ห้ามรัก พี่ชายแสนดี

Ep.20: เซอร์ไพรส์

แสงแดดสีเหลืองยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างทาบลงบนเตียงนอนในห้องของนีอา เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น เสียงนกร้องเบา ๆ จากสวนหลังบ้านทำให้รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

นีอานอนมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ผมยาวยุ่งนิด ๆ จากการนอนทั้งคืน เธอเอื้อมหยิบมือถือจากหัวเตียงตามความเคยชิน ไม่มีแจ้งเตือน ไม่มีสายที่รอ นีอาสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ นีอาเดินลงมาชั้นล่างด้วยรอยยิ้มสดใสที่เธอพยายามติดไว้บนใบหน้า แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น สายตาก็สะดุดกับร่างสูงที่คุ้นเคย เท้าของเธอหยุดกึกหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติพี่นีโอ… ความคิดแรกทำให้เธอยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับค้างกลางอากาศ เมื่อเห็นว่าข้างกายเขา… มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย

ผู้หญิงรูปร่างเพรียว ผมยาวเป็นลอนสีทอง สวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนของนีโอที่ดูใหญ่กว่าตัวเองเล็กน้อย ในมือถือแก้วกาแฟ ยิ้มบาง ๆ ให้เขาอย่างสนิทสนม ภาพตรงหน้าทำหัวใจของนีอาเหมือนถูกบีบลงจนแทบหายใจไม่ออก ความดีใจที่พุ่งขึ้นเมื่อครู่ ค่อย ๆ แตกสลาย เหลือเพียงความว่างเปล่าเย็นเฉียบ

เธอยืนนิ่งค้างอยู่บนขั้นบันได ไม่ก้าวลง ไม่ถอยกลับ ราวกับคนที่เผลอเปิดประตูเข้ามาในโลกที่ไม่ใช่ของตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะด้วยท่าทางธรรมดาแต่สำหรับนีอา… มันไม่ธรรมดาเลย ปลายนิ้วเธอกำราวบันไดแน่นลมหายใจที่เคยเบากลับหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเคยคิดไว้ว่าถ้าได้เจอนีโออีกครั้ง เธอคงจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจ จะวิ่งเข้าไปกอดให้หายคิดถึง จะถามว่าเขาหายไปไหน เป็นยังไงบ้าง แต่ตอนนี้… เธอกลับไม่รู้ว่าตัวเองควรยืนอยู่ตรงไหนกับภาพนี้ นีโอหันมาเห็นเธอพอดีสายตาทั้งสองสบกัน

“นีอา!?”

ผู้หญิงข้างกายเขาหันมามองตาม นีอารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปเสี้ยววินาที เธอฝืนยิ้ม รอยยิ้มสุภาพเหมือนใช้กับคนแปลหน้า

“พี่นีโอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมไม่เห็นบอกกันล่วงหน้าเลย” น้ำเสียงราบเรียบกว่าที่ควรเป็น นีโอชะงักเล็กน้อยเหมือนสังเกตอะไรบางอย่างในแววตาของเธอ

“อยากเซอร์ไพรส์” คำตอบสั้น ๆ แต่สายตากลับจับอยู่ที่ใบหน้านีอานานกว่าปกติ เหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างในนั้น

“ค่ะ… เซอร์ไพรส์จริง ๆ” นีอาพยักหน้าด้วยรอยิ้มที่ยิ้มแค่ปากแต่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนสายตาจะเผลอเลื่อนไปมองผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ใกล้เกินไป สนิทเกินไป เหมือนภาพที่ไม่ควรอยู่ในบ้านหลังนี้ ผู้หญิงผมทองยิ้มให้เธออย่างเป็นกันเอง

“สวัสดี เธอคือน้องสาวของนีโอ นีอาใช่ไหม??” น้ำเสียงสดใสราวกับรู้จักชื่อเธอมานานแล้วนีอาชะงักเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“ค่ะ”

“ฉันชื่อไอริส” เธอยื่นมือมาให้ “เป็นเพื่อนนีโอ” คำว่า เพื่อน ฟังดูเบา แต่มันกลับหนักแน่นกดลงในอกนีอาอย่างประหลาด นีอายื่นมือไปจับตอบ มือของไอริสอุ่นและมั่นใจต่างจากมือของเธอที่เย็นกว่าที่ควรจะเป็น

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” รอยยิ้มของนีอายังสุภาพแต่ไม่ถึงดวงตา นีโอเหลือบมองมือของทั้งสองคนก่อนจะพูดขึ้น

“พี่กับไอริสเพิ่งมาถึง ยังไม่มีที่พักเลยพามาพักที่บ้านก่อน”

“อ๋อ ค่ะ” นีอาพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่ในใจกลับเจ็บปวดไปหมด ไอริสหัวเราะนิดหนึ่งมองหน้านีโอด้วยสายตาสื่อความหมาย

“นีโอดูแลดีมากค่ะ ตั้งแต่สนามบินเลย” ประโยคธรรมดาแต่กลับเฉือนลึกกว่าที่ควรจะเป็น นีอายิ้มบาง ๆ

“พี่นีโอเก่งเรื่องดูแลคนอื่นอยู่แล้วค่ะ” พูดเหมือนเรื่องทั่วไปทั้งที่จริง… เธอเคยคิดว่าหน้าที่นั้น เป็นของเธอคนเดียว บรรยากาศเงียบลง มีเพียงเสียงน้ำด้านนอกที่ไหลกระทบตลิ่งเบา ๆ

นีโอมองนีอานานกว่าปกติเหมือนเริ่มรู้ว่า การกลับมาครั้งนี้… ไม่ได้มีแค่ความดีใจรออยู่ แต่ยังมีหัวใจของใครบางคน

ที่กำลังเริ่มไม่แน่ใจว่าตำแหน่งข้างกายเขา… ยังเป็นของเธออยู่หรือเปล่า

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบตึงเหมือนอากาศถูกดึงให้หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว มีเพียงเสียงน้ำจากแม่น้ำด้านนอกกระทบตลิ่งเบา ๆ ก่อนจะมีเสียงประตูปูนเลื่อนเปิด ครืด…

“นีอา ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงแม่ดังขึ้นตามปกติ แต่กลับขาดหายไปกลางประโยคเพราะภาพตรงหน้าทำให้เท้าชะงัก แด๊ดที่เดินตามหลังมาหยุดตามทันที สายตาทั้งคู่เงยขึ้นพร้อมกันและเวลาราวกับหยุดไปเสี้ยววินาทีร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่กลางห้องแม่อ้าปากค้างถุงของในมือแทบหลุด

“นีโอ!?”

“กลับมาแล้วเหรอ??” แด๊ดขมวดคิ้วชั่วครู่ก่อนจะมองลูกชายด้วยสายตาสำรวจถึงความเปลี่ยนแปลง

“ครับ แด๊ด” นีโอหันไป แม่รีบก้าวเข้ามาเร็วเกินวัย มือจับแขนเขาแน่น เหมือนกลัวว่าถ้าไม่แตะไว้ ภาพตรงหน้าจะหายไป

“ทำไมไม่บอกก่อนล่ะลูก แม่จะได้ไปรับที่สนามบิน” น้ำเสียงทั้งดีใจทั้งบ่น แด๊ดหัวเราะในลำคอ ตบไหล่ลูกชายแรงกว่าปกติ

“ไอ้นี่ ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อย” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นคึกขึ้นทันทีรอยยิ้ม เสียงพูด เสียงหัวเราะ อบอุ่นเหมือนวันที่เขาไม่เคยจากไป จนแม่เพิ่งสังเกตเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างนีโอ

“แล้วนี่??”

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไอริส เป็นเพื่อนนีโอจากต่างประเทศค่ะ” ไอริสขยับตัว ยิ้มสุภาพ แม่ยิ้มกว้างทันที

“ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ” แด๊ดพยักหน้า

“หิวไหม เดี๋ยวให้แม่ครัวทำอะไรเพิ่มให้” ไอริสหัวเราะเบา ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

เสียงสนทนาเริ่มไหลต่อ เหมือนทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ เหมือนการกลับมาของนีโอ ควรมีแต่ความสุขเท่านั้น แต่ตรงมุมห้องนีอายืนเงียบรอยยิ้มยังติดอยู่ที่มุมปาก แต่หัวใจกลับไม่เข้าจังหวะกับห้องนี้เลย ทุกเสียงหัวเราะเหมือนลอยผ่านเธอไป ไม่แตะตรงอก เธอมองพ่อแม่ที่ยิ้มกว้าง มองนีโอที่ยืนอยู่กลางวง มองผู้หญิงผมทองข้างกายเขา แล้วค่อย ๆ รู้สึกว่า ตัวเองเหมือนยืนอยู่ผิดตำแหน่ง ทั้งที่นี่คือบ้านของเธอ ทั้งที่นี่คือพี่ของเธอ แต่กลับเหมือนเป็นแขกคนหนึ่งในฉากที่ไม่ถูกเตรียมไว้ให้ แม่หันมาเห็นเธอพอดี

“นีอา ทำไมยืนอยู่ตรงนั้นล่ะลูก มาหาพี่เร็ว” ทุกสายตาหันมา นีอาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม ก้าวลงมาช้า ๆ แต่ทุกก้าวหนักกว่าที่ควรจะเป็น นีโอมองเธอสายตาเหมือนจะถามอะไรบางอย่างแต่ยังไม่ได้พูด และนีอารู้ดีว่าในขณะที่ทุกคนดีใจ

หัวใจของเธอกลับกำลังถามเงียบ ๆ ว่าการกลับมาครั้งนี้ของพี่นีโอ… ยังมีที่ให้เธออยู่เหมือนเดิมไหม