UNHINGED OBSESSION

Chapter 06

Nikolo was in a very mad mood today. All he wanted to do was to blow off some steam.

Nakahandusay sa sahig sa kanilang warehouse ang ibang mga tauhan. Mga bugbog ang katawan. Ang iba ay may mga bali pa. Some even lost their teeths. Kanina pa nakikipag-sparring si Nikolo sa mga tauhan, pero sa lagay ng kaniyang tauhan ay hindi lang sparring ang ginawa ni Nikolo.

He was seeing red. How dare that man touch what's his! Tanginà! Gusto niyang saktan ang lalaking 'yon. That man had seen the body he craves for. That fúcking man ran down his filthy hands of his property! Baka kung hindi lang siya napigilan ni Rocco,napatày niya na siguro ang lalaki. Baka hindi bato ang binato niya kundi bala ng baríl.

“Boss, have mercy on my soldiers. They are new trainees.” Rocco said.

Pinahir ni Nikolo ang pawis sa noo. Halos bente na katao ang nasa sahig at walang mga malay pero hindi pa rin sapat para sa kaniya upang mawala ang kung ano mang nararamdaman. He can't explain it but he wanted to kíll someone right now.

“You're not training them enough, Rocco. Your soldiers are still weak shíts!” Anas ni Nikolo saka sininyasan na palapitin ang isa pang tauhan para makipag-saprring.

Malakas na tumawa si Rocco. Nanonood lang sila sa gilid kasama si Cesare na walang emosyon nakatingin kay Nikolo na walang habas na pinapalipad ang kamao nito sa tauhan.

“They are not weak, boss. You're just too much for them to handle.” Komento ni Rocco.

Nikolo was totally fired up. His adrenaline was rushing through his veins like a damn river. Hindi sapat sa kaniya lahat. He wasn't satisfied enough. Mas lalo lang tuloy nadadagdagan ang inis niya.

Maya maya pa, biglang tumayo si Cesare at hinubad nito ang relo na suot at matimid na nilagay iyon sa lamesa. Sumipol si Rocco dahil alam na nito kung bakit ginawa iyon ni Cesare.

“Looks like it's going to be fun,” galak na sambit ni Rocco at puwesto ng maayos na para bang manonood lang sila ng palabas.

On his peripheral vision, Nikolo saw what Cesare was doing. Napatigil siyang sa ginagawa at ngumisi.

His adrenaline was pumping, mas dumoble pa iyon kumpara kanina.

Lumapit sa harapan niya si Cesare at yumukod bago muling tumingin sa kaniya.

“Don't have mercy on me, Don Nikolo.” Saad ni Cesare dahilan para mas lalong ngumisi si Nikolo.

“Give me a good fight, Cesare...” nabuhayan ng dugó si Nikolo.

After that, Cesare throws punches on Nikolo which he clearly dodges it fast. Nagpapalipad sila ng mga suntok sa isa't-isa. At naiiwasan nila iyon.

Nikolo and Cesare battled in hand to hand combat. At parehas silang hindi nagpapatalo. Mas lalong nasiyahan si Nikolo. Cesare is good at fighting just like him.

Napapatamaan nila ang isa't-isa at walang may tumitigil. Nikolo sway his right feet on the side. Dahil blind spot iyon ni Cesare, hindi niya nakita kaya natamaan siya sa tagiliran ng sipa ni Nikolo.

“Is this the best you can have, Cesare?” Nikolo mocked. “I'm not satisfied yet.”

Cesare made his stance and shrugged off.

“I'm just starting...” mabilis na lumapit si Cesare at sinuntok si Nikolo, sapol sa panga. “Told you.”

Nagsimula ulit na maglaban ang dalawa. Ngayon, wala nang natatamaan. Nagiging mabilis ang bawat kilos kaya halos hindi na masundan. Rocco on the other hand was enjoying himself watching. Ngayon na lang ulit siya nakakita ng ganoon ka-intese na laban.

Both Nikolo and Cesare was throwing strong punches at each other. Malalakas na suntok ang pinapakawalan ng dalawa. Bawat sipa, bawat suntok. Hindi na basta lang sparring 'to. Parang nagiging totoo na.

Mas lalong nag-init ang dugó ni Nikolo nang sumago na naman sa isipan niya kung papaano paglandasin ng putàngina lalaking 'yon ang mga daliri sa babaeng pagmamay-ari niya. How that fúcking man dares to touch what's his. He was imagining it— hat he saw the other night. Nabuhay ulit ang kakaibang emosyon sa dibdib niya.

Lalong lumalakas ang bawat suntok na pinapakawalan ni Nikolo. Ramdam iyon ni Cesare. At kahit si Rocco na nanonood lang, alam nitong hindi na nagpipigil si Nikolo. It was visible on Cesare face. Cesare was flinching everytime he receives Nikolo's aims.

Nagdilim ang buong mukha ni Nikolo. The image he saw last night was playing on his mind vividly. There was a killíng intent on Nikolo's mind. Nag-iba bigla ang aura ni Nikolo. Mabigat ang mga suntok nito.

Nawala sa sarili si Nikolo, like he wasn't on himself anymore. Hindi niya na namamalayan na bawat suntok na pinapakawalan niya ay natatamaan si Cesare. Hindi na magawang nakailag si Cesare.

Napatayo si Rocco— wala na ang ngiti sa labi. He knows that it's bad now. Parang hindi na si Nikolo ang nakikita niya. It was someone... someone that he hasn't seen for years.

“Shît...” marahang mura ni Rocco nang tamaan si Cesare ng malakas na suntok sa sikmura. Nikolo was about to throw another punch that could be fatal for Cesare. Rocco reached Nikolo's hand to stop it.

“Boss! Boss!” Rocco called out Nikolo, pero sumalubong lang ang matalim na mata ni Nikolo. “Patày...” Tanging nasabi na lang ni Rocco dahil napunta sa kaniya ang atensyon ni Nikolo.

Nikolo was like a madman. Parang lasing na nag-aamok at wala na sa sarili at tamang pag-iisip.

He snapped.

“f**k!” Rocco groaned when Nikolo punches him real hard. “Aray ko!”

Hindi na nila mapigilan si Nikolo. He was too much for them to handle. Si Cesare, puno na nang dúgo sa katawan. Kung hindi pa nila mapapakalma si Nikolo, ikakamatày nila iyon.

Parang nababaliw na si Nikolo... dahil lang sa isang babae na pilit niyang inaangkin na kan'ya.

Bugbog sarado na sina Césara at Rocco nang biglang may nakisali, at malakas na sinuntok si Nikolo sa panga.

Lahat sila nabigla. Lahat sila natahimik. Nakahinga ng maluwag sina Nikolo at Cesare nang makita na parang bumalik ulit sa ulirat si Nikolo.

“What the f**k do you think you're doing Nikolo!” Singhal ng lalaki na sumapak kay Nikolo.

Nabalik sa tamang pag-iisip si Nikolo. Napaatras siya ng makita ang nagkalat na dugó sa sahig. Ang mga nakahandusay na tauhan. Ang dúguang sina Cesare at Rocco.

Napatingin siya sa lalaking sa harap.

“Orazio...” mahinang bulong ni Nikolo sa pinsan.

Hinilamos ni Nikolo ang kamay at napasalampak sa sahig.

“Nagkakaganyan ka ng dahil lang sa babae?!” Orazio snapped.

“N-No... she's nothing to me.” Nikolo sounded scared. Wala na ang tapang nito sa mukha. Parang natauhan siya.

“Who do you think you're fooling, huh?!” Singhal muli ni Orazio bago nilapitan ang pinsan at hinawakan ang neckline ng damit nito. “Stop playing around, Nikolo. Nang dahil lang sa babae magkaka gan'yan ka?! Itatapon mo na lang lahat ng pinaghirapan mo? Remember why you wanted this position? You wanted justice for your mother and siblings déath, right...”

Napaluha si Nikolo. He felt helpless.

“Then stop fooling around!” Hindi na napigilan ni Orazio ang inis. “And fúcking get yourself together and be the man of your words!”

Parang kutsílyo iyon na tumarak ng paulit-ulit kay Nikolo. Parang isang malakas na sampal ang mga salita ni Orazio na nagpamulat sa kaniya.

His cousin was right... he has his own reason why he endured all of those. Gusto niyang malaman kung sino ang pumatay sa ina at mga kapatid niya at pagbayarin sila sa ginawa.

And because of Adina... he forgot those. Nakalimutan niya ang pakay niya. Ang rason niya kung bakit niya ginusto ang titolo ng susunod pinuno. He has his own agenda. Hindi siya nagtiis ng ilang taon. At dahil lang sa babae... parang tinapon niya lahat ng pinaghirapan.

Kaya naman sa araw din na 'yon, lumipad si Nikolo kasama sina Cesare at Rocco pabalik ng Italy. Nikolo set aside his personal desires. Mas inuna niya muna ang mas importante. He weighs everything.

He wanted Adina so bad... pero mas matimbang sa kaniya ang ipaghigante ang pagkamatay ng ina at mga kapatid.

And that's a goodbye... for now.

Sa kabilang banda naman, hindi nagkikibuan sina Dina at Mike. Mike spends the night at Dina's place pero dahil sa nangyari, hindi magawang napa-isip ng lalaki.

“I’m telling you the truth, Mike... wala nga akong iba.”

Hindi na mabilang kung pang-ilang beses na niyang sinabi iyon kay Mike pero ang binata ay halatang hindi kumbinsido.

“Maniwala ka naman sa 'kin, babe...”

Umiling si Mike, “bakit ngayon mo lang sinabi sa akin, Adina? Wala ka bang tiwala sa 'kin kaya hindi mo ako sinabihan?”

“No, of course not!” Agap ni Dina at hinaplos ang mukha ni Mike at pinatakan ng halik sa labi. “Ayaw ko lang na madagdagan ang iisipin mo.”

Bumuntong hininga si Mike saka kinabig si Dina para yakapin.

“Sa bahay ko na lang kaya ikaw tumira muna?” Nag-aalalang sambit ni Mike. “Knowing that you have some creepy stalker, I can't help but to worry. Hindi kita araw-araw mababantayan at hindi oras-oras na makakasama kita.”

Napangiti si Adina at nakahinga ng maluwag. Kagabi pa siya nag-aalala dahil hindi na muli nagsalita si Mike matapos basahin ang nasasulat sa sa papel. Ngayon, masaya siya ulit. Swerte niya talaga sa napiling lalaki na mahalin.

“I'll be more careful.” Dina said, “at sasabihan kaagad kita kapag may mangyari.”

Naramdaman niyang pinatakan ng halik ni Mike ang tuktok ng ulo niya.

“You know that I love you, right?”

Mabilis na tumango si Dina, “Obvious naman na patay na patay ka sa'kin.”

Dahil sa biro ni Dina ay napatawa si Mike. Nabawasan ang pag-aalala nito.

“Give me your phone,” Mike demanded after his heartfelt laugh, “share me your location. Para kahit hindi mo ako kasama, alam ko kung nasaan ka.”

Gano'n ang naging takbo ng araw ng dalawa. They bid goodbye for each other's when whey went to work. Naging payapa ang araw ni Dina. Sa araw na 'yon ay wala siyang natanggap na kahit ano galing sa stalker niya.

Buong akala ni Dina ay magiging matiwasay na ang mga araw niya. Akala niya lang pala iyon, dahil kinabukasan, hindi na lang bulaklak at chocolates ang natanggap niya. Kundi pati na litrato... larawan niya habang masayang nakangiti.

At nakita iyon ni Mike.

Hindi na alam ni Dina kung ano ang gagawin. Naging sanhi iyon ng araw-araw na pag-aaway ni Dina at Mike. Mike began to doubt. He began to question everything about her.

At sa bawat pagdududa ni Mike, nasasaktan si Dina. She's hurting. Dahil para sa kaniya, si Mike lang naman talaga ang mahal niya at wala ng iba.

“I don't know what to believe anymore, Dina...” that words echoed in a silent room, “pakiramdam ko, bawat salita mo ay hindi totoo.”

Niyakap ni Dina si Mike para aluhin, may natanggap na naman na regalo si Adina at kay Mike pa mismo pinadala iyon.

“Believe me, please... Babe. Believe me.” Kumbinsi ni Dina sa nobyo at hinalikan ito. “Ikaw lang naman ay tanging mahal ko. At kahit ilang bulaklak, tsokolate pa matanggap ko galing sa lalaking 'yon, ikaw pa rin ang pipiliin ko. Ikaw hanggang dulo.”

Nakampanti si Mike. Hindi niya gustong pagdudahan ang nobya pero hindi niya mapigilan. Pinakalma niya ang sarili at nginitian si Dina.

“I'm sorry for—"

Pinutol ni Dina salita ni Mike ng halik. She smiles and whisper into his ears.

“I'm in a mood for a couple of rounds today."”

Mike laughed vibrated. The tension between them faded.

“Oh, babe... I'm supposed to stay mad at you.” Hinalikan ni Mike ang dalaga, “but since you're seducing me... I can set aside my anger.”

Napatili si Dina nang bigla na lang siyang pinasan ni Mike at maingat na binagsak sa kama. Dina submitted herself for assurance to Mike.

That day, no one interrupted them. Walang bato na lumipad na lang basta basta sa bintana. And Dina felt so happy.

Sana lang talaga... tigilan na siya ng lalaking 'yon.

Adina only hope.

Masaya na siya sa buhay niya. Sa buhay na kasama si Mike. Sana... walang sumira sa kasiyahan niya.