ปาฏิหาริย์รักยัยเหมียว

เก็บขี้แมว

ค่ำคืนที่ร้าน Cat Cafe เริ่มสลัวลง แสงไฟสีส้มวอร์มไวท์ขับเน้นให้ร้านดูอบอุ่นและเย้ายวนใจอย่างประหลาด น้ำชาเพิ่งจะพลิกป้ายหน้าร้านเป็นคำว่า "Closed" ทว่าแขกวีไอพีเพียงคนเดียวที่ยังนั่งอยู่มุมเดิมไม่ไปไหนก็คือ 'ไอดอล' สถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ถอดสูทแขนยาวออก เหลือเพียงเชิ้ตขาวที่พับแขนขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ

"คุณไอดอลคระ... ร้านปิดแล้วนะคระ ไม่กลับจริงๆ เหรอคระ"

น้ำชาเดินเข้ามาหาพรางเลิกคิ้วมองชายหนุ่มที่ยังคงจ้องแท็บเล็ตนิ่งๆ

"ผมบอกแล้วไง... ว่าจะไปส่งคุณ"

ไอดอลตอบโดยไม่เงยหน้า

"อีกอย่าง... ผมอยากแน่ใจว่า 'กามเทพ' ของผมจะไม่ออกไปซนที่ไหนอีก"

"สโนว์น่ะเหรอคระ โน่นคระ... ไปนอนอืดอยู่กับปังปังในกระบะทรายพรีเมียมตัวใหม่ที่คุณสั่งมาส่งเมื่อบ่ายนั่นไงคระ"

น้ำชาชี้ไปที่มุมโปรดของน้องแมว

ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง กลิ่น 'ตุๆ' บางอย่างที่รุนแรงจนทำลายบรรยากาศโรแมนติกก็ลอยมาเตะจมูกทั้งคู่เข้าอย่างจัง! ไอดอลที่รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจถึงกับขมวดคิ้วแน่นพรางยกมือขึ้นป้องจมูกทันที

"น้ำชา... กลิ่นนี่มัน..."

"ว้าย! สงสัยเจ้าสโนว์จะประเดิมกระบะทรายใหม่ซะแล้วล่ะคระ!"

น้ำชาร้องทักพรางหัวเราะแห้งๆ

"แหะๆ แป๊บนึงนะคระ เดี๋ยวน้ำชาไปจัดการเองคระ"

"หยุดเลยน้ำชา!"

ไอดอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพรางเดินตรงไปที่กระบะทราย

"แมวผม... ผมต้องเป็นคนจัดการเอง"

"ห๊ะ..คุณไอดอลจะเก็บเองเหรอคระ มันสกปรกนะคระ มือคุณสถาปนิกต้องจับปากกาเขียนแบบราคาแพงนะคระ!"

น้ำชาพยายามจะห้ามด้วยความเกรงใจ ทว่าแอบสะใจเล็กๆ ที่เห็นมาเฟียสถาปนิกมาดนิ่งต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่เลี่ยงไม่ได้

ไอดอลจ้องมองก้อนทรายที่จับตัวเป็นก้อนสีเข้มพรางถอนหายใจยาว เขาหยิบที่ตักทรายพลาสติกสีหวานขึ้นมาด้วยท่าทางเงอะงะ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูภูมิฐานบัดนี้ดูเคร่งเครียดประหนึ่งกำลังกู้ระเบิดเวลา เขาค่อยๆ ย่อตัวลงขุกเข่ากับพื้นร้านที่ทำจากไม้ปาร์เก้ ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของผู้ชายตัวโตที่พยายามจะ 'ตักขี้แมว' ทำให้น้ำชาที่ยืนดูอยู่ถึงกับต้องเม้มปากกลั้นขำจนตัวสั่น

"เมี๊ยววว~"

สโนว์เดินมานั่งข้างๆ พรางมองเจ้านายด้วยสายตาที่เหมือนจะเยาะเย้ย

"อย่ามองผมแบบนั้นนะสโนว์... นี่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณน้ำชา ผมไม่ทำหรอกนะ"

ไอดอลพึมพำพรางพยายามตัก 'ทองคำ' ก้อนนั้นขึ้นมา ทว่าจมูกที่ไวต่อกลิ่นทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีจนเกือบจะเสียหลักล้ม

น้ำชาทนดูไม่ไหว เธอรีบเดินเข้าไปซ้อนข้างหลังชายหนุ่มพรางเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่สั่นเทาของเขาไว้

"มานี่คระคุณไอดอล... พิมพ์ช่วยนะคระ ต้องตักแบบนี้คระ ร่อนเบาๆ ให้ทรายที่เหลือตกลงไป"

สัมผัสจากมือนุ่มนิ่มที่กุมทับมือเขาไว้ ทำให้ไอดอลชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของน้ำชาที่เป่ารดอยู่ที่ข้างหูทำให้เขาลืมกลิ่นไม่พึงประสงค์ไปเสียสิ้น ความใกล้ชิดในท่าที่เขาเกือบจะนั่งซ้อนตักกันทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"คุณน้ำชา... ใกล้ไปแล้ว"

ไอดอลบอกเสียงพร่าพรางจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร

"ก็คุณไอดอลทำไม่เป็นนี่คระ... ดูสิ ตักขึ้นมาได้แล้วคระ!"

น้ำชาบอกพรางยิ้มร่าด้วยความดีใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าสายตาของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้จ้องมองที่กระบะทรายเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับจ้องมองที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของเธออย่างไม่วางตา

ไอดอลวางที่ตักทรายลงพรางหันมาหาหญิงสาวทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่

"ผมทำเพื่อคุณขนาดนี้... คุณจะมีรางวัลอะไรให้ผมไหมครับ"

น้ำชาชะงักไปพรางหน้าแดงซ่าน

"รางวัลอะไรคระ ก็แค่เก็บขี้แมวเองนะคะ"

"สำหรับผม... นี่คือภารกิจระดับชาติครับน้ำชา"

เขาบอกพรางเอื้อมมือที่ล้างทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว

(ด้วยเจลล้างมือที่ติดตัวตลอดเวลา) มาเชยคางหญิงสาวขึ้น

"น้ำชา... คุณรู้ไหมว่าการที่ผมยอมทิ้งความเนี๊ยบของตัวเองเพื่อมาทำอะไรแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง"

"มะ...หมายความว่ายังไงคระ"

น้ำชาถามเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก

"หมายความว่า... ผมยอมสยบให้คุณแล้วไงครับ ยัยเหมียวของผม"

พูดจบ ไอดอลก็โน้มใบหน้าลงมาหาอย่างช้าๆ น้ำชาหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... 'ปังปัง'

แมวสามสีจอมจุ้นกลับกระโดดขึ้นมาขวางกลางระหว่างหน้าของทั้งคู่พอดี พรางใช้ลิ้นสากๆ เลียจมูกไอดอลไปหนึ่งที!

"ฮ่าๆๆๆ ปังปัง! ลูกขยันจริงๆ เลยคระ"

น้ำชาหลุดขำก๊ากพรางรีบผละตัวออกมา ทิ้งให้ไอดอลนั่งทำหน้าเซ็งอยู่บนพื้น

"ลูกคุณนี่... ขัดจังหวะเก่งเหมือนแม่มันไม่มีผิดเลยนะ"

ไอดอลบ่นกระปอดกระแปดพรางลุกขึ้นยืนพรางปัดกางเกง

"แม่มันที่ไหนคระคุณไอดอล! น้ำชายังไม่มีสามีนะคระ!"

น้ำชาเถียงคอเป็นเอ็น

ไอดอลเดินเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวพรางต้อนเธอจนแผ่นหลังบางพิงกับเคาน์เตอร์กาแฟ เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันเคาน์เตอร์ไว้กักขังเธอไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธออย่างสื่อความหมาย

"งั้น... ให้ผมเป็นพ่อของปังปังให้ไหมครับ จะได้มีคนช่วยเก็บขี้แมวไปตลอดชีวิต"

น้ำชาถึงกับไปไม่เป็นกับมุกเสี่ยวๆ แต่แสนจะละมุนของคุณสถาปนิก

"คุณไอดอล... พูดอะไรเลอะเทอะคระเนี่ย ไปส่งน้ำชาที่บ้านได้แล้วคระ เดี๋ยวคุณพ่อรอนานนะคระ"

"คุณพ่อ พ่อยอดรักเหรอครับ"

ไอดอลแกล้งแซว

"ไม่ใช่คระ! คุณพ่อของน้ำชาชื่อ 'คุณวิจิตร' คระ และท่านดุมากนะคระ บอกไว้ก่อน!"

ไอดอลเหยียดยิ้มร้าย

"ยิ่งดุ... ผมยิ่งอยากลองออกแบบทางเข้าบ้านท่านให้มัน 'ง่าย' สำหรับลูกเขยอย่างผมครับ"

ตลอดทางที่ไอดอลขับรถสปอร์ตไปส่งน้ำชาที่บ้าน บรรยากาศในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำหอมปรับอากาศแนววนิลาที่น้ำชาชอบ พี่ไอดอลขับรถมือเดียว ส่วนอีกมือกลับเอื้อมมาเกาะกุมมือเล็กของน้ำชาไว้ไม่ยอมปล่อย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความมั่นคงและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

"น้ำชา... พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปซื้ออาหารแมวนะ"

เขาบอกเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านทรงไทยประยุกต์หลังงาม

"น้ำชาไปเองได้คระ ไม่ต้องลำบากคุณไอดอลหรอกคระ"

ไอดอลโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอพรางขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนน้ำชาสะดุ้งสุดตัว

"ไม่ลำบากครับ... เพราะปาฏิหาริย์ของสโนว์มันบอกผมว่า ถ้าไม่ตามติดคุณไว้ เดี๋ยวจะมี 'แมวขโมย' ตัวอื่นมาคาบคุณไปซะก่อน"

"หวงเหรอคระ"

น้ำชาถามพรางแอบยิ้มหวาน

"หวงมากครับ... หวงจนอยากจะขังคุณไว้ในหัวใจสถาปนิกคนนี้คนเดียวเลย"