บรรยากาศมื้ออาหารค่ำอันแสนอบอุ่นและเป็นกันเองภายในบ้านของเคท
ดำเนินไปจนกระทั่งได้เวลาอันสมควร
เสียงหัวเราะหยอกเย้าบนโต๊ะอาหารค่อยๆ เงียบลง
เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาดึกพอสมควร
นิกกี้เอ่ยปากลาคุณพ่อและคุณแม่ของเคทด้วยท่าทางนอบน้อมและมีสัมมาคารวะ
ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยรอยยิ้มจริงใจ
ก่อนจะเดินนำออกมารอที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่บริเวณหน้าบ้าน
โดยมีเคทเดินตามออกมาส่งเขาถึงที่รถด้วยตัวเอง
แสงไฟดวงเล็กสีส้มอบอุ่นริมทางเดินส่องกระทบใบหน้าเนียนหวานของหญิงสาวในความมืด
นิกกี้หยุดก้าวเดินแล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ
ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก พลางเลิกคิ้วมองเคทด้วยสายตาพราวระยับและรอยยิ้มกวนประสาทตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย
"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับเคท...ทำอร่อยเกินคาดไปเยอะเลยนะเนี่ย เอาจริงๆ ตอนแรกนึกว่าผมต้องเตรียมโทรสั่งพิซซ่ามาสำรองไว้ซะแล้ว"
นิกกี้หัวเราะในคอเบาๆ
