เพี้ยะ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่น คนถูกตีไม่สะทกสะท้านถึงความเจ็บปวดเท่ากับคนกระทำ มันคงจะเต็มแรงมากเธอเองยังเจ็บ เขาส่งมาเพียงแววตาละห้อย หลังจากขึงกว้างขึ้นเท่านั้น
ขนาดเมายังมีสติพอที่จะต่อต้าน งั้นก็แปลว่าภายใต้จิตใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี สาวน้อยตรงหน้าคงเกลียดเขาเข้าแล้ว
“จะพาไปนอนดีๆที่เตียง”
เสียงเนือยอธิบาย คนตรงหน้าไม่เล่นด้วย แถมทำหน้าถมึงทึงใส่
“ไม่เป็นไรค่ะ นอนตรงนี้ก็สบายดี”
“ดื่มไปเยอะแบบนี้ พรุ่งนี้ทำงานรึเปล่า จะปวดหัวได้นะ”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนอินถาคงยิ้ม ออดอ้อน กอดแขน ทำตัวน่ารัก ทว่าตอนนี้ แม้แต่ควบคุมให้สีหน้าเรียบเฉย ไม่ปล่อยโฮต่อหน้าเขายังลำบาก เธอเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่พูดต่อ
“เฮ้..” หลุบตาลงก็ตอนมือบางถูกเขาฉวย หยิบไปกุมไว้ “พี่ขอโทษ..”
เตรียมจะชักกลับเมื่อได้ยินประโยคนี้ ตามความรู้สึกนึกชัง เพราะไม่ต้องการ เหตุใดตอนทำไม่คิด คำนี้เอามาพูดพร่ำเพรื่อได้ยังไง ขืนเ
