ปาฏิหาริย์รักยัยเหมียว

น้ำชา

เช้าวันต่อมา... แสงแดดรำไรสีทองสาดส่องผ่านยอดตึกสูงลงมายังซอยเล็กๆ ที่ตั้งของ Cat Cafe บรรยากาศยามสิบโมงเช้าช่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกกระจอกร้องขานรับกันจางๆ น้ำชากำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบหลังเคาน์เตอร์ วันนี้เธออยู่ในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นทับเสื้อยืดสีขาวรัดรูปพอดิบพอดี เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและสัดส่วนที่ดูสดใสสะดุดตา

เธอกำลังฮัมเพลงเบาๆ พรางวางถ้วยน้ำขิงอุ่นๆ ไว้ให้ 'น้องปังปัง' แมวสาวสามสีที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าแม่ประจำร้าน

"กริ๊ง..."

เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้นเร็วกว่าปกติ น้ำชาชะงักมือพรางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

"ยินดีต้อนรับคระ... อ้าว!"

ดวงตาหวานล้ำเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนดูเนี๊ยบกริบเดินก้าวเข้ามาในร้าน พร้อมกับ 'เจ้าสโนว์' ที่นั่งหน้าเชิดอยู่ในกระเป๋าอวกาศสำหรับใส่แมวใบหรู ไอดอลเดินดุ่มๆ เข้ามาพรางวางกระเป๋าแมวลงบนโต๊ะริมหน้าต่างตัวเดิมที่เขานั่งเมื่อวานประหนึ่งจองไว้ถาวร

"คุณไอดอล วันนี้มาเช้าจังเลยนะคระ"

น้ำชาทักพรางเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มล้อเลียน

"กุญแจรถหายอีกแล้วเหรอคระ หรือว่าสโนว์คาบอะไรมาทิ้งไว้อีก"

ไอดอลขยับแว่นสายตาพรางทำหน้านิ่งขรึมเหมือนเดิม ทว่าแววตาเขากลับลอบสำรวจใบหน้าสดใสของน้ำชาอย่างไม่วางตา

"เปล่า... พอดีวันนี้ผมต้องตรวจแบบแปลนใกล้ๆ นี้ เลยคิดว่า... กาแฟที่นี่พอจะแก้ขัดได้บ้าง"

"แค่แก้ขัดเองเหรอคระ"

น้ำชาเดินเข้าไป

ใกล้พรางเท้าสะเอวเอียงคอมอง

"เมื่อวานใครกันน้าาา บอกว่าจะมาทาน 'น้ำชา' ที่อร่อยที่สุดน่ะค่ะ"

ไอดอลชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาแอบขึ้นสีจางๆ เขาแสร้งทำเป็นก้มลงเปิดซิบกระเป๋าอวกาศปล่อยให้เจ้าสโนว์กระโดดออกมา

"ก็... สโนว์มันบ่นอยากมาหาปังปังน่ะ ผมเลยต้องพามันมา"

"ว้ายยย สโนว์บ่นได้ด้วยเหรอคระเนี่ย? เก่งจังเลยนะคะ"

น้ำชาหลุดขำคิกคักพรางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กระเป๋าแมว เธอจงใจนั่งลงในองศาที่ทำให้ไอดอลมองเห็นช่วงลำคอระหงและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ

"งั้นวันนี้คุณลูกค้าอยากจะ 'แก้ขัด' ด้วยเมนูไหนดีคระ หรือจะให้สโนว์สั่งให้ดี"

"เอาคาปูชิโน่ร้อน... ไม่หวาน"

เขาบอกพรางวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ

"แล้วก็... ช่วยเอาน้ำเปล่ามาให้สโนว์ด้วย"

"รับทราบคระคุณสถาปนิก"

น้ำชาบอกพรางลุกขึ้น ทว่าจังหวะที่เธอลุกขึ้น ยอดอกอิ่มเบียดเสียดกับต้นแขนแกร่งของเขาเพียงแผ่วเบา ไอดอลรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟอ่อนๆ ช็อตจนมือที่กำลังถือปากกาไอแพดสั่นกึก

เขามองตามแผ่นหลังบางที่เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์พรางลอบถอนหายใจ 'น้ำชา' ผู้หญิงคนนี้มีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สถาปนิกที่รักความแม่นยำอย่างเขา เริ่มจะรักษาระยะห่างไม่ได้เสียแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำชาเดินกลับมาพร้อมถาดกาแฟและจานขนมเค้กรูปแมวขนาดเล็ก

"นี่คระ กาแฟไม่หวานตามสั่ง... แล้วนี่เค้กส้มสูตรพิเศษ พิมพ์ตั้งใจทำมาให้คุณไอดอลลองทานคระ ถือว่าเป็นสวัสดิการลูกค้าประจำคนแรกที่มาเช้าขนาดนี้"

"ผมยังไม่ได้บอกว่าเป็นลูกค้าประจำสักหน่อย"

ไอดอลปากแข็ง แต่ก็ยอมรับจานขนมมาไว้ตรงหน้า

"ปากแข็งจังเลยนะคระ... ดูสิ สโนว์เขายังยอมรับเลยว่าชอบที่นี่"

น้ำชาชี้ไปที่เจ้าสโนว์ที่ตอนนี้กำลังนอนขดวงกลมอยู่ข้างๆ น้องปังปังบนคอนโดแมวพรางเลียขนให้กันอย่างกะหนุงกะหนิง

ไอดอลจ้องมองภาพนั้นพรางหันมาสบตาน้ำชา

"แล้วเจ้าของร้านล่ะครับ... ชอบให้ผมมาที่นี่ไหม"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้น้ำชาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอแสร้งหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาเช็ดวนไปมาพรางหลบสายตาคมกริบ

"ก็... ถ้าคุณไอดอลมาแล้วอุดหนุนเยอะๆ น้ำชาก็ชอบคระ"

"แค่เรื่องอุดหนุนเหรอ"

ไอดอลแกล้งโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนน้ำชาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ดูสุขุมนุ่มลึกจากตัวเขา

"ถ้าผมบอกว่า... ผมมาที่นี่เพราะอยากจะ 'ออกแบบ' อะไรบางอย่างที่ร้านนี้ล่ะ"

"ออกแบบเหรอคระ ร้านน้ำชาก็สวยอยู่แล้วนะคระ"

"ผมไม่ได้จะออกแบบร้าน... ผมอยากจะออกแบบความสัมพันธ์ของเราต่างหาก"

"เพล้ง!"

น้ำชาเกือบจะทำถาดหลุดมือ ใบหน้าสวยแดงซ่านไปถึงใบหู

"คุณไอดอล! พะ...พูดอะไรแบบนั้นคระเนี่ย พิมพ์ตกใจหมด!"

ไอดอลเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ นานๆ ทีเขาจะได้เห็นแม่ค้าสาวจอมทะเล้นเสียอาการบ้าง

"ตกใจเหรอครับ ผมนึกว่าคุณจะเก่งกว่านี้ซะอีก เห็นเมื่อวานยังแซวผมอยู่เลย"

"น้ำชาก็แค่... แซ่เล่นๆ คระ ไม่นึกว่าคุณจะรุกหนักขนาดนี้"

น้ำชาบ่นพึมพำพรางรีบเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์ทิ้งให้ไอดอลนั่งขำในลำคอเบาๆ

บรรยากาศในร้านเริ่มอบอวลไปด้วยมวลความรักที่น่ารักตะมุ๊ตะมิ๊ ไอดอลแสร้งทำงานไปพรางลอบมองน้ำชาไปพราง ส่วนน้ำชาก็แอบมองสถาปนิกหนุ่มผ่านกระจกตู้ขนมเค้กเป็นระยะ ความเงียบที่เคยดูเหงาหม่น กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเขินอายที่น่ารื่นรมย์

ทว่า... ความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อประตูร้านถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กวิน' หนุ่มนายแบบหน้าใสที่เป็นลูกค้าประจำและดูเหมือนจะปลื้มน้ำชาอยู่ไม่น้อย กวินเดินเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อเล็กๆ ในมือ

"พี่น้ำชาครับ! วันนี้ผมเอาดอกเดซี่มาฝากครับ เห็นว่าพี่ชอบ"

กวินทร์ทักทายเสียงใสพรางเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์

ไอดอลที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากันทันที นัยน์ตาที่เคยดูนิ่งขรึมบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีบางอย่างที่เด่นชัดมาก... รังสีหึงหวง!

เขาวางปากกาลงเสียงดัง 'ปึก' จนน้ำชาและกวินหันมามอง ไอดอลไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ลุกขึ้นพรางเดินไปที่เคาน์เตอร์อย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง เขาเดินไปหยุดยืนข้างๆ กวินทร์พรางใช้ไหล่กว้างเบียดหนุ่มนายแบบออกไปนิดหนึ่งอย่างแนบเนียน

"คุณน้ำชาครับ... กาแฟแก้วเมื่อกี้มันจืดไปหน่อย ผมขอเปลี่ยนเป็นลาเต้... ที่หวานกว่านี้ได้ไหมครับ"

ไอดอลพูดเสียงเข้ม สายตาจ้องเขม็งไปที่น้ำชาประหนึ่งจะสื่อสารว่า 'อย่าไปสนใจคนอื่น'

น้ำชามองดูสถานการณ์ตรงหน้าพรางแอบอมยิ้มกริ่มในใจ เธอรู้ทันทีว่าคุณสถาปนิกจอมซึนกำลังออกอาการ "หวงก้าง" เข้าให้แล้ว

"ได้คระคุณไอดอล... เดี๋ยวพิมพ์ชงให้ 'หวานพิเศษ' เลยนะคระ"

น้ำชาบอกพรางส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขา

"ส่วนน้องกวิน ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่เอาไปใส่แจกันให้นะ"

กวินที่ยืนเก้อทำหน้าเลิ่กลั่กมองสลับไปมาระหว่างพี่สาวแสนสวยกับชายหนุ่มมาดขรึมที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา

"เอ่อ.งั้นผมไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะครับพี่น้ำชา"

เมื่อกวินเดินเลี่ยงไป ไอดอลก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน เขายืนเท้าเคาน์เตอร์พรางจ้องมองน้ำชาที่กำลังชงกาแฟให้อย่างตั้งอกตั้งใจ

"คุณไอดอลคระ... ยืนกดดันกันแบบนี้ พิมพ์ชงกาแฟไม่ถูกเลยนะคระ"

น้ำชาแกล้งบ่นกระปอดกระแปด

"ผมไม่ได้กดดัน... ผมแค่กำลังเฝ้า 'ของ' ของผม" ไอดอลพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น

"ของของคุณ ของชิ้นไหนคระ สโนว์เหรอ"

น้ำชาถามพรางเงยหน้าขึ้นมาสบตา

ไอดอลโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาหวานซึ้งของเธอพรางกระซิบเสียงพร่า

"เปล่า... สโนว์มันเป็นของขวัญจากคุณย่า แต่คุณน่ะ... กำลังจะเป็นของขวัญจากปาฏิหาริย์ที่ผมจะจองไว้คนเดียว"

น้ำชาถึงกับลืมลมหายใจไปชั่วขณะ มือไม้ที่กำลังถือช้อนสั่นจนแทบจะทำน้ำตาลหก ความตะมุ๊ตะมิ๊ที่เคยมีบัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

"คุณไอดอล... ขี้ตู่จังเลยนะคระ ใครบอกว่าน้ำชาจะยอมให้จองง่ายๆ"

เธอบอกพรางรีบส่งแก้วกาแฟให้เขาเพื่อตัดบท

"ผมสถาปนิกนะครับน้ำชา... อะไรที่ผมจะสร้าง ผมไม่เคยทำไม่สำเร็จ"

เขาบอกพรางรับแก้วกาแฟไปแล้วขยิบตาให้เธอหนึ่งที ทิ้งให้น้ำชายืนหน้าแดงตัวสั่นอยู่หลังเคาน์เตอร์เพียงลำพัง

สงครามความรักที่ดูจะนุ่มฟูเริ่มจะมีสีสันมากขึ้นเรื่อยๆ พี่ไอดอลเริ่มเผยไต๋ออกมาทีละนิดว่าความ "หึง" ของเขานั้นรุนแรงแค่ไหน ส่วนน้ำชาก็เริ่มจะรู้ทางหนีทีไล่พรางแอบสนุกกับการแกล้งคุณสถาปนิกจอมซึนคนนี้ต่อไป ปาฏิหาริย์รัก ยัยเหมียว กำลังจะนำพาคนทั้งคู่ไปสู่ความสัมพันธ์ที่มากกว่าแค่เจ้าของแมวกับลูกค้าประจำเสียแล้วสิ!