หน้าประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงาน วิทย์ยืนชะงักฝีเท้า มือที่กำลังจะเคาะประตูค้างอยู่กลางอากาศ
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเจ้านายสลับกับเสียงอ้อนงุ้งงิ้งของผู้หญิงที่ลอดออกมาทำให้เขาต้องค่อยๆ ลดมือลง แฟ้มรายงานในมือถูกดึงกลับมาแนบอก
"เฮ้อ..." วิทย์ถอนหายใจยาว พิงหลังกับผนังหน้าห้องอย่างคนปลงตก "กูว่ากูเลี้ยวกลับดีกว่าว่ะ"
เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ ส่ายหัวเบาๆ พลางบ่นพึมพำกับตัวเองเหมือนคนบ้า
"ใครจะไปเชื่อวะ... จากเด็กเงียบๆ เรียบร้อยๆ ที่เดินตามหลังบอสต้อยๆ..." วิทย์นึกย้อนไปถึงภาพในกล้องวงจรปิดเมื่อเย็น ภาพที่ทำเอาขนแขนเขาลุกซู่ "บทจะโหดแม่คุณเล่นซะสยอง... นั่งกระดิกตีนดูคนโดนรุมโทรมแถมยิ้มหวานอีก... ยัยพลอยคงหลอนไปจนวันตาย"
เขาลูบแขนตัวเองแรงๆ เพื่อไล่ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง
"ศีลเสมอกันชิบหายคู่นี้... คนนึงก็ซาตาน อีกคนก็นางมารร้าย... ดิ เอ็มเพอเรอร์ ยุคนี้แม่งโคตรน่ากลัว" วิทย์หัวเราะ หึๆ
