Matapos namin magusap ni Nathan at matapos ko siyang kantahan ay hindi na muli akong nagbalak pang kausapin ito at mas piniling manahimik na lamang habang nakatingin sa karagatan. Mabuti na lamang at sinamahan lang ako nito na tanawin ang dagat habang naghihintay sa isla nang tahimik.
Makalipas ang mga nagdaang mga minuto ay kulang nalang matulog ako sa kinakatayuan namin. Subalit nagising ang aking diwa nang mahagilap ang maliit na pigura na ng isang isla na nagmumula sa malayo. Isiningkit ko pa ang aking mga mata upang tuluyan ngang matanaw ito. Tinitigan ko lamang ito upang makumpirma kung patungo nga ba kami sa islang iyon at nang madatnan ko ang kagandahan nito mula dito sa aming posisyon, bigla akong napasinghap sa ganda ng tanawin.
“Ang ganda...” Tanging sabi ko habang nakatingin
