ราล์ฟไม่ได้ดูตื่นเต้นเท่าไหร่นักหลังเปิดประตูแล้วเห็นเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องยืนอยู่ตรงหน้า มีแต่ความลังเลที่เกิดขึ้นระหว่างจะไล่เขากลับไปหรือเชิญเข้ามาข้างในดี
แต่พอเห็นเอกสารซองสีน้ำตาลที่เหน็บอยู่กับสีข้างของเขา จึงไม่จำเป็นต้องคิดให้เสียเวลา ร่างสูงเบี่ยงหลบให้คนตรงหน้าเข้ามา ยอร์ลยกยิ้มมุมปากหลังหลุดพ้นธรณีประตู
“แต่เช้าเลยนะมึง”
ทันทีที่คำทักทายแรกดังขึ้น ประตูห้องที่เปิดคาไว้ก็ถูกดึงเข้ามาเช่นกัน เพื่อนรุ่นน้องเลิกคิ้วสูง รู้สึกทึ่งที่คนในห้องนั้นสำคัญมากถึงขนาดทำให้พี่ชายของเขาหึงได้ แถมมาที่นี่ด้วยตัวเองทั้งที่มีเรื่องจะทำรออยู่
“เดี๋ยวเกิดผิดพลาดขึ้นมาพี่ก็ด่าผมอีก ใครจะรู้ว่าพี่จะมาจัดการเรื่องนี้เอง แต่ก็ดีแล้วล่ะ ยัยนั่นดื้อยิ่งกว่าอะไร ที่ผมมาแต่เช้าแบบนี้นี่ก็คือเหตุผลหนึ่ง”
ริมฝีปากบนคนฟังหยักขึ้น แววตาแสดงออกถึงความชื่นชมกำมะลอ แบบเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง พลางแค่นหัวเราะ
