Geceyi sabah edeli çok olmuştu, Arman ile birlikte yine yoğun bakım ünitesindeydik. Azir hala olduğu gibi uyuyordu. Doktor; ‘ durumunda bir düzelme yok, belki bir hafta belkide bir ay sürer uyanması. Yaşadığı travma çok büyük’ demişti.
Zilan hanım ve Oktay Ağa konağa dönerken, Ayşe ve yengemde işlerimiz var diyerek gitmişti. Arman ne kadar ısrar ederse etsin gitmemiştim, annem yine defolup gitmemi söylesede dinlememiştim.
Henüz babamla konuşmaya da fırsatım olmamıştı, olsa bile ben buna hazır değildim. İhanete uğramış gibi hissediyordum, kolum kanadımı kırmıştı…
Nehir ise Azir’in yanından çıktıktan sonra fenalaşmıştı, sakinleştirici vererek uyumasını sağlamışlardı. “Yavrum, hadi bir şeyler yedireyim sana, dünden bu yana ne yemek yedin, ne de uyudun.” dedi Arman, derin bir nefes alarak
