Chapter Twenty-Five.
SOPHIA
"Waaaaah! You made me worried to death Sophia" sabay yakap sa akin ni Maxine. "W-wait. D-di a-ako makahinga" halos madurog na ako sa yakap ng baabeng to. Halata talagang namiss ako ng loka.
"Oh sorry, Sophia. I just thought I---I'll--damn it!" Gosh. She's crying. "Wag ka ng umiyak. Can't you see? I'm still alive and kicking?" I thought that would make her feel at ease pero mas lalo pang umiyak ng loka.
"M-muntik na a-akong mapatay ng asawa mo dahil sa nangyari" nanlalaki ang mga mata kong nakatingin sa kanya. Seryoso? "If y-you would just there. H-he's really scary and d-deadly that time" pahikbi hikbi pa nitong dagdag. Alam ko naman na ganoon talaga si Piero pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maimagine yung ganung side nya.
It's been one month mula ng
