ลวงหัวใจนายกรกฎ เล่ม 1-2

ลวงหัวใจนายกรกฎ เล่ม 1 - บทนำ

เวลา 17.00 น.

ลิฟต์แก้วของโรงแรมหรู ‘ท็อปฟอร์เอฟเวอร์’ ไต่ระดับขึ้นจากล่างสุดไปจนถึงชั้นสิบห้า

ร่างสูงเงยหน้ามองไปยังตัวเลขดิจิทัลที่แสดงบนหน้าปัดบอกเวลาเล็กน้อย

ไม่นานนักประตูลิฟต์แก้วพลันเปิดขึ้นตามด้วยร่างโปร่งก้าวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

งานสัมมนาโรงแรมหรูระดับห้าดาว ท็อปฟอร์เอฟเวอร์

แชนเดอเลียส่องประกายวาววับจับตาถูกแขวนไว้บนเพดานลายสวยของดอกกุหลาบพันปีเกี่ยวกระหวัดกับเถาวัลย์เครือใหญ่ที่คุณมาร์กจิตรกรมากฝีมือบรรจงรังสรรค์เอาไว้

แขกเหรื่อในงานนี้ล้วนเป็นนักธุรกิจพันล้าน พจน์ศรัชมองเหล่านักธุรกิจซีอีโอสาวที่แต่งตัวในลุคทำงานอย่างตื่นเต้น…ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที

สายตาคู่คมกวาดตามองกลุ่มนักผู้ประกอบการสุภาพบุรุษ พวกเขาสวมชุดสูทจากห้องเสื้อเกรดดีทับกับเชิ้ตราคาแพงที่พจน์ศรัชคาดว่า ดูแล้วน่าจะอิมพอร์ตมาจากเมืองนอกพากันเดินเข้างานอย่างพร้อมเพรียง

บริกรของโรงแรมเริ่มทยอยเตรียมของว่างและเครื่องดื่มใส่ถาดสแตนเลสชุบสีทองให้ผู้เข้าร่วมงาน

ทันทีที่พจน์ศรัชสังเกตเห็นบริกรเริ่มเดินเสิร์ฟน้ำ มือหนาของเขารีบกดรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาทันที…ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องประชุมอีกห้องอย่างรวดเร็ว

เสียงปลายสายถามขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดจนพจน์ ศรัชที่เอาหน้าแนบลงกับโทรศัพท์สมาร์ตโฟนต้องสะดุ้งโหยง

“ตาพัชมาหรือยังพจน์ศรัช” ปลายสายถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา

“ผมคิดว่าตอนนี้คุณพัชกำลังมาครับ”

“ถ้าคุณพัชไม่มาโทรตามฉัน”

“ครับ...คุณผู้หญิง” ชายหนุ่มในวัยอายุยี่สิบเก้าปีเอ่ยขึ้นพลางกดวางสายโทรศัพท์ลงในทันที

พจน์ศรัชสาวเท้าออกไปจากห้อง ในหัวของชายหนุ่มครุ่นคิดถึงคำพูด ‘คุณผู้หญิงจิตรา’ อย่างไม่สบอารมณ์มากนัก

เขายืนสงบสติอารมณ์อยู่เพียงชั่วครู่ แต่แล้วพจน์ศรัชพลันได้ยินเสียงเรียกของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากข้างหลัง

ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกของสตรีตรงหน้า

“ขอโทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหนคะ” เสียงหวานดังมาจากหญิงร่างเล็ก

ดวงตาคู่สีดำสนิทภายใต้แว่นกันแดดสีชาลอบมอง ‘ผู้ถามทาง’ อย่างจับสังเกต

คนตรงหน้ามีรูปร่างผอมบาง หล่อนสวมเดรสสั้นสีครีมอ่อนมีระบายตรงปกเสื้อ ชุดที่เธอสวมใส่มีป้าย GUUZZI ติดอยู่ที่ด้านหลัง

แบรนด์กูดสิเป็นร้านห้องเสื้อที่โด่งดังจากเมืองน้ำหอม อาภรณ์ใส่อยู่บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าตัวว่ามั่งคั่งเพียงใด

ดวงตาของสาวปริศนากลมโตสุกใสราวกับหยาดน้ำค้างยามอรุณรุ่ง เรียวปากอวบอิ่มได้รูปแต้มสีชมพูระเรื่อชวนให้หลงใหลอยู่ไม่น้อย

“อ้อ ห้องน้ำไปทางขวาครับ” พจน์ศรัชหันไปเอ่ยกับหญิงสาวคนนั้นอย่างสุภาพ แล้วผายมือออกทางด้านขวา

ธาสิกาลอบมองอากัปกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้อย่างงุนงง

ภาพที่อยู่ด้านหน้าเจ้าหล่อนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง เขาสวมแว่นกันแดดสีชา ชายคนนี้สวมสูทสีขาวสะอาดตา ธาสิกาอดรู้สึกไม่ได้ว่าเธออาจเคยพบกับชายผู้นี้มาก่อน