“Gidip konuşacağım Zilan hanım, isterseniz Arman’da yanımda gelsin. En azından buna hakkım var” dedim, saygımı bozmamak için elimden geleni yapıyordum. Amcama bir zararım bile dokunmamıştı, bunu bana nasıl yapabilirdi?
“Kadın kısmından hiç laf söz çıkmazdı” dedi Zühal hanım, “sen bu işe karışma!” diye bağırdı kaynanam. Zühal hanım dilini yutmuş gibi susarak sandalyesine sindi. “Arman’da gelse gidemezsin dedim! Odana git şimdi!” dedi soğuk bir sesle, gözlerimi ihtiyaçla herbirinin üzerinde gezdirdim. Masada onlarca kişi vardı.
Hepsinin aşağılayıcı bakışları altında ezildiğimi hissetim, omuzlarımı kaldırarak derin bir nefes daha çektim içime. Arman’ı beklemekten başka çarem yoktu, kaynanamda bir iyi bir kötü olup duruyordu. Hem ona ne oluyordu? Gidip konuşmak benimde hakkımdı.
Odama çı
