กรงรักพยัคฆ์ร้าย

19 รอยแผลแห่งความปรารถนา

เสียงหอบหายใจแฮกๆ ดังประสานกันก้องห้องนอนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิเดือด กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย และกลิ่นคาวรักลอยคลุ้งเตะจมูก

จันทร์เจ้าที่นอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนเตียง ค่อยๆ กระพริบตาไล่ความมึนงง สติที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่เริ่มไหลย้อนกลับมา... พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก

เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น โผเข้ากอดเอวสอบของคามินที่นั่งชันเข่าพักเหนื่อยอยู่ข้างๆ ซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่งเหมือนเด็กทำความผิด

"บอส... บอสคะ..." เสียงเธอแหบพร่า สั่นระริก "เจ็บไหม... จันทร์ขอโทษ... เมื่อกี้จันทร์เผลอทำแรงไป..."

มือบางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มเหงื่อ นิ้วสะดุดเข้ากับรอยนูนยาวๆ หลายรอย... รอยเล็บที่เธอเป็นคนจิกทึ้งลงไปเองตอนที่สติหลุด

"เลือด... เลือดซิบเลย..." จันทร์เจ้าหน้าซีด รีบผละออกมาดูผลงานตัวเอง "จันทร์ไม่ได้ตั้งใจ... จันทร์แค่... ควบคุมตัวเองไม่ได้"

คามินไม่ได้ตอบทันที เขาแค่กระตุกยิ้มมุมปาก หันมาคว้าตัวคนขี้กังวลเข้ามากอดแน่น กดจูบ ลงบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ

"ขอโทษทำบ้าอะไร..." เขาถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความเอ็นดูและความพึงพอใจ "แค่นี้เอง... เทียบกับความสุขที่เธอปรนเปรอให้ฉันเมื่อกี้... นี่มันแค่รอยแมวข่วน"

"แต่จันทร์จิกบอสแรงมาก..."

"ชู่ว์..." คามินใช้นิ้วโป้งกดปิดปากเธอ "ไม่ต้องพูดแล้ว... ฉันชอบ... ชอบเวลาเธอเป็นแบบเมื่อกี้... ร้อนแรง... ดิบเถื่อน... เอาแต่ใจ... แม่งโคตรเซ็กซี่เลยรู้ตัวไหม"

เขาลูบหัวเธอแรงๆ ทีหนึ่งก่อนจะผละออก แล้วเริ่มไล่สายตาสำรวจร่างกายเธอแทน ตั้งแต่เนินอก ลงมาหน้าท้อง... จนถึงจุดกึ่งกลางกาย

"แล้วจันทร์ล่ะ... เจ็บไหม?" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "เมื่อกี้... พี่ก็ใส่ไม่ยั้งเหมือนกัน... พลั้งมือรุนแรงกับเธอไปหรือเปล่าจันทร์?"

จันทร์เจ้าส่ายหน้าดิก แก้มร้อนผ่าวขึ้นสีระเรื่อ "มะ... ไม่ค่ะ... จันทร์ชอบ... ชอบที่บอส... ทำแรงๆ แบบนั้น"

"หึ... งั้นเหรอ..." คามินเลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ทำให้จันทร์เจ้าใจคอไม่ดี "ไหนดูซิ... ปากบอกว่าชอบ แต่น้องสาวเธอจะพังรึเปล่า"

"อ๊ะ! บอส!"

ไวเท่าความคิด คามินจับขาเรียวแยกออกกว้างทันทีโดยไม่ให้เธอตั้งตัว เขาขยับตัวลงไปแทรกกลางระหว่างขา จันทร์เจ้ารีบยกมือปิดหน้าด้วยความอาย

คามินก้มหน้าลงไปจนชิด เพ่งมองจุดอ่อนไหวที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาอย่างโชกโชน... สภาพมันฟ้องทุกอย่าง

กลีบเนื้อที่เคยปิดสนิทตอนนี้บวมเป่งและแดงช้ำจากการเสียดสีอย่างหนัก ปากทางรักยังขยายกว้างเล็กน้อย... และที่ทำเอาคามินลมหายใจสะดุด คือคราบน้ำรักสีขาวขุ่นของเขาที่ยังไหลย้อนซึมออกมาปะปนกับน้ำหวานใสๆ จนเปรอะเปื้อนไปทั่วต้นขาด้านใน

ภาพตรงหน้า... มันดิบ เถื่อน และเย้ายวนจนคามินต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"แดงช้ำไปหมดเลยว่ะ..." คามินพึมพำเสียงพร่า นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดคราบน้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาเบาๆ "เจ็บไหมหืม... ถ้าโดนแตะตรงนี้"

เขากดนิ้วลงบนจุดกระสันที่บวมเป่ง

"อ๊ะ!..." จันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก หน้าท้องเกร็งกระตุก แอ่นสะโพกรับนิ้วเขาโดยอัตโนมัติ "บอส... อย่า... มัน... มันเสียว..."

"ดูสิ... ของฉันยังไหลออกมาไม่หยุดเลย..." คามินเลียริมฝีปากแห้งผาก สายตาจับจ้องความฉ่ำเยิ้มไม่วางตา "แดงขนาดนี้... บวมขนาดนี้... ยิ่งดูยิ่ง..."

ความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่งสงบลงไปเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่ แก่นกายที่เพิ่งจะหลับใหลเริ่มขยายตัวปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง เลือดลมสูบฉีดพล่านไปทั่วร่างเพียงแค่เห็นร่องรอยความเป็นเจ้าของที่เขาทิ้งไว้บนตัวเธอ

จันทร์เจ้าแอบมองผ่านง่ามนิ้ว เห็นสายตาหื่นกระหายของเขาแล้วก็เริ่มรู้ชะตากรรม หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ

"บอสคะ..." เธอเรียกเสียงอ่อย "ไหนบอกว่า... จะดูแผล..."

"ก็ดูอยู่นี่ไง..." คามินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาวาววับราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ "แต่ดูทรงแล้ว... แผลแค่นี้ทายาครั้งเดียวคงไม่หาย... ยามันยังเข้าไปไม่ลึกพอ"

"บอส!..." จันทร์เจ้าครางประท้วง แต่ขากลับอ้ากว้างขึ้นเชื้อเชิญเขาอย่างขัดแย้ง "คนบ้า... จะเอาอีกแล้วเหรอคะ... จันทร์ช้ำหมดแล้วนะ"

"ช่วยไม่ได้..." คามินขยับหน้าเข้าไปใกล้ จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดจุดอ่อนไหว "ก็เมียพี่... น่าเอาขนาดนี้... ใครจะไปทนไหว... ขอทายาซ้ำอีกรอบนะจันทร์"

ไม่รอคำอนุญาต เขาฝังหน้าลงไปทันที ลิ้นสากลากเลียน้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาทันที

"อื้ออ บอสสสส!"

จันทร์เจ้ากรีดร้องเสียงหลง แอ่นกายโค้งหยัดเกร็ง มือขยี้ผมดกดำของเขาแน่น เมื่อลิ้นร้อนๆ ชำแรกเข้าไปในช่องทางรักที่กำลังอ่อนไหวอย่างรุนแรง ปลุกเร้าไฟราคะให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง