ศัตรูที่รัก

ตอนที่ 7 พายุเงียบ

บรรยากาศในช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนวันศุกร์อบอวลไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงรัวคีย์บอร์ดดังขึ้นสลับกับเสียงถอนหายใจภายในห้องพัก

เคทและมินนี่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มีไปกับการอ่านหนังสือสอบและการส่งงานวิทยานิพนธ์

ทั้งสองคนนั่งปั่นงานกันจนดึกดื่นทุกคืนแทบไม่ได้พักผ่อน กระทั่งในที่สุด

วันสอบวันสุดท้ายก็ผ่านพ้นไปเรียบร้อย

"เย้! ในที่สุดก็เสร็จสักที เราจบแล้วนะแก!"

มินนี่โผเข้ากอดเคทด้วยความดีใจฃ

นัยน์ตาคู่สวยของมินนี่ฉายแววสดใสหลังจากที่สู้ทนความเหน็ดเหนื่อยมานานหลายเดือน

"อืม... ในที่สุดก็ผ่านไปได้นะมินนี่"

เคทยิ้มตอบเพื่อนรัก แม้ใบหน้าสวยหวานจะแฝงไว้ด้วยความอ่อนล้า

ทว่า ความผ่อนคลายนั้นก็ดำรงอยู่ได้เพียงไม่นาน

เมื่อโทรศัพท์มือถือของเคทสั่นครืดคราดขึ้นในกระเป๋ากางเกง

หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมชื่อสายเรียกเข้าจาก 'คุณแม่'

หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายพลางเดินเลี่ยงออกมาระเบียงทางเดินของอาคาร

"สวัสดีค่ะแม่..."

(“เคท สอบเสร็จหรือยังลูก? งานวิจัยเรียบร้อยดีใช่ไหม?”)

น้ำเสียงกึ่งเข้มกึ่งห่วงใยของคุณนายแคทลียาดังมาจากปลายสาย

"เรียบร้อยหมดแล้วค่ะแม่ เพิ่งยื่นเล่มเสร็จเมื่อตะกี้นี้เอง"

(“ดีแล้วลูก... งั้นก็เตรียมตัวแพ็กกระเป๋าเดินทางกลับไทยได้เลยนะ แม่จัดการจองตั๋วเครื่องบินให้แกเรียบร้อยแล้ว สัปดาห์หน้าต้องกลับมาให้ทันงานเลี้ยงสำคัญของครอบครัวเรานะเคท”)

เคทขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยความอึดอัดใจ

เธอตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะอยู่เที่ยวพักผ่อนและใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกิต่ออีกสักระยะหนึ่ง

เพื่อชาร์จแบตให้ตัวเองก่อนจะกลับไปรับช่วงต่อธุรกิจ

"แม่คะ... เคทขอเวลาอยู่นี่ต่ออีกสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ? เพิ่งสอบเสร็จเอง เคทอยากพักผ่อนเที่ยวกับมินนี่สักเดือนสองเดือน แล้วค่อยกลับ"

(“ไม่ได้ลูก! งานนี้สำคัญมาก ป๊ากับแม่รับปากผู้ใหญ่ทางนี้ไว้แล้ว แกต้องกลับมาตามกำหนด ห้ามอิดออดเด็ดขาด เข้าใจไหม?”)

น้ำเสียงประเด็ดขาดของแม่ทำให้เคทจำต้องถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากผู้ใหญ่ตั้งใจแล้ว เธอยากที่จะปฏิเสธได้

"ก็ได้ค่ะแม่...เดี๋ยวเคทค่อยจัดการเรื่องตั๋วอีกทีละกันค่ะ"

เคทตอบรับเสียงเบาก่อนจะวางสายไป สองมือเรียวยกขึ้นนวดขมับเพื่อคลายความเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่

"มีอะไรหรือเปล่าเคท? หน้าเครียดเชียว"

มินนี่เดินเข้ามาทักพลางเอียงมองเพื่อนรักด้วยความห่วงใย

"เปล่าหรอก... แม่โทรมาตามให้รีบกลับไทยน่ะ บอกว่ามีงานสำคัญของครอบครัว แต่ฉันขอเวลาเลื่อนไปก่อน อยากอยู่เที่ยวกับแกก่อนน่ะ"

เคทเฉไฉตอบพลางส่งยิ้มหวานกลบเกลื่อน

"งั้นก็ดีเลย! ไหนๆ วันนี้เราก็สอบเสร็จ แถมย่อมอาร์มวิทยานิพนธ์เรียบร้อยแล้ว คืนนี้ต้องฉลองให้สุดเหวี่ยงไปเลย!"

มินนี่หัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาเป็นประกายวับ

"แกจำนัดเย็นนี้ได้ใช่ไหม? ร้านอาหารไทยหรูใจกลางเมือง... คืนนี้ฉันจะเปิดตัว 'คนคุยใหม่' ให้แกรู้จักอย่างเป็นทางการ! บอกเลยนะว่าคนนี้เพอร์เฟกต์มาก ทุ่มเท เอาใจเก่ง แถมยังหล่อคมสุดๆ แกเห็นแล้วต้องตะลึงแน่ๆ!"

เคทยิ้มรับคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างอ่อนโยน

แม้ในใจจะแอบรู้สึกแปลกๆ กับพฤติกรรมของนิกกี้ก็ตาม

เพราะตั้งแต่ช่วงเช้าที่ผ่านมา นิกกี้แทบจะไม่ส่งข้อความทักทายเธอมาเลย

ทั้งที่ปกติเขาจะต้องทักมาหยอดหรือชวนเธอไปดื่มต่อตลอด

แต่เธอก็ปัดความคิดสงสัยนั้นตกไป คิดเพียงว่าเขาคงติดภารกิจส่วนตัวอยู่เหมือนกัน

ช่วงเย็นวันเดียวกัน บรรยากาศภายในห้องพักอพาร์ตเมนต์เต็มไปด้วยความคึกคัก

มินนี่แต่งตัวพิถีพิถันเป็นพิเศษในชุดเดรสสีชมพูหวานประดับลูกไม้ดูหวานหยดย้อย

ใบหน้าเรียบเนียนแต่งแต้มด้วยโทนชมพูระเรื่อที่ฉายความสุขออกมาอย่างปิดไม่มิด

ขณะที่เคทสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มเน้นเรือนร่างเพรียวบางดูสตรองและเปรี้ยวซ่าตามสไตล์

ทั้งสองเดินทางมาถึงร้านอาหารไทยหรูใจกลางเมือง

ตัวร้านตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมไทยร่วมสมัย มีแสงไฟสีส้มสลัวช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายและโรแมนติก

มินนี่เดินนำเคทไปยังโต๊ะอาหารมุมโปรดริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนน้ำตกด้านนอก

"เขานัดไว้หกโมงเย็น ป่านนี้น่าจะกำลังเดินทางมาแล้วล่ะแก"

มินนี่นั่งลงพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเช็กข้อความด้วยท่าทางตื่นเต้นระทึกใจ

"ฉันตื่นเต้นจังเลยเคท อยากให้แกเจอกับเขาไวๆ แล้วสิ"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ..."

เคทหัวเราะเบาๆ จิบน้ำชาเย็นในแก้วพลางกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆ ร้าน

เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการสอบ

ทว่า เมื่อเวลาหกโมงเย็นเวียนมาถึง เสียงก้าวเดินอันหนักแน่นและมั่นคงของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ก่อนจะหยุดลงตรงข้างโต๊ะอาหารของพวกเธอ

"ขอโทษทีครับมินนี่... พอดีตรงทางเข้าจราจรติดขัดนิดหน่อย"

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดที่ดังขึ้นเหนือหัว

ทำเอาแก้วชาในมือของเคทแทบหลุดร่วงลงพื้น

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างแรง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วเรือนร่างจนมือไม้เริ่มสั่นทก

เคทค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้นอย่างช้าๆ...

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีเข้ม ลุคหล่อคมเข้ม ใบหน้าเรียวได้รูป

และนัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ฉายความแพรวพราวทรงเสน่ห์อันคุ้นเคย... นิกกี้!

"นิกกี้! มาแล้วเหรอคะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ มินนี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน"

มินนี่รีบลุกขึ้นยิ้มหวาน ยื่นมือไปกุมแขนชายหนุ่มไว้อย่างสนิทสนมสนิทเสน่หา

ก่อนจะหันมาส่งยิ้มสดใสให้เพื่อนรัก

"เคท... นี่ไง 'คนคุยใหม่' ที่ฉันเล่าให้ฟัง นิกกี้จ๊ะ นี่ 'เคท' เพื่อนสนิทที่สุดของมินนี่เอง"

นิกกี้กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นฉับพลัน

เขามองสบตากับเคทที่กำลังนั่งตะลึงลาน ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวถอดสีจนขาวซีด

ความจริงอันแสนโหดร้ายตบหน้าเธอเข้าอย่างจัง

ชายหนุ่มที่เป็นความสุขชั่วคราวบนเตียง... ชายหนุ่มที่เพิ่งฝากรอยจูบอย่างเร่าร้อน คือคนเดียวกับคนคุยของเพื่อนสนิท!

"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ... คุณเคท"

นิกกี้เอ่ยเสียงเรียบทุ้ม ทว่าสายตากลับจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ

ราวกับจะย้ำเตือนรสสัมผัสอันจัดจ้านที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน!