“เอาไปเถอะจ้ะ ชุดนี้มันเกิดมาเพื่อหนู”
“แต่ว่า…เอ่อ..คุณป้าคะ”
“เอาไปเถอะจ้ะ ลูกของป้าเป็นคนออกแบบชุดนี้ขึ้นมาเอง ช่างสวยเหมาะสมกับหนูเสียจริง”
“มันจะดีจริง ๆ เหรอคะ”
“ดีสิจ๊ะ ผู้ใหญ่ให้ของอย่าปฏิเสธให้เสียน้ำใจเลย”
“ขอบคุณมากนะคะ” เมื่อถูกขอร้องกึ่งบังคับให้รับของ หญิงสาวเองก็ไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้อีก ก่อนจะขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับคืน
ถุงกระดาษสีขาวพิมพ์โลโก้ร้านด้วยสีทองหรูหรา ข้างในบรรจุชุดสีเขียวกำมะหยี่ ถูกส่งต่อมาจากพนักงาน ดาวเหนือรับถุงเอาไว้ และพยายามขอบคุณหญิงสูงวัยตรงหน้าอีกหลายต่อหลายรอบ
“ถ้าหากไม่ว่าอะไร ป้าอยากจะชวนหนูไปหาอะไรกินด้วยกัน”
“คือพอดีว่าหนูเพิ่งไปทานข้าวมาแต่ถ้าเป็นวันอื่นก็ได้นะคะ อันนี้นามบัตรหนูค่ะ” เธอพูดพลางยื่นกระดาษแผ่นเล็กสีชมพูที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋า พอหญิงสูงวัยได้เห็นโลโก้บริษัทที่พิมพ์อยู่บนนามบัตรแผ่นนั้น สองมือเหี่ยวก็ขยำมันแรงด้วยความโกรธ
