกล้มหาลัยนีอานั่งพิงหัวเตียง หนังสือเปิดค้างแต่ไม่ได้อ่าน โทรศัพท์มือถือยังอยู่ในมือก่อนเธอจะกดเข้าหน้าแชตของ ‘พี่โอ’ เลื่อนย้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ ข้อความเมื่อก่อนยังอยู่ครบ

Neo : ถึงแล้วบอกพี่นะ

Neo : อย่านอนดึก

Neo : ‘พี่อยู่ตรงนี้ แต่คำว่า ตรงนี้ เหมือนย้ายที่ไปแล้ว นีอากดโทร สัญญาณดังช้า ๆ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… หัวใจเธอเต้นตามจังหวะนั้น จนสุดท้ายสายตัด เงียบ เธอมองหน้าจอค้างอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพิมพ์ข้อความ

Ne-R : วันนี้หนูเปิดเทอมวันแรกนะคะ

Ne-R : คนเยอะมาก

นีอามองข้อความที่เธอส่งไปแต่ยังไม่มีคำว่า ‘อ่าน’ มีเพียงแค่คำว่า ‘ส่งแล้ว’ เท่านั้น นีอาวางมือถือข้างหมอนเอนตัวลง เพดานขาว ๆ ไม่ได้ให้คำตอบอะไร เธอหลับตาลงพูดคนเดียวกับความเงียบภายในห้อง

“พี่โอ… หนูยังอยู่ตรงนี้นะ หนูคิดถึงพี่” ไม่มีเสียงตอบมีเพียงหัวใจของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ค่อย ๆ เรียนรู้ว่าการโตขึ้นบางครั้งไม่ได้เจ็บเพราะโลกเปลี่ยนแต่เจ็บเพราะคนที่เคยเป็นโลกค่อย ๆ เดินออกไปไกลกว่าเดิมทุกวัน