รับพ่อกลับบ้าน
สหรัฐอเมริกา
หลังจากเครื่องโบอิ้งแลนดิ้งลงที่มหานครนิวยอร์ก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินออกมายังพื้นที่ของสนามบินที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมาก นักท่องเที่ยวจากแดนไกลต่างพากันหิ้วลากกระเป๋าเดินทางสวนกันไปมาให้ควั่ก ขณะที่เขายืนกวาดสายตาอย่างคนใช้ความคิด สายตาที่ทอดมองออกไปเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะสาวเท้าเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางที่เขาต้องถ่อมาไกลถึงที่นี่
………
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ครามก็ไม่รอช้าเขารีบตรงไปที่ห้องของผู้เป็นพ่อ ภาพชายแก่ตรงหน้าที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ครึ่งหน้าของเขาถูกครอบปิดด้วยหน้ากากออกซิเจน ลำตัวผอมเกร็นเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก สภาพของเขาไม่ต่างกับคนตายที่ยังมีลมหายใจ
“หึ…” เขาเค้นเสียงในลำคอเมื่อได้เห็นสภาพของผู้เป็นพ่อ สายตาที่ทอดมองไปไม่ได้มีความรู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นแววตาที่สมเพชเวทนาเสียมากกว่า
ครามยืนกอดอกมองไปอย่างไม่ใยดี พลางคิ
