Göz yaşlarımın arasından zorlukla nefes almaya çalıştım, konaktan çıkmış hastaneye gidiyorduk. Durumu kötü demişti Arman, Azir daha yeni sevdiğine kavuşmuş, mutlu olmuştu. Hayata tutunurdu dimi? Tutunurdu gitmezdi bir yere.
Sırtımı sıvazlayan el ile yanımdaki Zilan hanıma baktım, ağlıyordu. İç çekerek tekrar önüme döndüm. Hastaneye varmamıza çok az bir süre vardı, beni kesip biçseler bile şuan hissettiğim acıdan daha fazlasını veremezdi.
Geçen kısa bir sürenin ardından, şehir hastanenin önünde durduk. Canım daha çok yandı, Azir burdaydı ve hayatı ile cebelleşiyordu. Arman kapımı açarak inmemi sağladıktan sonra eli ile belime destek oldu.
Benim ağlayışlarım onun sessizliğine karışıyordu, birlikte hastaneye girdiğimizde etrafımdaki olayları algılayacak durumda değildim. Nasıl kaza yapm
