~Işıl~ Yiğite baktığımda baygın gözlerle tavanı izlediğini gördüm. Bir doktor elinde iğneyle ona gidiyorduki Yiğit o iğneyi gördü ve hemen elini uzatıp "anneğ!" dedi korkuyla. Hemen yanına gittim ve doktora "birdakika" diyip Yiğitin yanına çöktüm. "Sadece iyileşmen için birtanem. Sadece bir kaç saniye acıyacak tamam mı?" diyip yanağını öptüm. Gerçekten yanıyordu. Ağlamaya başlayıp "hayıy istemiyoyum!" dedi ve kalkmaya çalıştı. Onu hafifçe yatağa bastırdım ve "annecim yapma bunu" dedim üzgünce. "Hayıy!" diyip debelenmeye başladı. Onu böyle görmek canımı yakıyordu... "Yiğit..." diyip onunla konuşmaya çalıştım ama debelenip ağladığı için beni duymadı. Birden Ateş yanıma eğilip Yiğitin yanağını tuttu ve "bu hareketler sana yakışıyor mu ufaklık?" dedi. Yiğit debelenmeyi kesip ona baktı.

