เพราะอะไร?
โสมสุดาเอ่ยถามลูก แต่เสียงหล่อนคงเบาเกินกว่าปลายสายจะได้ยิน ถึงไม่ได้คำตอบ
ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม หากนั้นเป็นสิ่งที่ลูกต้องการ และตัวหล่อนเองก็ต้องการอย่างนั้นมาโดยตลอด เลยปล่อยผ่านความระคนสงสัยไป
(จะเอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ)
อินถาบอกมารดาจะลาออกจากงานพรุ่งนี้ และทันทีที่พร้อมจะออกเดินทางเลย หล่อนจึงเสนอที่จะจองตั๋ว และโอนเงินมาให้ติดตัว จากนั้นก็ติดต่อหล่อนก่อนเดินทางหนึ่งวัน
“ขอโทษนะคะแม่ หนู...”
(ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่พร้อมที่จะพูดถึงก็ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าลูกจัดการเรื่องที่นั่นให้เสร็จ ส่วนแม่จะขอไปบอกจอห์นก่อน เขาต้องดีใจสุดๆที่ลูกมา)
อินถาหลับตาพริ้ม รู้สึกซึ้งในคำพูดที่เต็มไปด้วยพลังบวกเหล่านั้นของแม่ แม่ของเธอใจดีเสมอ รวมถึงจอห์นพ่อเลี้ยงด้วย พวกเขาเป็นคนใจกว้าง ดุจมหาสมุทร
“ขอบคุณนะคะแม่”
(แล้วอย่าคิดมากล่ะ เหมือนที่แม่เคยบอก ที่นี่..ต้อนรับหนูเสมอ)
ทันทีที่สายถูกวาง
