Ep.11: แผนง้อ

1464 Words

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ เสียงเครื่องยนต์ดับลงแล้วแต่บรรยากาศในรถกลับยังตึงเหมือนถูกดึงค้างไว้ตลอดทาง นีโอนั่งนิ่งหลังพวงมาลัยสายตามองตรงไปข้างหน้าเหมือนยังไม่ยอมออกมาจากความคิด มือใหญ่จับพวงมาลัยแน่นกว่าปกติ ทั้งที่รถหยุดแล้วแต่ใจเขากลับยังไม่หยุด ภาพในห้างวนซ้ำไม่เลิกรอยยิ้มของนีอา สายตาคนอื่นที่มองเธอ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่บีบอกเขาโดยไม่ขออนุญาต ทั้งหวง ทั้งหงุดหงิด ทั้งไม่เข้าใจตัวเอง ด้านหลังเนโอนั่งหลังตรง เงียบผิดปกติวิสัยราวกับไม่กล้าหายใจแรง ส่วนนีอากอดกระเป๋าไว้แน่นกับอก ลอบกลืนน้ำลายเป็นระยะ หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะความเงียบของพี่ชายทำให้รู้สึกหวาดหวั่น ทั้งที่นั่งอยู่ใกล้แค่นี้ เมื่อรถจอดสนิท นีโอปลดเข็มขัดเปิดประตูลงจากรถก่อนเสียงประตูปิดดังชัดเหมือนตัดบทสนทนาทั้งหมดนีอากับเนโอมองหน้ากันเล็กน้อย “พี่นีโอโกรธจริง ๆ ด้วยแฮะ” เนโอกระซิบเสียงเบาทั้งที่ภายในรถเหลือกันอยู่แค่สองคน “หนักกว่าที่คิดอีก” นีอาพยักหน้าเบา ๆ อย่างเห็นด้วย ทั้งสองรีบลงจากรถ เดินตามร่างสูงเข้าไปในบ้านภายในบ้านเงียบผิดปกติราวกับบ้านทั้งหลังรับรู้อารมณ์เจ้าของมัน นีโอถอดรองเท้าวางกุญแจบนโต๊ะเสียงเบา ก่อนจะเดินผ่านสองพี่น้องเหมือนไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้น “พี่นีโอ…” เสียงนีอาเบาและสั่นนิดเดียว ไม่มีคำตอบ เขาเดินขึ้นบันไดต่อ เนโอรีบวิ่งไปขวาง “พี่ จะไม่พูดกับพวกผมจริง ๆ เหรอ” นีโอหยุดฝีเท้า แต่ไม่หันมา น้ำเสียงเรียบออกมาช้า ๆ “พี่ไม่ได้โกรธ” “พี่แค่ไม่อยากพูดตอนนี้” คำตอบนั้นไม่ได้แรง แต่กลับทำให้นีอารู้สึกเหมือนมีช่องว่างบางอย่างถูกสร้างขึ้นตรงกลางอก เธอรีบเดินขึ้นไปอีกขั้น ยืนอยู่ด้านหลังเขา “หนูขอโทษนะคะ พี่นีโอ… หนูไม่น่าไปเที่ยวโดยไม่บอกพี่ก่อน” นีโอเงียบ กรามขยับนิดเดียว เหมือนกลืนความรู้สึกบางอย่างกลับเข้าไป เนโอรีบเสริม “ผมผิดเองครับ ผมเป็นคนชวน ถ้าพี่จะดุก็ดุผมคนเดียวก็ได้” นีโอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมา สายตาคมมองลงมา ไม่แข็งเหมือนตอนอยู่ห้าง แต่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่หนักกว่า “พี่ไม่ได้โกรธเรื่องไปเที่ยว” เขาพูดช้า “พี่โกรธที่ไปแล้วไม่บอกพี่” สายตานั้นหยุดที่นีอา ทำให้เธอเผลอกำชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นแรง “ถ้าพี่ไม่บังเอิญเจอ…” เสียงเขาต่ำลง “พี่จะรู้ไหมว่าพวกเธออยู่ที่ไหน กับใคร” คำถามนั้นไม่ใช่คำดุ แต่มันคือความกลัวที่ซ่อนอยู่ “นะ... หนูไม่ได้คิดไกลขนาดนั้นค่ะ หนูขอโทษ” นีอาก้มหน้าอย่างคนรู้สึกผิดเต็มที่ “นั่นแหละ… ที่พี่กลัว” นีโอพยักหน้าเล็กน้อย เขามองเธออีกครั้ง “กลัวว่าจะเกินอันตรายขึ้นแล้วพี่มาช่วยไม่ทัน” คำพูดนั้นตรง และหวงอย่างไม่ปิดบังบรรยากาศเงียบงัน ก่อนนีโอจะหันกลับ “ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” คำพูดเหมือนไม่ใส่ใจแต่ท่าทางยังไม่หายงอน ร่างสูงหายเข้าไปในห้องทำงาน ประตูปิดลงเบา ๆ นีอากับเนโอยืนค้าง มองสบตากันอย่างคิดหนัก “งานนี้ยากกว่าขอเงินอีก” เนโอถอนหายใจยาว “พี่นีโองอนเงียบ น่ากลัวกว่าตอนโกรธอีกนะ” นีอาหลุดหัวเราะนิด ๆ ทั้งที่ใจยังรู้สึกผิด “ต้องง้อแล้วล่ะ… ก่อนที่พี่จะเย็นชาใส่จริง ๆ” เนโอก้มลงกระซิบข้างหูเหมือนวางแผนลับ “งั้นเรามาช่วยกันคิดค่ะ” นีอาพยักหน้า สายตามุ่งมั่นขึ้น สองพี่น้องนั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนกำลังประชุมลับ นีอากอดหมอนแน่นเหมือนกอดความกังวลของตัวเองไว้ เนโอกางมือถือทำหน้าจริงจังเกินเหตุ “โอเค… วิเคราะห์ศัตรู” “พี่นีโอไม่ใช่ศัตรูนะ” นีอารีบแก้คำพูดของนีโอ เพราะนีโอไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นพี่ชายขี้หวงต่างหาก “ศัตรูของความสงบในบ้านต่างหาก” เนโอถอนหายใจ “พี่นีโองอนเงียบแบบนี้ น่ากลัวกว่าตอนดุอีก” “งั้น… เริ่มจากของกินดีไหมคะ พี่นีโอชอบกาแฟร้อนกับขนมปังเนย” นีอาเม้มปากแน่นก่อนจะเสนอความคิด “ดี!! แผนที่ไม่ตาย” เนโอยกนิ้วอย่างเห็นด้วย ไม่นานกลิ่นกาแฟก็ลอยคลุ้ง นีอาทาเนยบนขนมปังอย่างตั้งใจเหมือนทำการบ้านสำคัญ เนโอช่วยจัดถาด วางโน้ตเล็ก ๆ นีอาเขียนช้า ๆ ขอโทษนะคะพี่นีโอ หนูไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เป็นห่วง ต่อไปหนูจะบอกพี่ทุกครั้ง เนโอมองแล้วยิ้ม “เพิ่มลายเซ็นด้วย จะได้รู้ว่ามาด้วยใจจริง” หน้าห้องทำงาน ไฟยังเปิดอยู่ ประตูปิด นีอาสูดหายใจ เคาะเบา ๆ “พี่นีโอคะ… หนูเอากาแฟมาให้” เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงต่ำจะตอบ “วางไว้หน้าห้องก็ได้” คำตอบนั้นทำให้นีอาใจหวิว เธอหันไปมองเนโอเหมือนจะร้องไห้ “แผนสอง” เนโอกระซิบ นีอาเปิดประตูแง้มเข้าไป โผล่หน้าเข้าไปนิดเดียว “แต่มันจะหกค่ะ… ถ้าไม่มีคนถือ” นีโอเงยหน้าจากโต๊ะ สายตาคมปะทะกับดวงตาใสที่สั่นนิด ๆ นีอาขยับเข้าไปอีกก้าว วางถาด แล้วนั่งยองข้างโต๊ะเหมือนเด็กทำผิด “หนูไม่อยากให้พี่เงียบใส่หนู…” คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมความกลัวจริง ๆ นีโออ่านโน้ตช้า ๆ ความแข็งในอกค่อย ๆ อ่อนลง “พี่ไม่ได้อยากทำแบบนั้น” เนโอเสริมจากข้างหลัง “พี่ก็รู้ว่านีอาใจบางนะครับ” “นายก็ผิด” นีโอหันไปมอง “ครับ ผิดมากครับ” นีอาขยับเข้าใกล้อีกนิด วางคางบนขอบโต๊ะ “ต่อไปหนูจะบอกพี่ทุกครั้งก่อนออกไปไหนค่ะ” นีโอมองใกล้ ๆ เห็นขนตาเธอสั่น เขาเอื้อมมือมาดันหน้าผากเธอเบา ๆ โป๊ก “รู้ไหมว่าพี่หวงแค่ไหน” เสียงเขาต่ำ อ่อน และจริงใจ “พี่ไม่ได้หวงเพราะไม่ไว้ใจ… แต่เพราะพี่ไม่อยากให้ใครพาเธอออกจากสายตาพี่ไปง่าย ๆ” นีอาหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ตาร้อน “รู้แล้วค่ะ… วันนี้พี่ทำหน้าดุเหมือนจะกินหนูได้ทั้งคน” เนโอหลุดหัวเราะ นีโอเหลือบมองค้อน แต่ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ เนโอกระซิบ “ภารกิจง้อ… สำเร็จห้าสิบเปอร์เซ็นต์” “เหลืออีกห้าสิบคืออะไรคะ” “ต้องทำให้พี่ยิ้ม” นีอาหันไปยิ้มหวานที่สุด “พี่นีโอคะ…” “ว่าไง” “พี่หายงอนแล้วใช่ไหม” นีโอมองหน้าเธอเงียบไปครู่หนึ่ง ความดื้อในอกค่อย ๆ พังลง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เกือบแล้ว” แต่ครั้งนี้มุมปากเขายกขึ้นเอง โดยไม่ต้องฝืนเลย นีอามองภาพนั้นเหมือนหัวใจถูกปลดล็อก ความอุ่นไหลขึ้นมาจนเธอเผลอลุกขึ้นจากท่านั่งยอง “งั้น…” เธอขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว ลังเลนิดเดียวก่อนจะตัดสินใจ แล้วกอดเขา แขนเล็กโอบรอบเอวนีโอแน่น แก้มซบลงกับอกกว้างเหมือนกลัวว่า ถ้าปล่อยมือไปเมื่อไหร่ ความอบอุ่นนี้จะหาย นีโอชะงัก ร่างสูงแข็งค้างไปชั่ววินาที เหมือนไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำตรงหน้าหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่ขออนุญาต “นีอา…” เสียงเรียกต่ำ ๆ หลุดออกมาเองแต่แทนที่จะผลักออก มือเขากลับค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะวางลงบนหลังเธอเบา ๆ อ้อมกอดนั้นไม่แน่นนัก แต่เต็มไปด้วยการยอมแพ้นีอาขยับกอดแน่นขึ้นอีกนิด “หนูไม่ชอบเวลาพี่โกรธ…” “มันเหมือนพี่จะไกลจากหนูไปเลย” คำพูดนั้นทำให้อกนีโอหวิว เขาก้มลงเล็กน้อย หน้าผากแตะเส้นผมเธอ “พี่ไม่ได้ไปไหน” เสียงเขาเบาแต่มั่นคง “แค่บางทีพี่ไม่รู้จะจัดการกับความหวงของตัวเองยังไง… เลยเผลอทำตัวแข็งใส่เธอ” นีอานิ่ง ฟังทุกคำด้วยหัวใจที่สั่นไหว “พี่โกรธก็ได้ค่ะ” “แต่ขออย่าผลักหนูออกก็พอ” คำขอเล็ก ๆ แต่หนักแน่น นีโอสูดหายใจลึกก่อนกอดตอบกลับจริง ๆ ครั้งแรกแขนเขาโอบรอบไหล่เธอดึงร่างเล็กเข้ามาแนบอก แน่นพอให้รู้ว่า… เขาหวงจริง “จำไว้” “ต่อให้พี่งอนแค่ไหน เธอก็ยังอยู่ในอ้อมแขนพี่” นีอายิ้มทั้งที่หน้าแนบอกเขา “งั้น… พี่หายโกรธแล้วใช่ไหมคะ” นีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “หายตั้งแต่นีอากอดพี่แล้ว”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more