Toplantı odasında soğuk camların ardında Boğaz’ın suları titreyerek akarken, Leyla ve Berzan arasında yavaş ama yoğun bir sessizlik örülüyordu. Göz göze gelmek, sözcüklerden daha fazlasını söylüyordu artık.
Leyla, bir adım daha attı. Aralarındaki mesafe kapanmaya başlamıştı. “İstanbul sana yakışmamış,” dedi yarı şaka, yarı kırgın bir ifadeyle.
Berzan dudaklarının ucunda ince bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Ben de senin burada bu kadar güçleneceğini tahmin etmemiştim. Ama gözlerin hâlâ aynı.”
Leyla gözlerini kaçırdı. “Sadece gözlerim mi?”
Berzan cevap vermedi. Onun yerine adımlarını ona doğru atarak masayla arasındaki engeli kaldırdı. Şimdi neredeyse karşı karşıya duruyorlardı. Birbirlerine günlerce dokunmadan, ama sürekli hissederek yürüttükleri o mesafeli dans, artık dar bir alana s
